"Αλλάζοντας προοπτική"|

Όταν στα τέλη του Αυγούστου επέστρεφα από τις διακοπές, δε φανταζόμουν τι μου επεφύλασσαν οι δύο επόμενοι μήνες. Είναι γνωστό άλλωστε πως η ζωή έχει πάντα περισσότερη φαντασία από εμάς. Ενώ λοιπόν ατένιζα το Σεπτέμβριο με την πιο αισιόδοξη διάθεση να είναι καλύτερος από τον περσινό, το σώμα μου είχε εντελώς άλλη άποψη. Το να μπαίνεις στην ψυχολογία του αρρώστου είναι πολύ χειρότερο από την ίδια την αρρώστια. Πέρασαν δυο μήνες με ασύλληπτες ενοχλήσεις, μπαράζ εξετάσεων και άπειρα δισκία χημικών. Δεν ξέρω εάν έχω ξανακαταπιεί τόσα χάπια μαζεμένα στη ζωή μου. Και αναρωτιόμουν: "Μα ήταν ανάγκη, τώρα που είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου να είμαι ήρεμη και χαρούμενη, το σώμα μου να μη με αφήνει;".
Βέβαια, υπάρχει και μια μικρή λεπτομέρεια που αγνοούσα: το σώμα δε ξεχνά αυτά στα οποία το έχεις υποβάλλει. Και κάποια στιγμή αντιδρά. Και το δικό μου αντέδρασε. Με χρονοκαθυστέρηση...αλλά αντέδρασε. Και μέσα σε όλα αυτά ήρθαν και φώτισαν πολλά "σκοτεινά σημεία" μέσα μου. Τώρα που τα συμπτώματα έχουν φύγει και έχω βγει από την ψυχολογία του αρρώστου και νιώθω πάλι υγιής, τα αντιμετωπίζω όλα διαφορετικά. Μου αρκεί που είμαι καλά. Αλήθεια. Και δε γκρινιάζω πια για όλα αυτά που με ενοχλούν. Ξέρω πια ότι υπάρχουν κάποια πράγματα που δε μπορώ να τα αλλάξω και δυστυχώς αναγκάστηκα να αποδεχτώ ότι δε μπορώ να σώσω τον κόσμο. Σίγουρα κάνω ότι καλύτερο μπορώ, αλλά ξέρω πια ότι δεν εξαρτώνται όλα από τη δική μου προσπάθεια.
Και μέσα σε όλο αυτό, εκείνο που μου έδωσε δύναμη να βγω από εκεί μέσα ήταν οι λιγοστοί εκείνοι άνθρωποι που μου κρατούσαν το χέρι κυριολεκτικά και μεταφορικά αυτούς τους δύο μήνες. Με κάθε δυνατό τρόπο. Ακόμα κι αν κάποιοι από αυτούς περνούσαν το δικό τους Γολγοθά. Ένα μεγάλο ευχαριστώ που ήσαστε εκεί.
Μου έγραψες πρόσφατα σε μια καρτούλα ότι όλα θα πάνε καλά. Με σένα δίπλα μου είμαι σίγουρη γι'αυτό. Σ'ευχαριστώ αγαπημένε μου. Για όλα...

"Φεγγαροψημένες Παντόφλες"

Τον τελευταίο μήνα διανύω μια από τις πιο ψυχεδελικές περιόδους όσον αφορά τη σχέση μου με το σκεύος της ψυχής μου, κοινώς το σώμα μου. Έχει βαλθεί να με πείσει ότι όχι μόνο κατέχει κεντρικό ρόλο στη ζωή μου αλλά απαιτεί να ασχολούμαι διαρκώς μαζί του με διάφορα και ποικίλα τεχνάσματα που κάθε φορά εφευρίσκει: πόνους, ενοχλήσεις, δυσλειτουργίες και άλλα διάφορα που μεταφράζονται σε κάτι σαν: "Είμαι εδώ και θα φροντίσω να μην το ξεχάσεις ποτέ ξανά!".
Αυτό βέβαια έχει σαν αποτέλεσμα να απέχω από κάθε είδος καταχρήσεις, κάποιες από τις οποίες είναι αρκετά απολαυστικές και ομολογουμένως μου λείπουν, και να κινδυνεύω να γίνω διατροφο-φρικ, το οποίο πρέπει να ομολογήσω ότι δεν μου πάει και πολύ ιδιοσυγκρασιακά (ως χρόνια λάτρης του καφέ, των γλυκών και του τζανκ...).
Μέσα σε όλο αυτό το ψυχεδελικό που περνάω, έπεσε στα χέρια μου το άνωθεν ανάγνωσμα για να ολοκληρώσει το κλίμα που βιώνω αυτό τον καιρό. Βρέθηκα σε μια πλειάδα ασυναρτησίας, νοημάτων χωρίς καμιά σύνδεση, εικόνες βγαλμένες από κάποιο ταξίδι με μυρωδάτα μανιτάρια και άλλα "ξεκάρφωτα οικολογικά παραισθησιογόνα". Παρέα με την ηρωίδα Ζιζού, τη λαχανιασμένη καβουρίνα, λαχάνιασα για να καταλάβω τι θέλει να πει ο "ποιητής" Γ. Ε. Πάρκου, αλλά πρέπει να ομολογήσω ότι το ανάγνωσμα είναι αντάξιο του τίτλου του: παντελώς ασυνάρτητο!
Αν σας προκαλεί την περιέργεια ένα οδοιπορικό εκεί που "οι λέξεις κοιτιούνται σαν ηλίθιες μη γνωρίζοντας τι πρέπει να πούνε και χαροπαλεύουν μέσα στα πλοία, μέσα στις βουνοκορφές, στις συντεταγμένες διαστημόπλοιων και πίσω από τις μεταξοσκωληκοφωλιές"...κοπιάστε!

"Φεγγαροψημένες παντόφλες & ξεκάρφωτα οικολογικά παραισθησιογόνα"
Γ.Ε. Πάρκου, Εκδόσεις ΦΑΡΦΟΥΛΑΣ

"Κρακοβία δια χειρός"

"Μια βραδιά χωρίς κερί"

Δευτέρα βράδυ. Σε μια αυλή. Μια βραδιά γεμάτη χαμόγελα και γέλια.
Κοίταζα και σκεφτόμουν: Είναι εδώ οι πιο αγαπημένοι και κοντινοί μου φίλοι. Είναι όλοι εδώ. Δεν υπάρχει ούτε μισός παραπάνω που θα ήθελα να είναι εδώ απόψε. Και ένιωθα να γεμίζω με αγάπη και πληρότητα για όλους και από όλους εκείνους τους λίγους και ξεχωριστούς που χρόνια και χρόνια τώρα περπατάμε, τρέχουμε, αναλογιζόμαστε, απορούμε, παρηγορούμε, γελάμε, αναλύουμε, χαιρόμαστε, μοιραζόμαστε, εξελισσόμαστε...ΜΑΖΙ!
Ένα μεγάλο ευχαριστώ λοιπόν για μια υπέροχη βραδιά που δε θα ξεχάσω!



"Cause friends will be friends
till the end"

"Trade, 34"

Σήμερα δάκρυσα τέσσερις φορές.
Η πρώτη ήταν όταν στην Οδύσσεια της Γώγου διάβασα το κείμενο όπου έγραφε για τον πατέρα της. Και το πόσο πολύ την χτυπούσε.
Η δεύτερη ήταν όταν άκουσα από το τηλέφωνο τη Φωτεινή μου Σπηλιά να μου εύχεται από μακριά και να με πλυμμηρίζει αγάπη.
Η τρίτη ήταν όταν ένιωσα ότι δεν μπορώ να κάνω τίποτα για φίλη αγαπημένη που πονάει πολύ.
Η τέταρτη ήταν από χαρά όταν άκουσα στον τηλεφωνητή μια παλιά γραφομηχανή που με τη φωνή της "τακ τακ", γράφει ακόμα χνάρια στη ζωή μου.
Το πρωί γελούσα δυνατά στη θάλασσα μεσα στην αγκαλιά σου και λέγαμε αστεία και κάναμε του κόσμου τις χαζομάρες.
Με τους φίλους σαχλαμάριζα στο τηλέφωνο ότι κλείνω τα 24 φέτος.
Και λέγαμε ότι το σπυράκι στο μάγουλο είναι της παρατεταμένης εφηβείας.
Και εξακολουθώ να δακρύζω με κάποια πράγματα τόσο εύκολα όσο στα 4 μου.
Η ζωή μου όλη μέσα σε μια γενέθλια μέρα.
Αν δεν είναι αυτό η ζωή, τότε τι;
Οι χαρές, οι λύπες, οι συγκινήσεις, τα γέλια, οι φίλοι, οι εμπειρίες... Τα γυρίσματα της ρόδας.
Κι εσύ. Που είσαι εκεί και μου κρατάς το χέρι όσο η ρόδα γυρίζει, γυρίζει, γυρίζει...

"Ουπέκα"

Ουπέκα. Στο βουδισμό σημαίνει αταραξία απέναντι στις συνεχείς και απρόσμενες αλλαγές των πάντων. Έμβιων και μη. Σημαίνει να μπορείς να ζεις με τη γνώση ότι όλα είναι ρευστά και ότι η απόλυτη σιγουριά δεν υπάρχει πουθενά. Ίσως μόνο στο γεγονός ότι κάποια στιγμή θα πεθάνουμε. Και φυσικά η ζωή έχει τόση φαντασία, που φροντίζει με κάθε δυνατό τρόπο να θυμίζει ότι η ανατροπή είναι μέρος της καθημερινότητας.
Έχω παλέψει πολύ με την ανατροπή και την αβεβαιότητα τα τελευταία χρόνια. Και με κάθε μέρα που περνάει εκπαιδεύομαι στην αποδοχή της ρευστότητας. Μερικές φορές αληθινά εκπλήττω τον ίδιο μου τον εαυτό. Θαυμάζω την ηρεμία με την οποία αντιμετωπίζω τις ανατροπές. Άλλες φορές πάλι ξεσηκώνεται ο ανήλικος εσωτερικός εαυτός μου και τρομάζει και φοβάται και αγχώνεται και τρέμει για όλα όσα μπορούν να πάνε στραβά. Και μου θυμίζει ότι έχω δρόμο ακόμα μπροστά μου.
Το θαυμαστό ξέρεις ποιο είναι; Ότι όταν το μάγουλό μου αγγίζει το στέρνο σου και ακούω -τουκ τουκ- τους χτύπους της καρδιάς σου να χαϊδεύουν το αυτί μου, όλοι μου οι εφιάλτες χάνονται, εξαϋλώνονται, κάνουν ένα "πουφ" και ξεφουσκώνουν. Και τότε ξέρω ότι όλα θα πάνε καλά...

"It's amazing...With a blink of an eye you suddenly see the light. It's amazing...When the moment arrives, you know that you'll be allright. LIFE'S A JOURNEY, NOT A DESTINATION AND I JUST CAN'T TELL WHAT TOMORROW BRINGS." Amazing - Aerosmith

"Το αυγό που έγινε αρνί"

Είναι μέρες που όλο σκέφτομαι να κάτσω να γράψω αυτή την ιστορία. Είναι από αυτές που από τη μία δε γίνονται, και από την άλλη είναι η μετουσίωση της ελπίδας σε πραγματικότητα. Μόνο εσύ θα μπορούσες να το κάνεις αυτό. Να αναγνωρίσεις τη ζωή μόλις πέρασε από δίπλα σου και να την αρπάξεις από τα μαλλιά φωνάζοντάς της "Έλα δω εσύ!". Δεν είναι τυχαίο που ακόμα και άσχετοι χαμογελούν και ανοίγουν λίγο περισσότερο τα μάτια σε ένδειξη θαυμασμού σκεφτόμενοι εσένα.
Από την άλλη, αναλογιζόμενη το αυγό που γνωρίζω εδώ και τόόόσα χρόνια, μάλλον δε θα μπορούσες να είχες κάνει κάτι διαφορετικά. Πάντα τολμούσες, ρίσκαρες, έτρωγες τα μούτρα σου και φτου κι από την αρχή. Πάντα σε θαύμαζα γι'αυτό. Ήταν ένα χαρακτηριστικό που εγώ δεν τό'χα - ως γνήσιο control freak και κοτάρα στα μεγάλα ρίσκα.

Η αλήθεια είναι πως δε σε έχω ξαναδεί τόσο χαρούμενη και τόσο ήρεμη και τόσο φωτεινή. Ακόμα και με τις δυσκολίες, και με τα ζόρια και με όλα. Ξέρεις μάλλον. Γι'αυτό.
Θυμάμαι σαν χτες που καθόμασταν στον σοκολατί καναπέ με τους καφέδες και τα τσιγάρα και μου έλεγες τις αγωνίες σου για το βήμα που επρόκειτο να κάνεις. Και ξέρεις τι; Είναι πολύ περίεργο, αλλά τώρα που είσαι εκεί, σε νιώθω ακόμα πιο κοντά. Περίεργο δεν είναι; Πώς μερικές φορές η απόσταση μας φέρνει πιο κοντά...
Και θέλω να σε ακούω και να σου γράφω και ανυπονομώ μέχρι την επόμενη φορά που θα σε δω και θα κάτσουμε πάλι με τις ώρες να πίνουμε καφέδες και να γελάμε με τις παλιές φωτογραφίες και με όλους εκείνους τους γνωστούς που παντα συναντάς στα πιο απίθανα μέρη. Ο μικρόκοσμός σου ε;
Σου στέλνω πάντα τις πιο μεγάλες και δυναμωτικές μου αγκαλιές. Αρνί...

"Μικρό Ουγκαντέζικο Αυτοκίνητο"

Έχει περάσει μια εβδομάδα από την επιστροφή στην πόλη. Τελικά μόνο μακριά από εδώ χαλαρώνω και ξεκουράζεται το μέσα μου στ'αλήθεια. Το μυαλό μπαίνει σε mode "διακοπές" και κατεβάζει όλους τους διακόπτες. Δεν υπάρχουν ούτε εκκρεμότητες εκεί, ούτε ενοχές για όλα όσα δεν έχουν γίνει ακόμη, ούτε τίποτα. Μόνο η θάλασσα και το ατελείωτο λιώσιμο. Τα βιβλία και η ξεκούραση της ψυχής. Όμορφα είναι.
Και τώρα πίσω στη βάση. Προσπαθώ να αναπληρώσω το κενό εννέα ολόκληρων μηνών απουσίας. Οι καφέδες δε διαρκούν λιγότερο από τέσσερις ώρες. Και λέμε και λέμε...Και πώς γίνεται και πάντα καταλήγουμε στα βαθιά...Είναι μάλλον που όσο είσαι σε mode "αποδίδω", είναι τόσα τα καθημερινά που πλημμυρίζουν το μυαλό, ώστε πού να πάει πιο βαθιά...Εύκολο είναι; Και σαν μικρό παιδί χαίρομαι τις κουβέντες και την ανεμελιά και τις τεράστιες αγκαλιές και τα γέλια που τόσο μου είχαν λείψει. Και γεμίζω την ψυχή μου με φως. Για να φωτίζει και τη νύχτα. Σαν εκείνα τα φαναράκια που βάζουν στους κήπους, με τους συσσωρευτές φωτός από πάνω. Έτσι κι εγώ...Καβατζώνω φως και για τις δύσκολες μέρες!

"Reloading"

Όμορφα είναι. Χαλαρώνω. Ξαναγεμίζω. Κάνω όλα όσα είχαν μπει στον πάγο εδώ και τόσους μήνες. Βλέπω φίλους, γελάω δυνατά στο μπαλκόνι τα βράδια, κοιτάζω το φεγγάρι στον καλοκαιρινό ουρανό (καλά, πού ήταν τόσο καιρό;). Οδηγώ με δυνατές μουσικές και χαμογελάω στο άκουσμα εκείνου του τραγουδιού που δεν περίμενα ποτέ να ακούσω. Χαίρομαι. Κοιμάμαι. Ξεκουράζομαι. Μέσα κι έξω. Με ξαναβρίσκω. Κι εσένα. Όμορφα είναι...

"Ιστορίες που μας λέει ο παλαβός φίλος μας στη βεράντα"

Ώρες ώρες κοιτάζω πίσω στους τελευταίους εννιά μήνες και αναρωτιέμαι πώς έφτασα ως εδώ. Το μόνο σίγουρο είναι ότι νιώθω με κάθε κύτταρό μου τα αποτελέσματα. Εξουθένωση κάθε είδους μου θυμίζει καθημερινά ότι κάθε επιλογή έχει και τις συνέπειες της. Κουράστηκα. Τα μάτια μου να σκανάρουν, τα αυτιά μου να ακούν, η ψυχή μου να συγκρατείται, το σώμα μου να αποδίδει και να εκδηλώνει πάσης φύσεως αντιδράσεις στις πιέσεις που υπόκειται. Το μυαλό μου να σκέφτεται και να βρίσκει διαρκώς νέες εκκρεμότητες προς κάλυψη. Άδειασα. Από ένα σημείο και μετά δεν έβρισκα χαρά σε τίποτα. Ένα μούδιασμα μόνο και αντιδράσεις ρομποτικές στα πάντα. Μηχανικές. Αυτοματοποιημένες. Χαρά σε τίποτα.
Τις τελευταίες δύο μέρες νιώθω το μέσα μου σιγά σιγά και δειλά να ανασηκώνει το κεφάλι προς τον ήλιο και να κοιτά πάνω, ψηλά στον ουρανό. Και καταφέρνω να γελάσω βροντερά δυο τρεις φορές και λάμπουν λίγο τα μάτια μου και σκέφτομαι "εντάξει...είναι ακόμα ζωντανό εκεί μέσα...". Με ξαναβρίσκω. Αργά, σιγά, σιωπηλά. Ξαναγεμίζω σταγόνα σταγόνα όλη τη χαμένη ενέργεια, τις χαμένες αισθήσεις, τη συγκίνηση για όσα αξίζουν...
Σιγά. Αργά. Βγαίνω από την παραφροσύνη του παραλογισμού και με αγκαλιάζω...

"Μην το πεις πουθενά"

Σσσσσ!! Μεταξύ μας ε;

"A door at the end"

Οι μέρες λίγο πριν το τέλος είναι πάντα οι πιο δύσκολες. Δεν περνάνε με τίποτα οι ρημαδιασμένες. Είναι σα να έχεις κορακιάσει από τη δίψα, να έχει στεγνώσει ο λαιμός και να βλέπεις την πηγή μπροστά σου και να περπατάς, να περπατάς με τεράστιους δρασκελισμούς και η απόσταση μεταξύ σας να μειώνεται μόνο χιλιοστά. Ξυπνάω το πρωί και σου λέω "γράψε μου ένα σημείωμα ότι είμαι άρρωστη και δε θα πάω σήμερα. Εσύ δεν είσαι ο κηδεμόνας μου τώρα που έφυγα από το σπίτι;". Αλλά δυστυχώς δεν παίζει έτσι πια το έργο, όπως όταν ήμαστε πιτσιρίκια. Που σκάγανε κάτι χαρτάκια στο δάσκαλο "Ο Κωστάκης δε διάβασε γιατί είχαμε πάει επίσκεψη χτες το βράδυ" και άλλα τέτοια κουλά. Δεν παίζει! Ξεφυσάω και κάνω υπομονή. Έχω την αίσθηση ότι μόλις τελειώσει αυτή η φρενίτιδα, θα πέσω σε κώμα για ένα μήνα, μπας και καταφέρω να κάνω reboot. Το μυαλό μου δε, είναι σε κατάσταση tilt, που έλεγε κι ένας φίλος. Όπως στο φλιπεράκι όταν κουνάς πολύ το μηχάνημα για να πας τη μπάλα εκεί που θες, που σου μπλοκάρει και αρχίζει να αναβοσβήνει και να φωνάζει TILT! TILT! Ε, κάπως έτσι...
Το ξέρω, λιγο έχει μείνει, αλλά είναι τετοιο το άδειασμα που δε βλέπω την ώρα να ξαναγεμίσω. Εικόνες, μυρωδιές, κουβέντες, σκέψεις, χαμόγελα, ηρεμία...Να προλαβαίνω να σκέφτομαι και να νιώθω. Αυτό μου έχει λείψει περισσότερο...Λίγο έμεινε...Ουφ...Breathe in, breathe out. Breathe in, breathe out...

"Δευτερομαγιά"

"Τα θέλω μου στην αγκαλιά"

"Ένα όχι είναι ένα όχι. Δεν κρέμεται η ζωή σου από αυτό. Μόνο αν εσύ αποφασίσεις να μην έχεις καμία σχέση με τον εαυτό σου και τον απορρίψεις παντελώς κινδυνεύεις να τον βλάψεις ανεπανόρθωτα. Όποιος άλλος κι αν σου πει όχι, κάποια στιγμή θα γίνει παρελθόν και ο πόνος και οι πληγές θα περάσουν."

Ευγενία Γεωργαντά - Ταξίδι στο συναίσθημα (Εκδ. Άσπρη Λέξη)

Έξω στο δρόμο μοσχοβολάει ο τόπος από τα άνθη της νερατζιάς. Ίδιο γιασεμί. Κλείνω τα μάτια και παίρνω ανάσα βαθιά, να γεμίσει το μέσα μου από το άρωμα το μαγικό που απογειώνει. Η πόλη αδειάζει σιγά σιγά. Το βράδυ αργά έχει τόσες άδειες θέσεις για παρκάρισμα, που κάνεις πάρτυ. Δυναμώνω την ένταση στο ράδιο του αυτοκινήτου και τραγουδάω δυνατά. Είχα να πιάσω τιμόνι πέντε μέρες. Καθόλου δε με χάλασε.
Ένα τραγούδι κι ένα βιβλίο χτες βράδυ έκαναν πολλά να βγάλουν νόημα. Και έφεραν το θέλω μου στο προσκήνιο. Τόσο εμφανώς που δε μπορώ πια να το αμελήσω. Αυτή τη λέξη τη μαγική και τόσο απλή που τόσα χρόνια πριν την είχα ζουλήξει τόσο βαθιά μέσα μου από φόβο και ανασφάλεια. Κι έκανα σα να μην υπάρχει για χρόνια πολλά. Δε ζητούσα. Δε διεκδικούσα. Αφηνόμουν στα θέλω των άλλων και τσαλαπατούσα την αλήθεια μου. Μέχρι να αντικρίσω το χρώμα του πάτου. Και μετά συναγερμός και φτου κι απ'την αρχή.
Είναι πολύ μυστήρια ξέρεις η ανθρώπινη ψυχή. Καταγράφει δια παντός και δεν ξεχνά ποτέ τα οικεία της. Τα οικεία της σενάρια, τους γνωστούς της τρόπους να λειτουργεί, τα μπλοκαρίσματά της. Και βρίσκει πάντα τρόπο να τα αναπαράγει. Με φοβερή επιτυχία μάλιστα. Έτσι την πάτησα κι εγώ. Ξεχάστηκα πάλι. Ενοχοποίησα τα θέλω μου, χωρίς κανένα λόγο αυτή τη φορά. Αυτόματα. Γιατί έτσι είχα μάθει χρόνια τώρα τον εαυτό μου να λειτουργεί. Και τώρα αφυπνίστηκα. Όχι, όχι. Δεν έχω πιάσει πάτο αυτή τη φορά. Ίσα ίσα που απογειώνομαι. Αλλά, να...σιχάθηκα τον εαυτό μου να δυσφορεί ενώ εγώ η ίδια τον φέρνω στο σημείο αυτό της μη διεκδίκησης.
Παίρνω λοιπόν τα θέλω μου στην αγκαλιά και σα νεογέννητα τα προστατεύω και τα ζεσταίνω με την ανάσα μου. Να μη ξαναμπούν στο σκοτεινό ντουλάπι. Να μη ξαναξεχαστούν και μου παγώσουν. Και η ενοχή...Κι αυτή το χάιδεμά της θέλει. Για να πάψει να εμφανίζεται μαζί με κάθε θέλω. Αρκετή παρέα έκαναν όλα αυτά τα χρόνια. Ας βρει άλλους φίλους πια. Γιατί πολύ με κούρασε. Αλήθεια...

Έρχονται πάνω μου του Παύλου τα φαντάσματα
σαν χορωδία παιδική μου τραγουδάνε
"δεν έχεις τίποτα να πεις που δεν το είπαμε
κανείς δεν έχει να σου πει πολλά, λυπάμαι".

Στίχοι: Μάνος Ξυδούς - Μουσική: Τόλης Φασόης

"Time Out"

Ξυπνάω ήρεμη. Έχω ξεχάσει πώς είναι να οδηγώ στην Αθήνα σε ώρα αιχμής. Έχω πάνω από ένα 24ωρο να σιχτιρίσω. Βλέπω ταινίες. Διαβάζω βιβλία. Κάνω δουλειές στο σπίτι και δε με χαλάει. Χαμογελάω εύκολα. Πιο εύκολα. Οι ώρες αποκτούν υπόσταση. Δεν περνούν σα να μην έχουν λόγο ύπαρξης. Συναντώ φίλους αγαπημένους και δε με νοιάζουν οι ώρες που περνούν. Με ξαναβρίσκω. Σιγά σιγά. Δύσκολο είναι να σταματήσω τη ρόδα του μυαλού να γυρίζει, ακόμα κι αν έχω αφήσει ήσυχα τα πετάλια εδώ και μέρες. Θα γίνει κι αυτό...Θα κοπάσουν κι οι ρόδες...Με ξαναβρίσκω...Όμορφα είναι.

"Καρδιοχτύπι"

Μπαίνω στον τόπο τούτο μετά από καιρό και νιώθω την καρδιά μου να χτυπάει γοργά και δυνατά μέσα στο στέρνο. Αυτός ο τόπος ήταν πάντα εγώ. Με πονάει πολλές φορές η απουσία. Και η δική μου. Και των άλλων που δεν είναι η κόλασή μου, όπως ισχυρίζεται ο Σαρτρ. Η καρδιά μου χτυπάει δυνατά και μου φωνάζει με εκείνο τον ψίθυρο που κάνει όλο μου το είναι να δονείται ¨θα τα καταφέρεις". Είναι που το θέλω πολύ να βρω το δρόμο που οδηγεί στην αληθινή ισορροπία. Και θα τον βρω. Γιατί τολμώ να κοιτάξω μέσα μου με αλήθεια. Ό,τι κι αν αυτό συνεπάγεται...Καρδιοχτυπώ. Από ενθουσιασμό, προσμονή και συγκίνηση. Για το μεγαλείο της ανθρώπινης θέλησης.

"Ο Δημήτρης Δημόπουλος στο Nixon"

Είναι γεγονός ότι δεν περνάω και την πιο ήρεμη περίοδο της ζωής μου. Είναι επίσης γεγονός ότι ο χρόνος ώρες ώρες φέτος είναι σαν να μην υπάρχει. Δεν καταλαβαίνω για πότε ξημερώνει η Δευτέρα και για πότε βραδιάζει Παρασκευή. Κακό αυτό. Σημαίνει ότι μάλλον ο χρόνος δεν κάνει τις απαραίτητες "παύσεις" που να του δίνουν λόγο ύπαρξης. Παρ'όλα αυτά, χτες το βράδυ στο Nixon, ο χρόνος απέκτησε και υπόσταση και νόημα και λόγο ύπαρξης. Μια που η Καθαρά Δευτέρα ήταν η μόνη Δευτέρα που δε θα χρειαζόταν να γυρίσω σπίτι με τους λύκους και τις αρκούδες, αποφάσισα ότι it's now or never και πήγα να τιμήσω με την παρουσία μου το φίλο Δημήτρη (κατά κόσμον Djimdjim). Ήταν το λιγότερο που μπορούσα να κάνω, αν σκεφτεί κανείς ότι πέρα από φίλος είναι και ο μόνος εγγεγραμμένος αναγνώστης τούτου του βλογ που ψυχορραγεί ανάμεσα στην υπάρξη και την ανυπαρξία.
To cut a long story short, ο Δημήτρης κάνει ένα υπέροχο πρόγραμμα, όπου επί 70 ολόκληρα λεπτά κρατάς το στομάχι σου από τα γέλια με εξαιρετικό και λίαν έξυπνο χιούμορ. Το μυστικό του σταντ απ κατ'εμέ είναι να καταφέρεις να κάνεις τον κόσμο να ακούσει πράγματα που του είναι τόσο γνωστά που δεν χρειάζονται εξηγήσεις. Ο Δημήτρης αυτό, το έχει καταφέρει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο!
Και για όλους τους παραπάνω διόλου αμελητέους λόγους, σας προτείνω ανεπιφύλακτα να ΜΗ ΤΟ ΧΑΣΕΤΕ!!!

Δημήτρη καλή συνέχεια και σ'ευχαριστούμε για μια βραδιά όπου ο χρόνος απέκτησε λόγο ύπαρξης!!!

Υ.Γ. Μετά και από το χθεσινό, νομίζω δεν πρόκειται να ξεχάσω ποτέ τι σημαίνει circum navigation!!

"Εκκρεμώ"

Ένας ήλιος πανέμορφος και παγωμένος. Τα σημάδια από το μήνα που ευτυχώς τελείωσε. Στιγμές που χρωματίζουν την ασπρόμαυρη καθημερινότητα και την κάνουν να υπάρχει. Το μυαλό μου που δεν έχει διακόπτη να πατήσω ένα "off" να σταματήσει έστω για λίγο να με τρέχει. Οι μουσικές που μου θυμίζουν ότι είμαι ζωντανή. Οι φευγαλέες εικόνες που με κάνουν να νιώθω λες και μπήκα σε κινηματογραφικό σετ. Τα δάκρυα που δε σκαλώνουν πια στην κόχη του ματιού αλλα χωρίς κανένα πρόσχημα κυλάνε στα μάγουλα και τα ζεσταίνουν. Αλήθεια, τα δάκρυα είναι αλμυρά για να θυμίζουν την απεραντοσύνη της θάλασσας; Ψάχνω να βρω χαραμάδες ζωής μέσα σε όλη αυτή τη φρενίτιδα, μπας και σώσω το μέσα μου. Αναζητώ λίγα λεπτά τη μέρα να κάνω ένα χάδι στην ψυχή, αλλά το μυαλό δε μου χαρίζεται πάντα. Με τρέχει. Ακόμα και τώρα, στο γαμημένο το διάλειμμα, έρχεται και με σκουντάει και μου φωνάζει "άντε, σήκω, εκκρεμότητα". Εκκρεμώ. Και μάταια ψάχνω το διακόπτη που κάνει το χρόνο να σταματά...

"Πότε θα μεγαλώσει η μέρα;"

Με τις εικόνες ακόμα νωπές στα μάτια μου πάνω, προσπαθώ να πείσω τον εαυτό μου ότι τελείωσε το διάλειμμα και τα κεφάλια είναι ήδη μέσα. Η απουσία του δέντρου από το σαλόνι με ενοχλεί αρκετά. Μέχρι και σήμερα το πρωί νόμιζα ότι ήταν ακόμη εκεί. Ξαφνιάστηκα που ξαφνικά συνειδητοποίησα ότι εγώ η ίδια είχα ξεστολίσει μόλις χτες το πρωί. Το κρύο με κρατάει πολύ εύκολα στο σπίτι. Χουχούλιασμα, καναπές, βιβλίο. Δε με νοιάζει. Μου έλειψε το σπίτι αυτές τις μέρες. Πιάνω τον εαυτό μου κάθε στιγμή να σχεδιάζει νέες περιπέτειες, βόλτες, μουσικές, όλες εκείνες τις μικρές παύσεις που δίνουν νόημα στο χρόνο. Δε θέλω το 09 να περάσει με μέρες άνευ νοήματος. Ούτε μια χαμένη μέρα. Υπόσχομαι...

"Trade - Crash - Barcelona"

Colom - Casa Batllo - FCB - Gaudi - Fundacio Joan Miro - Hola! - Churros y xocolata caliente - L'Aquarium -Hahalitsa - La Pedrera - Museu Nacional d'Art de Catalunya - Museu d'Art Contemporani de Barcelona - Museu de l'Erotica -El Raval - Sagrada Familia - Flamenco - La Rambla - La catedral - Crema Catalana - Museu Picasso - Vale! - Parc Guell - Barcelonetta - Montjuic - Bari Gotic - Museu de la Xocolata - Sardana - Adeu...

Βλέπω ξανά τις εικόνες και χαμογελώ. Είναι λες και λείπαμε έναν ολόκληρο μήνα. Όταν σταματά η ρουτίνα, ο χρόνος αποκτά άλλη διάσταση. Ίσως την αληθινή του. Εκείνη που είναι ουσιαστική και έχει λόγο ύπαρξης. Είναι τότε που γελάμε με το παραμικρό και η ένταση εξαφανίζεται από τα μούτρα, τότε που σου είναι πανεύκολο να χαρείς με το παραμικρό, να αγκαλιάσεις, να χαμογελάσεις, να χορέψεις, να ερωτευτείς ξανά από την αρχή. Όμορφες στιγμές. Στιγμές. Καλή Χρονιά! Με πολλές πολλές στιγμές που να κάνουν το χρόνο να έχει λόγο ύπαρξης!

"Λίγο πριν φύγει..."

Λίγο πριν φύγει το 08, πήρα επιτέλους μια ανάσα. Ξύπνησα χωρίς ξυπνητήρι, πήγα μια βόλτα χωρίς το ρολόι να μου σφίγγει τον καρπό, δε με πήρε ο ύπνος στον καναπέ, είδα φίλους αγαπημένους που πολύ μου είχαν λείψει, συνειδητοποίησα ότι ο Οκτώβριος του 08 έμεινε έξω από το χρονοντούλαπο, χωρίς ούτε ένα ποστ. Είναι λίγο μουδιασμένα φέτος τα Χριστούγεννα. Λίγο πιο σκοτεινά και σιωπηλά. Υπάρχει μια σκιά πίσω από όλα. Βάζω τα λαμπάκια στην πρίζα και χαζεύω τα χρώματα που μου χαϊδεύουν τα μάτια. Δεν είχα κουράγιο ούτε κάρτα να σου γράψω φέτος. Είναι αυτό που λέγαμε χτες. Υπάρχει ένα τίμημα για όλα, ένα κόστος. Γι'αυτό κι εγώ, μέσα από το παραμελημένο μου λιμάνι, θα σου κάνω μια μεγάλη αγκαλιά και θα σου ψιθυρίσω πως με κάθε μέρα που περνάει, με κάθε μήνα και με κάθε χρονιά, καταλαβαίνω όλο και περισσότερο πόσο πολύ νόημα έχει το ότι διαλέξαμε να είμαστε μαζί. Χρόνια Πολλά κι ευχαριστώ! Για τις στιγμές που πέρασαν και για όλες εκείνες που θα έρθουν!