It takes a thought to make a word

"Έξι χρόνια γκρούπι"

2012-01-29T11:16:00.004+02:00

Μια βραδιά στο Σταυρό. Ένα γράμμα. Ένας διάδρομος αεροπλάνου. Ένα τηλέφωνο γραμμένο σ'ένα κομμάτι χαρτί σκισμένο από το βιβλίο που υποτίθεται ότι θα διάβαζα κατά τη διάρκεια του ταξιδιού. Μια σουρεάλ βραδιά που ξεκίνησε σε μια φοιτητική εστία με σπιτικές φακές και κατέληξε στο Ανατολικό Βερολίνο με ζεστό κόκκινο κρασί. Μια χρονιά με αμέτρητα live. Πρέπει να είδα το ίδιο πρόγραμμα γύρω στις 7 φορές εκείνη τη χρονιά. Μια υπόσχεση που ήταν μόνο λόγια. Ένας μεγάλος θυμός. Ένα εμπάργκο. Μια αποκατάσταση. 6 CD. Άπειροι καταγεγραμμένοι στο μυαλό μου στίχοι.
Εχθές ήταν μακράν η καλύτερη μέχρι τώρα βραδιά του '12. Μου δίνει απίστευτη χαρά να γνωρίζω ότι μέσα στη γκρι πραγματικότητα που με περιβάλλει σχεδόν καθημερινά, υπάρχουν ακόμα στιγμές και μουσικές που κάνουν το τώρα μου πολύχρωμο και φωτεινό.
Δε θα το έχανα με τίποτα...

"Dreams when you 're still awake make the doors look open wide."

"This wasn't supposed to be a blue post"

2012-01-08T19:41:00.005+02:00

Δε μ'αρέσει καθόλου να ξεστολίζω. Το ξέρεις, έτσι δεν είναι; Το ξέρεις. Έχω στολίσει και ξεστολίσει τόσες φορές μόνη μου, που η διαδικασία έχει εμποτιστεί αναπόφευκτα με μια μελαγχολία. Πιο γλυκιά όταν στολίζω και πιο οξεία όταν ξεστολίζω. Είναι που όλα αυτά τα χρώματα και τα φωτάκια και τα στολιδάκια που όλα κάτι θυμίζουν μου δίνουν πάντα την αίσθηση ότι υπάρχει κάποιος λόγος να χαμογελάσω. Και κάνουν τα πάντα λίγο πιο χαρούμενα. Και το σπίτι είναι τόσο μα τόσο γεμάτο...
Το ξεστόλισμα μετά τις γιορτές έχει πάντα την αίσθηση της λήξης, ακόμα κι αν λαμβάνει χώρα στην αρχή ενός νέου χρόνου. Λήξη των γιορτών, της χαλάρωσης, των ανέμελων συναντήσεων με τους φίλους, των ρολογιών που ξεχάστηκαν παρατημένα σε κάποιο συρτάρι.
Ξέρεις τι θέλω; Να κλείσω τα μάτια μου και να ξαναβρεθώ εκεί στην ακρογιαλιά με τον παγωμένο αέρα να χτυπάει το πρόσωπό μας και σ'εκείνο το κάτασπρο βουνό όπου κράταγα την αναπνοή μου από τρόμο μην κολλήσει το αυτοκίνητο στο χιόνι και στις ώρες που ήταν κατα-δικές μας και γι'αυτό άλλωστε απέκτησαν διάσταση και σε όλα εκείνα τα γέλια που λες και ξεπλένουν όσα βαραίνουν την καθημερινότητα. Εκεί.
Αλλά δε μπορώ. Γιατί η πόλη τούτη έχει αυτή τη μαγική ικανότητα να ρουφάει τους ανθρώπους μέσα της σα μαύρη τρύπα. Τόσο δυνατή που ώρες ώρες με τρομάζει.
Και by the way...ο Φάμελλος είναι το χειρότερο δυνατό soundtrack όταν ξεστολίζεις το δέντρο. Είναι βέβαιο ότι θα οδηγηθείς σε ένα ποστ σαν αυτό.
Κι επειδή ενδεχομένως να μην ήμουν αρκετά σαφής: Μόνο όταν η απόδραση είναι αξιομνημόνευτη, μελαγχολείς επιστρέφοντας.
Your own personal drama queen. With a full blown post vacation fucking syndrome...

"Περιμένοντας το 2012 - Οι κανέλλες της ζωής μου"

2011-12-31T12:31:00.002+02:00

Κοιτάζω πίσω, τη χρονιά που πέρασε. Μου μοιάζει λίγο με καταγραφή σεισμογράφου. Απώλεια, κατάθλιψη, ψυχοσωματικά, θεραπεία, ενδυνάμωση, ανάκαμψη, επαναφορά, επανεκκίνηση. Ολόκληρος ο κύκλος. Full blown.
Η κανέλλα είναι ένα μπαχαρικό τόσο ιδιαίτερο όσο και το σχήμα και η μυρωδιά του. Κάνει τη διαφορά όπου κι αν τη βάλεις. Στο ρόφημα, στο φαγητό, στο γλυκό. Και αρκεί ελάχιστη ποσότητα για να κάνει αισθητή την παρουσία της. Και να αλλάξει αισθητά το τελικό αποτέλεσμα. Η χρονιά που σε λίγο με αφήνει, έχει έντονο το άρωμα της κανέλλας.
Οι κανέλλες της ζωής μου... Οι λίγοι αλλά τόσο πολύτιμοι οικείοι μου που κάνουν τη διαφορά στα μικρά αλλά και στα μεγάλα. Στις χαρές αλλά και στις δυσκολίες. Είναι εκείνοι οι άνθρωποι που καταφέρνουν - όπως ακριβώς η κανέλλα - με ένα τόσοδα κλικ να κάνουν τη διαφορά στη στιγμή. Με μια αγκαλιά, ένα απρόσμενο τηλεφώνημα, με ένα γέλιο τρανταχτό, ένα δώρο χειροποίητο ή προσεκτικά διαλεγμένο μόνο για μένα.
Είναι οι άνθρωποι εκείνοι με τους οποίους μπορώ να είμαι αυθεντική, χωρίς προσχήματα, χωρίς τύπους. Κάποιοι είναι κοντά μου εδώ και πολλά πολλά χρόνια, μαζί ζυμωθήκαμε κι ακόμα ζυμωνόμαστε. Με κάποιους διασταυρώθηκαν οι δρόμοι μας όταν πίστευα ότι καινούριους φίλους δε θα κάνω πια, για να με διαψεύσουν πανηγυρικά. Οι κανέλλες της ζωής μου...
Λίγο πριν αποχαιρετήσω τη χρονιά που φεύγει, ανοίγω μια μεγάλη αγκαλιά, τη γεμίζω με τις κανέλλες μου, φωνάζω ενα τεράστιο ευχαριστώ για όλες τις μοναδικές και αληθινές στιγμές και καταλήγω στο εξής: όταν έχεις δίπλα σου ανθρώπους που σε αγαπούν στ'αλήθεια, ακόμα και τα μεγαλύτερα εμπόδια, γίνονται λίγο πιο βατά.
Καλή Χρονιά ...με άρωμα κανέλλας!

"40 χρόνια μετά..."

2011-12-11T09:35:00.000+02:00

Υπάρχει μια εικόνα σας που είναι βαθιά χαραγμένη στο μυαλό μου. Καλοκαίρι, διακοπές, οι τρεις μας. Περπατάτε μπροστά μου και σας βλέπω να κρατιέστε χέρι χέρι. Μαγική εικόνα.
Έχουν περάσει χρόνια πολλά από τότε. Σαράντα από την ημέρα που αποφασίσατε να πορευτείτε μαζί στη ζωή, ότι κι αν αυτή σας επιφύλασσε. Κόντρα στα πάντα. Αψηφώντας τους πάντες.
Έχουν αλλάξει πολλά από τότε. Ο χρόνος είναι σαφώς αμείλικτος και μας αλλάζει όλους.
Αυτό που σας εύχομαι μέσα από την καρδιά μου είναι να βρίσκετε πάντα ένα καλό λόγο για να κρατάτε ο ένας το χέρι του άλλου.
Σας αγαπώ και σας ευχαριστώ. Χωρίς εσάς δε θα ήμουν αυτή που είμαι σήμερα...

"The truth, the whole truth and nothing but the truth..."

2011-10-23T10:00:00.002+03:00

Είμαι στην ιδιαιτέρως ευχάριστη θέση να ευχαριστήσω την αγαπημένη Douli για τούτο το βραβείο- πρόσκληση! Ανταποκρίνομαι λοιπόν πάραυτα, μοιραζόμενη 7 αλήθειες και προσκαλώντας με τη σειρά μου τους επόμενους 15 να πάρουν τη σκυτάλη! Πάμε λοιπόν...

1. Από την ημέρα που με "έφυγαν" από το σχολείο, μου λείπουν αφάνταστα τα παιδιά μου, όσα περνούσαμε μαζί και μου κοστίζει ιδιαίτερα το γεγονός ότι δεν έχω πια τη δυνατότητα να τα βλέπω να μεγαλώνουν.
2. Αδυνατώ να ξε-αγαπήσω κάποιον που αγάπησα στ'αλήθεια. Ό,τι κι αν έχει κάνει.
3. Υπάρχουν μερικά θηλυκά για τα οποία θα άλλαζα ευχαρίστως σεξουαλικό προσανατολισμό.
4. Δεν ξέρω να κάνω ποδήλατο.
5. Είμαι η απόλυτη drama queen. Μπορεί να μου προκαλέσει συγκίνηση ακόμα και η διαφήμιση της Lacta. Συνεπώς, όταν υποφέρω για κάτι, φροντίζω να το κάνω όπως "του πρέπει". Δάκρυα, δράματα, γράμματα, μνημόσυνα και ότι άλλο η περίσταση απαιτεί.
6. Μου είναι ιδιαιτέρως δύσκολο έως αδύνατο να συναναστραφώ με ανθρώπους που εκφράζουν ρατσιστικές αντιλήψεις.
7. Όταν ήμουν μικρή, δε μπορούσα να πω το "ρ". Καθόμουν ώρες ατελείωτες στο κρεβάτι μου και έψαχνα όλες τις λέξεις που είχαν μέσα το γράμμα "ρ", τις έλεγα ξανά και ξανά και ξανά, μέχρι που το έμαθα. Είμαι απίστευτα πεισματάρα. Και με την καλή και με την κακή έννοια.

Είναι γεγονός ότι όταν ξεκινήσεις με την ενδοσκόπηση μπορείς να συνεχίσεις για πολύ... Ως γνήσια ρομαντική και νοσταλγική φύση, θα δώσω προτεραιότητα στην "παλιά φρουρά", γιατί απλούστατα μου έχουν λείψει όλοι! Σειρά έχουν οι:

Άρπαγος
Bliss
Djimdjim
Don Quixote
Egggod
Ghosthunter
Heliotypon
Helorus
Καπετάνισσα
Maika
Maya
Purple Overdose
Recycle Bin
Shades
Sigmataf
Sofi-k
Weirdo

Και δύο πιο "φρέσκοι" αλλά εξ'ίσου αγαπημένοι!
Aλλού κι αλλού
Bastard

Ξέρω ότι ξεπέρασα τους 15. Αλλά δε με νοιάζει!

"Στην Κ."

2011-10-07T11:03:00.003+03:00

Αρχικά πρέπει να σου πω ότι είσαι η αφορμή που ξαναγράφω μετά από ένα μήνα και κάτι. Ήταν πολύ έντονο αυτό που βίωσα και αυτός είναι ο μόνος τρόπος να το αποσυμφορήσω. Από την αρχή του Σεπτέμβρη φέτος λέω και σκέφτομαι πόσο δύσκολο μου είναι να προφυλάξω το μέσα μου που κατάφερε επιτέλους να σταθεί στα πόδια του μετά από τόσο καιρό. Πόσο τυχερή νιώθω που έχω λόγους να χαμογελώ και να είμαι αισιόδοξη. Και να παίρνω δύναμη από τα μικρά και τα απλά. Είμαι γερή. Έχω δουλειά. Λίγους πολύτιμους οικείους δίπλα μου. Τελεία. Δε χρειάζομαι τίποτα άλλο. Και παύλα.
Το γύρω μου όμως ταλανίζεται. Καθημερινά βιώνω με κάθε υπαρκτό τρόπο από τους ανθρώπους γύρω μου την αγωνία, τον τρόμο για το μέλλον, την αρρώστια, την αβεβαιότητα. Και αλήθεια, αγωνίζομαι να το προστατεύσω το μέσα μου από όλο αυτό και ώρες ώρες νιώθω μέχρι και κυνική και σκέφτομαι "Τι έγινε; Δε σε αγγίζει τίποτα πια;".
Μου την έλυσες λοιπόν εσύ την απορία σήμερα το πρωί. Δε γνωριζόμαστε καιρό και παρ'όλα αυτά στάθηκες και μου μίλησες. Για την αισιοδοξία. Και για το ρίσκο. Και για όλους εκείνους που δεν έχουν ιδέα τι θα πει αγωνίζομαι, αγωνιώ, ρισκάρω. Κι εκεί, μετά την αγκαλιά, είδα τα μάτια σου να γυαλίζουν και να μου λες με δάκρυα στα μάτια "Όλα σκατά".
Οι ψυχολόγοι λένε ότι η πιο απαγορευτική κουβέντα που μπορείς να πεις σε κάποιον είναι "Όλα θα πάνε καλά". Γιατί η πιο πιθανή απάντηση που μπορεί να λάβεις είναι: "Κι εσύ πού το ξέρεις;".
Δεν το ξέρω. Και γι'αυτό αποφεύγω και να το λέω.
Σήμερα άθελά σου τη διαπέρασες την ασπίδα της άμυνάς μου.
Έφτασε μέχρι εμένα η θλίψη σου. Φαίνεται πως οι χορδές μου ακόμα λειτουργούν τελικά...

"11"

2011-08-26T08:50:00.004+03:00

Σ'ευχαριστώ. Και σ'αγαπώ. Για όλα.
Και κυρίως γιατί ακόμα και στην πιο σκοτεινή στιγμή, όταν δεν είχα πια ούτε τη δύναμη, ούτε τη θέληση να φυσήξω...φύσηξες εσύ. "Να βγει απ'τη στάχτη μου ξανά φωτιά", όπως λέει και το τραγούδι.
My Crash...

"It takes five years and a thought..."

2011-08-01T18:36:00.005+03:00

Δεν πρόκειται να ισχυριστώ ότι μου φαίνεται σα χτες. Ναι, ναι. Ξέρεις για ποια μέρα μιλάω. Για εκείνο το μεσημέρι του Αυγούστου, πέντε χρόνια ακριβώς από σήμερα, που μέσα από εκείνο το δωμάτιο που έβλεπε στο φουγάρο μου είχες πει στο τηλέφωνο: "Κάντο." Και τόλμησα. Το έκανα. Άρχισα λιθαράκι λιθαράκι να χτίζω τούτο το λιμάνι. Πρώτα με λόγια μόνο. Μετά και με εικόνες. Με χρώμα. Με μουσικές. Και μετά ήρθαν οι απρόσμενοι επισκέπτες. Για αρκετό καιρό μπαινοβγαίναμε ο ένας στο σπιτικό του άλλου. Και πάντα αφήναμε κάτι - ένα μπαλόνι, ένα λουλούδι, ένα αστείο, ένα δάκρυ. Κάτι πάντα ανταλάσσαμε. Και μετά λίγο - λίγο ερημώσαν τα σπιτάκια. Κι έμεινα πάλι με το λιμάνι μόνο. Αλλά πάντα εδώ γύριζα. Με ή χωρίς επισκέπτες. Εδώ. Στον τόπο που με φέρνει η χαρά, η θλίψη, ο θυμός, η έκπληξη, η απορία, η μοναξιά, οι άνθρωποι. Εδώ. Στο λιμάνι μου.

Πέντε χρόνια μετά, από ένα άλλο δωμάτιο που βλέπει σε ένα πεύκο, κοιτάζω πίσω και μετρώ τα χρόνια της καταγραφής. Γεμάτα στιγμές που καταγράφηκαν αλλά και άλλες που δε πρόλαβαν να γίνουν λόγια. Ή που δε χώραγαν σε λόγια. Μερικές φορές είναι ύβρις για τη στιγμή να την καταγράφεις. Τότε είναι η ώρα της παύσης.
Είναι ώρα για το καράβι να ταξιδέψει μακριά. Γιατί αν μείνει στο λιμάνι πάντα δεμένο, γεμίζει με μαυρίλα και σκουριά, όπως το Aldebaran του Ζαν-Κλωντ Ιζζώ. Και οδηγεί τους επιβάτες του στην παράνοια. Η θέση του σκαριού είναι στη θάλασσα. Εκεί μέσα στο νερό να τρώγεται από την αρμύρα και τις φουρτούνες και να πλέει προς τα ηλιοβασιλέματα στις μπονάτσες. Και μετά, να γυρίζει πίσω στο λιμάνι του και να λέει ιστορίες.

Ιt takes a thought to make a word. It takes a smoke. A chilled coffee. A tear. A pain. A friend. A laugh. A love. A crash. A death. A birth.
It takes a life. And five years...

"Ο Νέστορας δε μένει πια εδώ"

2011-07-31T15:18:00.003+03:00

Έχω ακόμη στα χείλια μου νωπή τη γεύση του θαλασσινού νερού. Και νομίζω ότι ο αέρας φυσάει ακόμη τα μαλλιά μου και με κάνει να θέλω να κουλουριαστώ σα κουβαράκι για να μη κρυώνω. Μπροστά από τα μάτια μου περνούν σα σλάιντ οι εικόνες που με έκαναν να ξαναέρθω στη γραφή - οι παραλίες που θύμιζαν νησί, τα νερά που δε σε άφηναν να τα αποχωριστείς, εκείνος ο άνεμος ο μανιασμένος που νόμιζες ότι ήθελε όλα να τα πάρει στο διάβα του.

Το ναυάγιο. Πόσο πολύ μπορεί να σε συνεπάρει το κουφάρι ενός πλοίου αλλοτινού που ξεκουράζεται εδώ και χρόνια στο βυθό; Ήθελα να έχω δυο μπουκάλες οξυγόνου εκεί και να βυθιστώ μέσα στο σκαρί, μέχρι να μου τελειώσει ο αέρας.

Κι εκείνος ο γκιώνης πάνω από τη θάλασσα ο σταχτής; Τον φώτισε στ'αλήθεια ο προβολέας κάτω από τα ξύλα ή δική μου παραίσθηση ήταν μόνο; Μα ήμουν σίγουρη ότι τον είδα καθαρά. Όταν γυρίζεις πίσω από εικόνες γεμάτες χρώματα και αέρα διάφανο, σε πονάει το γκρι της πόλης. Το μικροσόκ το έχεις στο τσεπάκι σου. Όμως, ξέρεις...ακόμα κι όταν είμαι πια πίσω, πέρα από όλα μένουν μέσα μου ζωντανές οι στιγμές εκείνες που κάτι στραφτάλισε εκεί αριστερά. Είναι τότε που ξέρεις ότι είσαι ακριβώς εκεί που θέλεις. Στο διαλεγμένο σου. Κι ακούω τη φωνή μου να γελά παίζοντας το παιχνίδι με τις πινακίδες των αυτοκινήτων: ΝεΖΑλονίκη - ΤΡίποΖη - ΧΑΝκίδα...

"Nux-Nucis"

2011-05-08T17:41:00.002+03:00

Ειλικρίνεια - Αξιοπιστία - Εμπιστοσύνη - Τιμιότητα - Ψυχραιμία - Δικαιοσύνη - Τρυφερότητα - Προοδευτικότητα - Συνέπεια - Ισότητα - Πίστη - Αλήθεια - Καλλιέργεια της ψυχής και του νου - Μοναδικότητα - Προτεραιότητα.
Για όλα όσα σε χαρακτηρίζουν και για όλα εκείνα που μου εμφύσησες από παιδί...
ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ Μπουμπού μου!

"Κυριακή"

2011-05-07T13:51:00.002+03:00

Το βιβλίο "Σκορπιός στο συρταράκι", το είχα επιλέξει πριν από πολλά πολλά χρόνια απλά και μόνο για τον τίτλο του, ως εμμονική με τους Σκορπιούς. Μέχρι τότε δεν τον είχα ακουστά τον Αλέξη Σταμάτη. Πάντα το φύλαγα με μια ιδιαίτερη προσοχή το βιβλιαράκι αυτό. Κάτι μου είχε "κάνει". Όταν κάποια στιγμή πολύ αργότερα άκουσα για την "Αμερικάνικη Φούγκα", έσπευσα να την αποκτήσω. Και μάλλον τότε έγινε η "ζημιά". Ή μήπως ήταν με το "Μπαρ Φλωμπέρ"; Δεν είμαι σίγουρη. Αυτό που ξέρω είναι ότι λίγες μέρες μετά, βρέθηκα στο υπόγειο της Πολιτείας, να κρατάω μια στοίβα βιβλία και ο ταμίας να μονολογεί με απορία ενώ τα "χτυπούσε": "Χμμμ...Τα άπαντα του Σταμάτη...". Πρέπει να τα διάβασα όλα στη σειρά. Από τον "Έβδομο Ελέφαντα", μέχρι τη "Μητέρα Στάχτη" κι από την "Οδό Θησέως" μέχρι το "Σκότωσε ό,τι αγαπάς".
Όταν διάβασα ότι θα κυκλοφορήσει η "Κυριακή", ήθελα από την πρώτη κιόλας μέρα να την αποκτήσω. Για κάποια λόγο που αργότερα κατάλαβα, δεν έφτασα μέχρι το βιβλιοπωλείο. Λίγες μέρες μετά, με ένα σχεδόν μαγικό τρόπο και σε μια εντελώς απρόσμενη στιγμή, το βιβλίο αυτό βρέθηκε στα χέρια μου. Παράτησα απ'αυθείας τον Ian McEwan που είχα ξεκινήσει και έπεσα με τα μούτρα στο ταξίδι. Πάντα πίστευα ότι είναι πολύ όμορφο και σημαντικό ένας δημιουργός να εξελίσσεται. Να μη χάνει το στίγμα του μεν, αλλά να προχωρά στο βάθος της δημιουργίας, να πειραματίζεται, να τολμά να τσαλακωθεί. Η "Κυριακή" για μένα ήταν ακριβώς αυτό - ένα βιβλίο-ταινία που από τη στιγμή που άνοιξα το εξώφυλλο, δεν ησύχασα μέχρι να αντικρίσω το οπισθόφυλλο. Είχα την αίσθηση ότι μάλλον το παρακολουθούσα σε ένα κινηματογραφικό πανί παρά ότι το διάβαζα. Με μια γραφή που δε θύμιζε πολύ Σταμάτη μεν, αλλά deep down αναγνώριζα εκείνα τα οικεία σημάδια της γραφής που με κάνει να ανυπομονώ για το επόμενο βιβλίο εδώ και τόσα χρόνια.
Καλοτάξιδα νά'ναι πάντα όλα εκείνα που καταφέρνουν ακόμα να μας ταξιδεύουν...

"Στην σιωπή δεν υπάρχουν αδιέξοδα. Όπως στη δημοκρατία."
(από την "Κυριακή" του Αλέξη Σταμάτη, εκδ. Καστανιώτη)

"Η Συννεφούλα, ο Παραμυθάς και ο Παπάζογλου"

2011-05-04T10:37:00.002+03:00

Πρέπει νά'ταν το 1991. Με φώναζε Συννεφούλα, από το ομώνυμο τραγούδι του Σαββόπουλου και εμείς τον φωνάζαμε Παραμυθά, γιατί πάντα του άρεσε να λέει ιστορίες. Μια μέρα, σε μια εκδρομή, ενώ καθόμασταν όλοι μαζί κάτω από ένα δέντρο, έπιασε την κιθάρα του και άρχισε να τραγουδά ένα τραγούδι μελαγχολικό αλλά δυνατό πολύ μέσα στη θλίψη του. Τον ρώτησα: "Ποιος το τραγουδάει αυτό το τραγούδι;" "Ο Νίκος ο Παπάζογλου", μου είπε και η εκφορά του λόγου ήταν εύθραστη πολύ, μπας και προσβάλει τον μεγάλο καλλιτέχνη, λέγοντας απλά και μόνο το όνομά του. Λίγες μέρες μετά, ήρθε κρατώντας στα χέρια του μια κασέτα. Μου τη χάρισε, λέγοντάς μου: "Άκουσέ τον. Είναι μαγικός". Και όντως. Μαγεύτηκα. Για όλη την υπόλοιπη ζωή μου. Από τη φωνή και από τη μελαγχολία των στίχων.

Απρίλιος 2011. Βράδυ Ανάστασης. Μέσα σε ένα αεροπλάνο. Επιστρέφω από την άλλη άκρη της ηπείρου μετά από εβδομάδα απουσίας. Στα χέρια μου μια free press εφημερίδα. Διαβάζω μια στήλη με + και -. Στα + διαβάζω: "ΝΙΚΟΣ ΠΑΠΑΖΟΓΛΟΥ: Έφυγες...παρόλη την αγάπη." Το ξαναδιαβάζω. Δεν καταλαβαίνω τι θέλει να πει ο "ποιητής". Σου το δείχνω. "Ρε συ, τι λέει εδώ;" Κοιταζόμαστε. "Μπα...Αποκλείεται!". Ναι, αποκλείεται. Κάτι άλλο θα εννοεί. Κλείνω την εφημερίδα και κοιτάζω κάτω στην Αττική τα βεγγαλικά που έχουν αρχίσει να χρωματίζουν τον ουρανό. Όταν έμαθα το επόμενο πρωί, ότι όντως είχε "φύγει", εξακολουθούσα να μην μπορώ να "καταγράψω" μέσα μου την πληροφορία. Εϊχε προηγηθεί βλέπεις κι ο Ρασούλης. Τόσο κοντά. Ξέρεις κάτι; Deep down νομίζω ότι ακόμα δεν το έχω πιστέψει...

"...φυλάξου για το τέλος θα μου πεις ..."

"Adeus rosa vermelha"

2011-04-30T10:42:00.008+03:00

Τέσσερις πτήσεις. Δύο πόλεις. Δύο ποτάμια. Εφτά ημέρες. Δύο ζευγάρια λιωμένες σόλες. 666 φωτογραφίες. Αμέτρητες σταγόνες βροχής.

Ο πιο ασυνάρτητος καιρός του κόσμου. Υπέροχοι άνθρωποι. Μια γλώσσα που σου χαϊδεύει την ψυχή. Ο Ατλαντικός. Azulejos παντού. Ο παράδεισος του ψαροφάγου.

Pasteis de nata - μπορείς να τα τρως πρωί, μεσημέρι, απόγευμα και βράδυ. Έξι γέφυρες. Alfama. Το κάστρο του Sao Jorge. Bacalau σε κάθε μορφή που έχει φανταστεί ανθρώπου νους. Ο ντιβάιν Λουις στο Altis.

Η fadista Katia Guerreiro - μαγική. Ο ουρανός του Πόρτο την τελευταία μέρα. Οι στιγμές. Που χαράζονται στο μέσα μου και όποτε τις ανασύρω με κάνουν να χαμογελώ...

"Δύο έργα, δύο εκθέσεις κι η Πανόρμου"

2011-04-03T20:14:00.010+03:00

Παρασκευή βράδυ. Μια ταινία με ταξιδεύει στην αγαπημένη μου Ιρλανδία. Σε ένα μακρινό ψαροχώρι. Σε ένα συγκλονιστικά ρεαλιστικό παραμύθι. Και έρχομαι για άλλη μια φορά να αναρωτηθώ: αυτά γίνονται τελικά μόνο στις ταινίες και στους σκοτσέζικους μύθους των Selke; Μου απαντά η ίδια η ταινία:"The truth is not what you know. It's what you believe."

Σάββατο μεσημέρι. Μουσείο Μπενάκη. Δύο απολύτως αντιφατικά ταξίδια στην εικόνα: Μια μυστήρια αλληλουχία συμπτώσεων - ένα αεροπλάνο συντρίβεται, ένας φωτογράφος βρίσκει μια μπομπίνα φιλμ και με αυτό καταγράφει τον αγώνα της Αντίστασης και την τραγικότητα της Κατοχής στην Ήπειρο. Το φιλμ κρύβεται επιμελώς για πάρα πολλά χρόνια και ξαναβρίσκεται χρόνια μετά για να κρατήσει πάνω του, εμφανισμένο πια, τις στιγμές. Πρόσωπα σημαδεμένα από την ιστορία. Πρόσωπα που σημάδεψαν την ιστορία.

Δεν αλλάζω όροφο. Μόνο αίθουσα. Ένας άλλος κόσμος. Σα να με ταξίδεψαν στα σύννεφα ξαφνικά, σε μια χώρα παραμυθένια. Λες και βλέπω ζωγραφιές ζωγραφισμένες από τα χέρια ενός παιδιού που γελάει κρατώντας ένα τόπι. Χαρούμενο που ο ουρανός είναι γαλανός και ο ήλιος του χαϊδεύει το μάγουλο. Μαγικές εικόνες. Χρώματα που φωνάζουν πανω σε κατάλευκους ουρανούς.

Σάββατο βράδυ. Το αγαπώ το θέατρο. Πάντα πίστευα ότι μια καλή παράσταση μπορεί να σε ταξιδέψει τόσο μακριά όσο κι ένα καλό βιβλίο. Δεν είμαι κριτικός. Δεν έχω το know how για να κρίνω μια θεατρική παράσταση από άποψη τεχνικής ή υποκριτικής. Ξέρω όμως αυτό: οι μόνες παραστάσεις που θυμάμαι για πάρα πολύ καιρό είναι εκείνες που καταφέρνουν να αγγίξουν το συναίσθημά μου. Να με κάνουν να νιώσω. Να συγκινηθώ, να γελάσω, να θυμώσω, να σκεφτώ. Αυτή η κοπέλα εκεί πάνω στη σκηνή με ταρακούνησε τόσο πολύ, που ήθελα να ανέβω εκεί πάνω, να την πάρω αγκαλιά, να της χαϊδέψω τα μαλλιά και να της ψιθυρίσω "σσσ...έλα...όλα θα περάσουν τώρα...". Απλά συγκλονιστική. Βαθιά υπόκλιση.

Κυριακή πρωί. Επιτέλους. Ο ήλιος αποφάσισε να βγει. Είχε αρχίσει να με πιάνει άκαιρη εποχική κατάθλιψη με όλη αυτή τη συννεφιά και το ξαφνικό κρύο ανοιξιάτικα. Παρκάρω το αυτοκίνητο και έρχομαι να σε συναντήσω. Έχω γύρω στα πέντε λεπτά περπάτημα και το απολαβάνω πολύ, σηκώνοντας που και που το κεφάλι προς τον ήλιο, μπας και καταφέρει να με γεμίσει ζέστη. Τον τελευταίο χρόνο, έχω έρθει σε αυτή τη γειτονιά περισσότερες φορές από ότι τα προηγούμενα τόσα πολλά χρόνια που ζούσα δίπλα. Περίεργο ε; Από τότε που πρωτοήρθα εδώ, κάθε φορά, το φορτώνω με μνήμες το πεζοδρομάκι. Σε ακούω να μιλάς χωρίς κόμματα και τελείες, αλλά πάντα με συνειρμό και δε μπορώ παρά να χαμογελάσω. Μόνο εσύ ξέρεις να ολοκληρώνεις ολες τις παρενθέσεις που ανοίγεις και να συνεχίζεις τη συζήτηση από εκεί ακριβώς που σταμάτησες. Και μου λες και μου λες και τα μάτια σου αστράφτουν κι ας μου λες ότι είσαι κουρασμένη και θλιμμένη. Και θυμάμαι όταν σε πρωτογνώρισα, τόσα χρόνια πριν και νιώθω τόσο περήφανη για σένα. Για όλα τα θηρία που πολέμησες και για τα μάτια σου που λάμπουν και που θυμώνεις μερικές φορές και λές "άι στο καλό πια!". Και γιατί στ' αλήθεια την έπιασες από τα μαλλιά τη ζωή. Χωρίς αποσιωπητικά.

Η μέρα έχει πια αρχίσει να μεγαλώνει. Και το φως μου χαρίζεται για λίγες ώρες περισσότερο. Και μερικές μέρες είναι τόσο γεμάτες, όμορφα γεμάτες, που νομίζω ότι έχουν περισσότερες από εικοσιτέσσερις ώρες. Τα μικρά μου χτυπάνε παλαμάκια και φωνάζουν: "Σε δυο βδομάδες είναι το Πάσχα και μετά το καλοκαίριιιιιιι!!!!". Και ενώ από τη μια σκέφτομαι ως μεγάλη "Είναι πολύ νωρίς για να κατεβάσουν τα ρολλά", από την άλλη με σκουντάω και σκέφτομαι "έλα τώρα, πες αλήθεια- κι εσύ έτσι το περίμενες μέχρι πέρσι"...

Info:
- "Ondine" - Colin Farrell, Alicja Bahleda.
- Μουσείο Μπενάκη: "Κώστας Μπαλάφας - Το Αντάρτικο στην Ήπειρο".
- Μουσείο Μπενάκη: "Wassili Lepanto - Θετικές Ουτοπίες".
- Θέατρο Αμιράλ "Τζόρνταν" - Ερμηνεύει η Μαρίνα Ασλάνογλου, σκηνοθετεί ο Νίκος Μαστοράκης, τον σκηνικό χώρο σχεδίασε ο Μανόλης Παντελιδάκης, τους φωτισμούς επιμελήθηκε η Μελίνα Μάσχα.

"Ω γλυκύ μου έαρ"

2011-03-20T09:46:00.005+02:00

Το αρχικό σχέδιο προέβλεπε τρελό χαλάρωμα στο σπίτι. Και τίποτα άλλο. Άντε και καμιά ταινία στο πολύ τσακίρ κέφι. Αλλά ως γνωστόν τα πλάνα είναι για να ανατρέπονται σε αυτή τη ζωή. Γύρω στη μία λαμβάνω τηλεφώνημα. "Βουκεφάλας εδώ. Έχει τέλεια μέρα. Πάμε στην εξοχή να ρουφήξουμε τον ήλιο;".
Τα αρχικά πλάνα μπήκαν κάτω από το χαλί. Τον ήλιο δεν τον ρουφήξαμε, γιατί εξαφανίστηκε μόλις ένα τέταρτο μετά το τηλεφώνημα. Ήταν όμως ούτως ή άλλως πανέμορφα. Και η βροχή μας κατσάρωσε τα μαλλιά και σεβάστηκε τη βόλτα μη μετατρέποντας τον εαυτό της σε καταιγίδα.

Διάβασα κάπου χτες ότι δε μπορούμε να δώσουμε μέρες στη ζωή μας, αλλά μπορούμε να δώσουμε ζωή στις μέρες μας. Και είναι γεγονός ότι η ζωή βρισκόταν πάντα στις στιγμές. Σε μια ανατροπή πλάνων. Σε ένα τρανταχτό γέλιο. Στα χαλίκια που σκαλώνουν στις σόλες των αθλητικών για να μπορέσουν να μπουν στο σπίτι. Όπως η αγάπη που είναι κρυμμένη πάντα στα μικρά. Σ'εκείνα που απρόσμενα λαμβάνεις χωρίς να ζητήσεις. Μέσα στην κουταλιά ενός λέμον πάι...

Τα παιδιά έχουν αρχίσει να βγαίνουν έξω με τα ποδήλατα στη γειτονιά. Και η μέρα έχει πια μεγαλώσει αρκετά. Και χτες, όσο ο ήλιος ήταν εκεί ψηλά, σήκωσα το πρόσωπο και τον άφησα να με ζεστάνει. Έχω βάσιμες υποψίες ότι ήρθε η άνοιξη...

Μεγάλο ευχαριστώ στους Crash και Βουκεφάλα για τη βόλτα και ένα ιδιαίτερο ευχαριστώ στο φίλτατο Heliotypon, γιατί με έκανε να πάρω τη φωτογραφική μηχανή στα χέρια μου.

"Rory tribute for Crash"

2011-03-02T11:14:00.003+02:00

"I'm a million miles away,
A million miles away,
I'm sailing like a driftwood on a windy bay,
Send me away..."

"Trade...reloaded"

2011-02-28T10:57:00.003+02:00

Είχα να χτυπήσω παλαμάκια εφτά ολόκληρους μήνες. Να χτυπήσω παλαμάκια και να φωνάξω δυνατά "γιούπιιιι". Αυτό μου το είχαν μάθει τα παιδιά μου και το έκανα μόνο όταν ήμουν αληθινά χαρούμενη. Είχα χάσει τη χαρά μου εδώ και πάρα πολύ καιρό. Το ένιωθα στα πάντα μου. Στο σώμα μου, που αρνούνταν να σηκωθεί από το κρεβάτι το πρωί, στον ύπνο που όταν ερχόταν ήταν ανήσυχος, στο βλέμμα μου, που δεν ήταν πια φωτεινό.
Κάθε απώλεια που βιώνουμε στη ζωή μας, ακολουθείται από τα στάδια του πένθους. Ό,τι κι αν είναι αυτό που χάνουμε. Εδώ και μήνες λοιπόν, εγώ δεν είχα καταφέρει να κάνω καν την "κηδεία" και να αποχαιρετήσω αυτά που είχα χάσει. Ξέρεις, δεν είναι και τόσο εύκολο να συνεχίσεις τη ζωή σου, με ένα "ανοιχτό φέρετρο" μέσα στην ψυχή.
Λίγες μέρες πριν, κατάφερα να κλείσω το καπάκι, να στεγνώσω τα μάτια μου, να πάρω μια βαθιά ανάσα που έφτασε μέχρι μέσα στην ψυχή και να σηκώσω το βλέμμα ξανά ψηλά.
Νιώθω σα να ξαναγεννήθηκα από τις στάχτες μου.
Κι όταν την Παρασκευή το απόγευμα χτύπησα παλαμάκια και γέλασα δυνατά, μου ψιθύρισα: "Εντάξει. Δεν έγινε ανεπανόρθωτη ζημιά. Breathe in and reboot..."

"Με λένε Ευρώπη"

2011-02-18T10:41:00.002+02:00

Επί οκτώ ολόκληρα χρόνια ένα πράγμα προσπαθούσα να μεταδώσω στα παιδιά μου: ότι είμαστε όλοι ίσοι. Όχι ίδιοι. Ίσοι. Και από τα πιο μικράκια μέχρι τα μεγάλα μου, τους μιλούσα για όλους με την ίδια βαρύτητα στη φωνή. Και πάντα τους έλεγα την αλήθεια. Με κίνδυνο μερικές φορές να ακούγομαι ακόμα και κυνική. Σκεφτόμουν ότι όλο για τα δυσάρεστα ακούν από εμένα: πόλεμοι, άτομα με αναπηρίες, πρόσφυγες, μετανάστες, ξεριζωμοί, αδικίες. Αλλά "υπάρχουν όλα μέσα στη ζωή", τους έλεγα και γούρλωναν τα μάτια τους και ήθελαν κι άλλο κι άλλο.
Τον Γκάζι Καπλάνι τον πρωτογνώρισα εδώ. Έμπαινα συχνά και διάβαζα τις ιστορίες που αναρτούσε. Ιστορίες δικές του αλλά και ιστορίες άλλων. Αυτό που μου άρεσε από την αρχή ήταν η απουσία μελοδράματος σε αυτό το μπλογκ. Υπήρχε μια μαγική ισορροπία, που χωρίς να ξέρω από πού πηγάζει, με τραβούσε να διαβάζω.
Όταν διάλεξα το "Με λένε Ευρώπη" στο βιβλιοπωλείο, δεν ήξερα τι ακριβώς θα διάβαζα. Το οπισθόφυλλο, αν και ιδιαιτέρως ελκυστικό, ήταν γεμάτο ερωτηματικά. Με κέρδισε με κάθε του σελίδα. Μια ιστορία βασισμένη στην αλήθεια και στο μύθο, που σε ταξιδεύει. Χωρίς μελοδράματα και υπερβολές. Χωρίς φανατισμούς και ακρότητες. Με την αλήθεια, την ισορροπία και την ειλικρίνεια του ανθρώπου που "υπήρξε εκεί" και τώρα αφηγείται. Πραγματικά, δε μπορώ να απαριθμήσω τις φορές που πέρασε από το μυαλό μου η σκέψη "τι κρίμα που δεν είμαι πια στο σχολείο. Θα τους το διάβαζα σίγουρα αυτό το κομμάτι. Και αυτή την ιστορία...".
Κλείνοντας το οπισθόφυλλο, ομολογώ ότι λαχτάρησα να κρατούσε λίγο ακόμη.
Και μια που αυτός εδώ ο τόπος ισχυρίζεται πώς ότι καταγράφεται διασφαλίζει την αθανασία του, κλείνω με αυτό:

"Η γραφή είναι αγάπη και θεραπεία μαζί. Χαρά και ανάγκη. Για να δανειστώ μια φράση του Σεπούλβεδα: αφηγούμαι σημαίνει αντιστέκομαι. Προπαντός στη δική μου μιζέρια και μικρότητα. Για να γράφεις πρέπει να διψάς για το παιχνίδι, εκείνο των λέξεων και της πλοκής. Να επιθυμείς να το διασκεδάσεις αλλά και να υποφέρεις συγχρόνως. Δε γίνεται να γράφεις χωρίς μια δόση μαζοχισμού. Γράφεις γιατί έχεις εμπιστοσύνη στον εαυτό σου και ταυτόχρονα γιατί είσαι ανασφαλής. Το λευκό χαρτί είναι ο εξομολογητής και ο εχθρός σου μαζί. [...] Γράφεις γιατί θέλεις να ξορκίζεις το φόβο. [...] Γράφεις για να κάνεις τον άλλο να βγει από το πετσί του. Για όσο διαρκεί το ανάγνωσμα μιας ιστορίας, να δει τον κόσμο με τα μάτια του Άλλου".
"Με λένε Ευρώπη"
ΓΚΑΖΜΕΝΤ ΚΑΠΛΑΝΙ
(Εκδ. Α.Α. ΛΙΒΑΝΗ)

"Promises and the city"

2011-02-13T18:56:00.004+02:00

Δεν ξέρω τι έχει πάθει τούτη η πόλη.
Αλλά σε τίποτα εκείνη που αγάπησα δε μου θυμίζει.
Δε φανταζόμουν μια μέρα ηλιόλουστη και φωτεινή
όπως η χτεσινή, πως θα μου φάνταζε η Αθήνα τοσο γκρι και τόσο θλιμμένη.
Μυρίζει εγκατάλειψη και η παράδοξη σιωπή της μου πληγώνει τ'αυτιά.

Κοιτάζω τις ασπρόμαυρες φωτογραφίες και θυμάμαι
πώς πάλι ξέχασα να βάλω τη φωτογραφική μου στην τσάντα.
Αφού μου υποσχέθηκα πως θα την έχω πάντα εκεί,
για κάθε πολύτιμη στιγμή που καδράρουν τα μάτια μου.
Όπως είχα υποσχεθεί να κάτσω να γράψω εκείνη την ιστορία
εδώ και τόσο καιρό.
Όπως είχα υποσχεθεί να μην αφήνω πια τη θλίψη να με καθηλώνει.
Ευτυχώς, το σώμα μου, συνεπές σε βαθμό κακουργήματος
δε με αφήνει ούτε μια στιγμή να λησμονήσω όλες τις υποσχέσεις
που μου έδωσα αλλά δεν κράτησα...

* Η δεύτερη φωτό είναι από την έκθεση φωτογραφίας "Φωτογραφικά Ζεύγη" (Ελευθερία Αγγελάκη και Βαγγέλης Ταμβάκος) στην Γκαλερί Κέννεντυ της Ελληνοαμερικανικής Ένωσης (Μασσαλίας 22, Κολωνάκι)
Διάρκεια έκθεσης: 11 Φεβρουαρίου 2011 - 5 Μαρτίου 2011
Δευ-Παρ 12.00-21.00, Σαβ 10.30 - 14.30
Είσοδος Ελεύθερη

"Το όνομά μου είναι Ρέιτσελ Κόρρι"

2011-02-07T11:33:00.003+02:00

Μέσα στην καθημερινή πραγματικότητα που με τόση απίστευτη ευκολία με καταβροχθίζει, θεωρώ αληθινό δώρο μια πολύ καλή παράσταση. Στον Κάτω Χώρο του θεάτρου του Νέου Κόσμου, η χειμαρρώδης Δήμητρα Σύρου, σου κόβει την ανάσα.
Μέσα σε ένα εφηβικό δωμάτιο γεμάτο πεταμένα ρούχα, περιοδικά, εφημερίδες, τοίχους που ντύνονται και ξεγυμνώνονται μέσα σε μια στιγμή, η Αμερικανίδα ακτιβίστρια Ρέιτσελ Κορι, στέκεται εκεί, μπροστά σου και ώρες ώρες νιώθεις ότι με το λόγο της σε πιάνει από το γιακά και σε ταρακουνάει μέχρι να συλλάβεις μια υπαρκτή πραγματικότητα.
Πόσο μάς επηρεάζουν οι "έμμεσες νουθεσίες" των γονιών μας στις επιλογές που θα κάνουμε; Τι νόημα έχει το πόσο νέος θα πεθάνεις αν η ζωή σου δεν έχει νόημα; Πόσο δύσκολο είναι να επιλέξεις να είσαι διαφορετικός; Σε πόσες πραγματικότητες κλείνουμε στωικά τα μάτια;
Σε ρόλο- φάντασμα αλλά και έντονο συνάμα, η Μάρω Αγρίτη εμφανίζεται και εξαφανίζεται από τη σκηνή πότε σα σκιά, ποτέ σα σκέψη, πότε σαν συνείδηση, πότε σαν εικόνα-γροθιά στο στομάχι.
Μια παράσταση απλά εξαιρετική.

"I'm here because I care"

Info:

Θέατρο του Νέου Κόσμου - Κάτω Χώρος
Σάββατο 19.00, Κυριακή & Δευτέρα 21.30
Τηλ. 210 9212900

Μετάφραση: Νάνση Τρικαλίτη

Σκηνοθεσία - Μουσική επιμέλεια: Μάνια Παπαδημητρίου

Σκηνικά-Κοστούμια: Άρτεμις Θεοδωρίδη

Σχεδιασμός φωτισμών: Αλέκος Αναστασίου

Επιμέλεια κίνησης: Πάρης Μαντόπουλος

Παίζουν: Δήμητρα Σύρου, Μάρω Αγρίτη

"Ιστορίες καθημερινού παραλογισμού"

2011-01-25T19:07:00.005+02:00

Έξω από το παράθυρό μου υπάρχει μια μουριά. Όταν πρωτοήρθα εδώ, κάτι λιγότερο από ένα χρόνο πριν, ήταν θεόρατη και με γυμνά τα κλαδιά της. Το πρώτο πράγμα που έβλεπα όταν άνοιγα το παράθυρο ήταν αυτή. Την πρώτη φορά που έκατσα εξω στο μπαλκόνι, ήρθε ένας κατάμαυρος κοτσύφης και κάθισε σ'ένα της κλαδί. Παιδί της πόλης εγώ χρόνια, δεν είχα ξαναπετύχει κελάιδισμα πουλιού έξω από το παράθυρό μου. Μαγεύτηκα.

Ερχόταν πού και πού ο κότσυφας και μου τραγουδούσε όταν καθόμουν στο μπαλκόνι. Γίναμε φίλοι. Πέρασαν οι μήνες και η μουριά γέμισε με φύλλα καταπράσινα και θέριεψε έξω από το παράθυρό μου και σκεφτόμουν "για δες...εδώ αλλάζουν οι εποχές...". Έκανα καιρό να ξαναδώ το φίλο μου. Χειμώνιασε κιόλας. Σκοτείνιασε ο καιρός. Δεν έβγαινα πια κι εγώ στο μπαλκόνι.
Σήμερα το πρωί, άνοιξα το ρολό και...κάτι έλειπε έξω από το παράθυρό μου: η μουριά. Κοίταξα κάτω και είδα τον κορμό της μόνο αφημένο και όλα της τα κλαδιά κλαδεμένα από τη ρίζα.
Και πάνω σ'ένα από αυτά, ο φίλος μου ο κοτσύφης να τραγουδάει...Σα να μού'λεγε: "μη σκας, θα περάσει κι αυτό. Τα δέντρα όταν τα κλαδεύουν, δυναμώνουν και θεριεύουν ακόμα περισσότερο από πριν". Μάλλον είναι κάτι σαν το "ό,τι δε σε σκοτώνει σε κάνει πιο δυνατό", φαντάζομαι...
Το περίεργο μέσα σε όλο αυτό είναι ότι εδώ και τρία βράδια με επισκέπτεται στον ύπνο μου εκείνος ο γκιώνης, ναι εκείνος που έλεγε ιστορίες στον ελέφαντα, και όταν ανοίγω τα μάτια είναι σα να ακούω το τσικ τσικ από το ράμφος του στο παράθυρό μου.
Η άλλη πιθανότητα είναι να με έχει πειράξει το κοκτέιλ αναλγητικών για το κρύωμα. Η μητέρα μου μού είπε να βάλω δίπλα στο κομοδίνο μου το βράδυ ένα κρεμμύδι, γιατί τραβάει λέει τα μικρόβια και το πρωί θα ξυπνήσω και θα είμαι καλά.

Ο φίλος Γαβ όταν του το είπα με ρώτησε: "Λοιπόν; Το έκανες; Και;" Και...δεν ξύπνησα περδίκι αλλά ούτε και χειρότερα είμαι! Ξέσπασε σε γέλια, και μου είπε: "Αυτό πρέπει να το κάνεις ανάρτηση". Κι έτσι φτάσαμε εδώ...

"A night to remember"

2011-01-16T14:38:00.005+02:00

Άρχισα να τους γνωρίζω πριν από δέκα και κάτι χρόνια. Έναν έναν. Οι φίλοι σου. Μετρημένοι στα δάχτυλα. Σκορπισμένοι αρχικά στις πέντε γωνιές της Γης. Μοναδικοί, εκλεκτοί και τόσο διαφορετικοί ο ένας από τον άλλο. Δέκα χρόνια μετά, είναι πλέον και δικοί μου φίλοι. Με κάποιους μας πήρε λίγο περισσότερο καιρό να..."αγαπηθούμε", αλλά όλοι έχουμε τους χρόνους μας.
Χτες βράδυ, σ'ένα σπίτι ακόμα Χριστουγγενιάτικα στολισμένο με κάλτσες που περίμεναν λες κι άλλα δώρα και Άγιους Βασίληδες και ένα δέντρο με τα λαμπάκια του να αναβοσβήνουν, ήταν σαν να ξαναμπήκε η νέα χρονιά.
Όταν είμαι με ανθρώπους που αγαπώ, ξεχνάω όλα όσα με ενοχλούν και με πονάνε. Και τότε τα γέλια αντηχούν τρανταχτά και δυνατά, χωρίς προσχήματα και οι ώρες κυλάνε από πάνω μας χωρίς να μας ενοχλούν. Στιγμές αληθινά πολύτιμες, μοναδικές.
Είναι όμορφο πολύ να υπάρχουν άνθρωποι στη ζωή σου, αυτοί οι λιγοστοί, με τους οποίους δε σε ενώνει μόνο ένα ξεθωριασμένο συναισθηματικό παρελθόν, αλλά μοιράζεσαι κι ένα παρόν ζωντανό, φωτεινό, εξελικτικό.
Ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όλους όσους ήταν εκεί και έκαναν τη βραδιά φωτεινή και γεμάτη γέλια. Και μια αγκαλιά στους - άψογους όπως πάντα - οικοδεσπότες μας Don Quixote και Δουλτσινέα Power Ranger!

Το τραγούδι είναι παραγγελιά του Άρπαγου.

For you my Crash...

"Όνειρα"

2011-01-12T10:43:00.003+02:00

Λένε ότι τα μάτια είναι ο καθρέφτης της ψυχής. Το ίδιο θα έπρεπε να λένε και για τα όνειρα.

Έρχονται στον ύπνο μου εκεί που δεν τα περιμένω
όλα όσα δεν είναι πια κοντά μου και με στοιχειώνουν.
Φαίνεται πως μαζί με το νέο έτος βρήκαν κι εκείνα το δρόμο για το κεφάλι μου.
Και μέσα από τις εικόνες, μου χτυπά το υποσυνείδητο την πόρτα
και μου λέει με τη βραχνή φωνή του πως όλα όσα έχω κρύψει βιαστικά κάτω από το χαλάκι, μέσα από τ'όνειρο πάντα θα βρίσκουν το δρόμο να μου θυμίζουν ότι δε χάθηκαν για πάντα. Διόλου τυχαίο δεν είναι λοιπόν που ξυπνάω κουρασμένη.
Ούτε που το στομάχι μου
- συνεπές σε βαθμό κακουργήματος στις όψεις της ψυχής μου-
δε λέει να ησυχάσει...

"Θέλω να πάψω να ελπίζω ή να νοσταλγώ, θέλω επιτέλους μέσα απ'το όνειρο να βγω..."*

* από το "Όνειρο" του Στάθη Δρογώση - CD "Όμορφη Ζωή"

"Λήξις"

2011-01-08T21:44:00.003+02:00

Δε μ'αρέσει να ξεστολίζω. Διόλου τυχαίο βέβαια, μια που ως γνήσια drama queen ακόμα και αυτή την trivial διαδικασία την ανάγω σε τελετουργικό. Το ξεστόλισμα έχει πάντα την αίσθηση του τέλους. Με κάθε στολίδι που βγάζω, νιώθω ότι κάτι αποχαιρετώ. Και είναι αλήθεια ότι έχω πολύ επιβεβαρυμμένο παρελθόν στους αποχαιρετισμούς από παιδί και δεν τους αντέχω. Όταν λοιπόν και το τελευταίο στολίδι μπει στο κουτί, όταν το δέντρο μετατραπεί σε διαλυμένα κλαδιά και τα φωτάκια πάψουν να αναβοσβήνουν, είναι σαν να ξεπετάγεται ένας διαιτητής κάτω από το χαλί και φρρρρρ...να σημαίνει λήξη με τη σφυρίχτρα του. Λήξη του έτους. Λήξη των γιορτών. ΛΗΞΙΣ.
Δε μ'αρέσει να ξεστολίζω. Γιατί μετά από όλα αυτά τα χρώματα, τα φώτα, τα στολίδια που χάιδευαν τις αισθήσεις μου τις προηγούμενες εβδομάδες, το σπίτι στα "μη γιορτινά" του, φαίνεται σκέτο και βλέπω παντού κενά να χάσκουν αδειανά.
Ξέρω ότι θα έπρεπε να είναι πολύ απλούστερο. Οι λάτρεις της συναισθηματικής νοημοσύνης μάλλον θα μου καταλόγιζαν πολύ κακό emotional control - αδυναμία ομαλής μετάβασης από τη μια κατάσταση στην άλλη. Ίσως...
Δε μ'αρέσει να ξεστολίζω. Γιατί όλα μου φωνάζουν τέλος. Και να φανταστείς ότι αυτή είναι η πρώτη ανάρτηση της χρονιάς...

"ΟΜΟΡΦΗ ΖΩΗ"

2010-12-28T15:07:00.002+02:00

Σε λίγες μέρες αποχαιρετώ ίσως την πιο έντονη, δυνατή και αμφιλεγόμενη χρονιά της ζωής μου. Γεμάτη χαμόγελα, μοναδικές στιγμές, πόνο, ένταση, απρόοπτα, μαγικά, παραμύθια...Μια χρονιά κατά την οποία αν ο Νόλαν είχε πρόσβαση στα όνειρά μου, θα είχε εξασφαλίσει το επόμενό του Όσκαρ σκηνοθεσίας. Μέσα σε όλες αυτές τις στιγμές, υπήρξε πάντα σύντροφός μου η μουσική. Μου προκάλεσε δάκρυα, χαμόγελα, με έκανε να χορεύω σα μικρό παιδί και να χαμογελώ ακόμα και στις στιγμές της βαθιάς θλίψης.
Τώρα λοιπόν, στο κλείσιμό της, έρχεται ένας καινούριος δίσκος από έναν πολύ αγαπημένο μου καλλιτέχνη να επισφραγίσει και να πλαισιώσει όλες αυτές τις στιγμές.
Αγαπημένο μου '10, σ'ευχαριστώ για όλα όσα μου έφερες, σε συγχωρώ για όλα όσα μου πήρες, σε κρατώ αναλλοίωτο μέσα μου γιατί με έκανες να ξαναπιστέψω στα παραμύθια και στον Άγιο Βασίλη, με απογείωσες στα πιο τρελά όνειρά μου, με έριξες κάτω στα σκοτάδια και μου ξανασήκωσες το βλέμμα ψηλά, στον ουρανό.
Μ'ένα μεγάλο ευχαριστώ για όλους όσους ήταν κοντά και έδωσαν νόημα στη χρονιά αυτή με κάθε δυνατό τρόπο. Με τα λόγια, με τις αγκαλιές, με την παρουσία και την απουσία, με τις μουσικές, με τις ιστορίες, με την αγάπη τους.
Καλή Χρονιά και φωτεινή!

Ο νέος δίσκος του Στάθη Δρογώση "Όμορφη Ζωή" διατίθεται από το site Antelma Music και από τα κεντρικά δισκοπωλεία.

"Absolute cruelty...can be reversed"

2010-12-17T11:41:00.002+02:00

Η μικρή μου χτες μου χάρισε μια έξτρα αγκαλιά κι εγώ γεμάτη από χαρά της είπα: "Τι καλά! Ο Άγιος Βασίλης με θυμήθηκε νωρίτερα!". Σοβάρεψε, με κοίταξε στα μάτια και μου είπε: "Ξέρεις κάτι; Η δασκάλα στο σχολείο είπε ότι δεν υπάρχει ο Άγιος Βασίλης." Την κοίταξα κι εγώ λοιπόν στα μάτια και της ψιθύρισα: "Ξέρεις κάτι; Ο Άγιος Βασίλης υπάρχει πάντα μέσα μας. Εδώ αριστερά. Και μην αφήσεις ποτέ κανέναν να σε πείσει για το αντίθετο."
Όταν τελείωσε το μάθημα, πήγε στη μαμά της και της είπε: "Εγώ την Trade πιστεύω!".
Ένιωσα σαν τον Μικρό Πρίγκιπα, που γύρισε πίσω στον πλανήτη του για να ποτίσει το μοναδικό σε ομορφιά τριαντάφυλλό του...

"Absolute cruelty"

2010-12-15T17:32:00.006+02:00

Μια κυνική και απάνθρωπη δασκάλα είπε προχτές σ'ένα από τα παιδιά μου ότι ο Άγιος Βασίλης δεν υπάρχει. Και ότι λέει εκείνη όταν ήταν μικρή είχε δει τη μαμά της να βάζει τα δώρα κάτω από το δέντρο. Οκ. Και γι'αυτό πρέπει να του σκίσεις του 7χρονου το όνειρο; Άστο λίγο ακόμα να πιστέψει στη μαγεία. Δεν πειράζει. Κι εν πάσει περιπτώσει, δώσε κάτι παραπάνω σ'έναν ειδικό και δούλεψέ τα εκεί τα ψυχολογικά σου.
Πραγματικά απορώ. Όταν δουλεύεις με παιδιά, δε μπορείς παρά να πιστέψεις στο όνειρο και στη μαγεία. Και δε μπορείς παρά να το ζήσεις στο μέγιστο μαζί τους. Κι έτσι γίνεσαι κι εσύ ξανά για λίγο (ή για περισσότερο) μαζί τους παιδί.
Και μετά αρχίζεις να τους λες κι εσύ ιστορίες κι είναι όμορφα πολύ...
Εγώ πάντως σήμερα το έριξα το γράμμα μου στον Άγιο Βασίλη. Σ'εκείνο το κόκκινο μεγάλο κουτί που είναι έξω από το ταχυδρομείο δίπλα στα τρία μεγάλα κίτρινα.
Σε βλέπω, εκεί πάνω στο φεγγάρι να κάνεις κούνια και να μου κλείνεις το μάτι και νιώθω ότι στ'αλήθεια αναπληρώνω για όλα τα Χριστούγεννα που πέρασα μακριά σου...

"Υπερπαραγωγή"

2010-12-12T19:05:00.002+02:00

Θα ξεκινήσω από αυτό: ΕΙΜΑΙ ΠΡΟΚΑΤΕΙΛΗΜΜΕΝΗ!
Τώρα μπορώ να γράψω με την ησυχία μου! Το Δημήτρη έχω τη χαρά να τον γνωρίζω από τότε που ήταν απλά ο "Δημήτρης". Πριν γίνει ο "Δημόπουλος". Ο Δημόπουλος του 104, του Αντί-Διδακτορικού, του ΔΕ ΛΟΥΚ, της Υπερπαραγωγής. Πρέπει να ομολογήσω, για να είμαι ακριβοδίκαιη, ότι από τότε που τον ξέρω (μη λέμε πόσα χρόνια και καρφωνόμαστε) ο Δημήτρης κάνει stand-up. Δεν εννοώ από σκηνής. Εννοώ στο real life. Είναι native, για να χρησιμοποιήσω και μια κατ'εξοχήν ελληνική λέξη.
Όταν λοιπόν αυτό το έχεις στο ίδιο σου το γονίδιο και τυχαίνει να το αγαπάς κιόλας, όταν έρχεται η ώρα να το κάνεις επάγγελμα, δε μπορείς παρά να είσαι εξαιρετικός. Πάντα θαύμαζα τον τρόπο που κυνηγούσε αυτό που ήθελε, τον τρόπο που αφιερωνόταν σε αυτό που έκανε, το πόσο διατεθειμένος ήταν να ασχοληθεί με όλα όσα του επέτρεπαν οι αναρίθμητες δεξιότητές του. Και το αποτέλεσμα τον έχει δικαιώσει.
Το είπα από την αρχή ότι δεν πρόκειται, ούτε και μπορώ, να είμαι αντικειμενική. Όταν όμως όλα τα παραπάνω στοιχεία ενός ανθρώπου γίνονται ένα one-man stand up show, δε μπορείς παρά να περάσεις καλά. Ευρηματικό κείμενο, ξύπνιο χιούμορ, ανελέητες ατάκες και πολύ πολύ γέλιο.
Σπεύσατε πάραυτα!

Info:
Από Παρασκευή 3 Δεκέμβρη
και κάθε Παρασκευή και Σάββατο
στις 21:00 στο Nueva Trova
Αθηνάς και Βλαχάβα 9, Μοναστηράκι
Tιμή εισιτηρίου: 10 ευρώ
Kρατήσεις: 6981982591
Παραγωγή: 4actors

"Ρίζες μου..."

2010-12-11T10:00:00.001+02:00

Κρακοβία - Οδησσός - Κωνσταντινούπολη - Άνδρος: Τέσσερα σημεία του ορίζοντα διασταυρώθηκαν πριν από πολλά πολλά χρόνια με ένα θαυμαστό και διόλου ρεαλιστικό τρόπο. Από τη συνάντηση των τεσσάρων εκείνων τόσο διαφορετικών μεταξύ τους ανθρώπων, προκύψατε εσείς. Στις δυο πλευρές της Μεσογείου, ο ένας απέναντι στον άλλο. Και ίσως αν είχατε κάνει διαφορετικές επιλογές, να μην είχατε συναντηθεί ποτέ. Όπως και οι προηγούμενοί σας άλλωστε. Αλλά τις κάνατε. Και συναντηθήκατε. Και ζήσατε εκείνο που διαβάζουμε σήμερα μόνο στα παραμύθια.
Σαν σήμερα, 39 χρόνια πριν, αποφασίσατε ότι είσαστε ο ένας για τον άλλο και κόντρα σε όλες τις αντιθέσεις, τις συνθήκες, τις αντιδράσεις, υποσχεθήκατε ο ένας στον άλλο αγάπη παντοτινή.
Πάντα πίστευα, και σήμερα ακόμα περισσότερο, ότι ως άνθρωποι διαμορφωνόμαστε όχι τόσο από αυτά που μας λένε οι γονείς μας, αλλά κυρίως από τον τρόπο που τους βλέπουμε να ζουν. Έτσι κι εγώ "πλάστηκα" βλέποντάς σας να επιλέγετε, να στηρίζετε τις επιλογές σας με νύχια και με δόντια, να κρατάτε ο ένας το χέρι του άλλου στα δύσκολα και στα εύκολα, να εκρήγνυστε, να σωπαίνετε, να συγκινείστε, να είστε αληθινοί με τον πυρήνα σας...Και με μένα.
Είναι αδυσώπητος ο χρόνος, το ξέρω...Και η φθορά και η τριβή, μες στο παιχνίδι είναι όλα. Είναι όμως αλήθεια θαυμαστό, μέσα σε έναν κόσμο που ζει κυρίως στην επιφάνεια, να μπορώ να διακρίνω στα μάτια σας, τόσα χρόνια μετά, την απόλυτη αγάπη που σας έφερε κοντά...
Να μου είστε πάντα γεροί και φωτεινοί!
Σας αγαπώ με όλη μου την ψυχή!

"Το δέντρο"

2010-12-09T10:22:00.003+02:00

Όταν ήμουν πιτσιρίκι, ποτέ δε χαιρόμουν τα Χριστούγεννα. Έφευγα πάντα για το "χωριό" την τελευταία μέρα του σχολείου και γύριζα συνήθως μια μέρα πριν από του Αη-Γιαννιού που αρχίζαν τότε τα σχολεία. Δεδομένου ότι στο "χωριό" τα Χριστούγεννα δεν τα γιόρταζαν, έμενα πάντα με ένα τεράστιο κενό και μια φοβερή θλίψη εκείνες τις μέρες. Ακόμα όμως κι αν κανένας δεν ήταν εκεί για να το χαρεί, υπήρχε πάντα στο σπίτι ένα τόσοδα μικρό χριστουγεννιάτικο δεντράκι, τόσο μικρό που καθόταν πάνω σε ένα τραπέζι, για να μου θυμίζει όλα όσα δε θα χαιρόμουν.
Όταν τελείωσα το σχολείο, βρήκα ευκαιρία να "λιποτακτήσω" από τις Χριστουγεννιάτικες αναχωρήσεις και πρόβαλλα βέτο: "Θα πάρω δέντρο!". Τό'πα και τό'κανα. Αγόρασα ένα δεντράκι, όχι μεγαλύτερο από ένα μέτρο μπόι, και στολίδια που μου άρεσαν και κάθε χρόνο έκανα το προσωπικό μου τελετουργικό, για να αναπληρώσω για όλα τα χαμένα Χριστούγεννα: στόλιζα - ξεστόλιζα, στόλιζα - ξεστόλιζα. Μόνη. Πάντα. Ήταν κάτι σαν μια μυστικιστική τελετή και κανένας δεν μπορούσε να παρεισφρήσει σε αυτήν. Στο καινούριο μου δέντρο όμως υπήρχαν πάντα κάποια στολίδια από εκείνο το μικρό, του τραπεζιού, που δεν το χάρηκα ως παιδί.
Πριν από πέντε χρόνια βρέθηκα στο δικό μου σπίτι. Καινούριο σπίτι. Καινούριο δέντρο. Καινούρια στολίδια. Κάποια από τα στολίδια εκείνα τα παλιά, τα πήρα μαζί μου. Και τα κρέμασα. Και για πρώτη φορά, τότε, τα Χριστούγεννα του 2005, δε στόλισα μόνη μου. Περίεργο συναίσθημα. Όμορφα, αλλά περίεργα. Για να σηματοδοτήσω τη "νέα εποχή" στα Χριστούγεννα, αναγέννησα ένα έθιμο που είχαν "δημιουργήσει" οι γονείς μου τότε: ένας Άγιος Βασίλης για κάθε καινούρια χρονιά που μπαίνει.
Εχθές, εκείνο το δέντρο στήθηκε σε ένα καινούριο χώρο. Που πρέπει να ομολογήσω ότι μόλις τον τελευταίο μήνα έχω αρχίσει να τον νιώθω οικείο μου, παρά το γεγονός ότι είμαι εδώ ήδη σχεδόν οκτώ μήνες.
Και κοίταζα το δέντρο χτες, στολισμένο, και σκεφτόμουν: "Για φαντάσου...Πάνω εκεί, είναι όλη η μου η ζωή..." Και τότε κατάλαβα γιατί τα δέντρα τα "μοδάτα" και τα "στυλιζαρισμένα" δε μου μίλησαν ποτέ...
Χριστούγεννα...χωρίς αυτά ο χρόνος δεν ξεκινά...

"The letter Cc"

2010-11-30T21:52:00.002+02:00

Η δασκάλα ρώτησε τη μαθήτρια: "Ποια λέξη ξέρεις που αρχίζει από Cc;"
Και η μικρή απάντησε "Σειρήνα".
Οκ, σκέφτηκε η δασκάλα, άλλο ένα ξωτικό γεννιέται...

"Αναρωτιέμαι..."

2010-11-30T21:38:00.003+02:00

Αναρωτιέμαι...Το σώμα μου επηρεάζει την ψυχολογική μου κατάσταση ή μήπως ή ψυχή μου με σκουντάει μέσα από τα σωματικά μου συμπτώματα; Το μυαλό μου ορίζει το πώς αισθάνομαι ή το συναίσθημα καθοδηγεί τη σκέψη μου; Και πώς από τη μια στιγμή στην άλλη αυτά τα τέσσερα εκεί που εναρμονίζονται πλήρως, ξαφνικά κάνουν ένα ΜΠΡΑΦ και το καθένα τραβάει το δρόμο του και με τρελαίνει;

"Προσευχούλα"

2010-11-30T10:13:00.001+02:00

Αγαπητέ μου (λέμε τώρα) Νοέμβριε,
σου εύχομαι να πας από κει πού'ρθες και να κάνω τουλάχιστον ένα χρόνο να σε ξαναδώ!
ΑΜΗΝ!

"Τα παιδία ρωτάει"

2010-11-26T14:31:00.003+02:00

Στο μάθημα των Αγγλικών ρωτάει η μικρή τη δασκάλα: "Δε σου λείπουν τα παιδάκια σου από το σχολείο;".
Η δασκάλα απαντά: "Ναι. Πολύ."
"Τότε, γιατί τα άφησες και έφυγες;"
"Δεν τα άφησα καλή μου. Με διώξανε."
Σοκ και δέος στα μάτια της μικρής. "ΓΙΑΤΙ;"
"Για να κάνουν οικονομία..."
Ο διάλογος διεκόπηκε εκεί και η δασκάλα σημείωσε στο βιβλίο της ύλης:
"Να θυμηθώ στο επόμενο μάθημα να της διδάξω το Life is a bitch!"

"Για φαντάσου..."

2010-11-19T12:47:00.001+02:00

Μέσα στο αίμα που μου πήραν το πρωί για τις εξετάσεις, πρέπει να ήταν κι η θλίψη μου.
Δεν εξηγείται αλλιώς το ότι ξαναβρήκα τη χαμένη μου χαρά...

"Δε μιλάμε γι'αυτά"

2010-11-14T22:05:00.002+02:00

Ένα εξαιρετικό κείμενο.
Τέσσερις νέοι, γεμάτοι ψυχή, "δυνατοί" ηθοποιοί που δε φοβούνται να εκτεθούν και να τσαλακωθούν.
Ένα ευρυματικό σκηνικό.
Ντυμένα με μια μοναδική μουσική επένδυση.
Όλα όσα δεν τόλμησες ποτέ να πεις ξεκάθαρα γύρω από το σεξ.
Όλα όσα τόλμησες να σκεφτείς αλλά σε γέμισαν ενοχές.
Όλα όσα δεν τόλμησες να νιώσεις και σε στοίχειωσαν για μια ολόκληρη ζωή.
Όλα όσα τόλμησες να νιώσεις και σε σκοτείνιασαν γιατί "δεν έπρεπε".
Όλοι όσοι διαμόρφωσαν την αληθινή ή όχι σεξουαλική σου ταυτότητα:
οικογένεια - εκκλησία - ήθη - στερεότυπα - κοινωνία.
Όλα αυτά πεταμένα στα μούτρα σου πάνω από μια σκηνή,
που είναι στο ίδιο επίπεδο με σένα, για να μπορεί να σε κοιτάζει
κατευθείαν στα μάτια.
Χωρίς φτιασίδια, χωρίς προσχήματα, εκεί, μπροστά σου, μέσα σου,
με όλη τη σκληράδα της αλήθειας.
Μια πραγματικά ιδιαίτερη παράσταση.

Αν δεν αντέχεις το full frontal γυμνό επί σκηνής
ή αν δεν έχεις τολμήσει να κοιτάξεις κατάματα τα ταμπού σου...
ξανασκέψου το!

Info:
Σκηνοθεσία: Κ. Γάκης
Ερμηνεύουν: Προμ. Δοκιμάκης, Λευτ. Καταχανάς, Ν. Μπούκλη, Στ. Νούλη.
Σκην.: Γκάι Στεφάνου. Κοστ.: Π. Κοκκορού. Φωτ.: Σ. Μπιρμπίλης.
ΘΕΑΤΡΟ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΚΟΣΜΟΥ-ΔΩΜΑ
Αντισθένους 7 και Θαρύπου, Νέος Κόσμος
Τηλ.: 2109212900

"Από μέσα"

2010-11-10T13:23:00.003+02:00

Γεμίζω ξανά. Λίγο μόνη μου και λίγο από τους γύρω. Αλλά κυρίως από μόνη μου. Οι γωνίες μου αρχίζουν σιγά σιγά να γίνονται πιο λείες και νομίζω ότι κάποιες στιγμές καταφέρνω να κυλήσω. Ξέρεις, τελικά, το κομμάτι που λείπει...είναι μέσα. Όχι έξω.
Είναι κάποιες στιγμές που μου κλείνουν πονηρά το μάτι και ζωγραφίζουν χαμόγελο στα χείλη μου δυνατό και χρωματιστό.
Δικές μου. Και μόνο.
Ξαναγεμίζω...

"Κονγκρατσουλέισονς"

2010-11-06T12:56:00.004+02:00

Οκ. Το ομολογώ. Κατάφερα να φτάσω σε εκείνη τη δεδομένη χρονική στιγμή που το σώμα μου αγανακτεί από την κακομεταχείριση της ψυχής και αντιδρά. Και τότε μου χτυπάει το γνωστό καμπανάκι που έχει την πηγή του στο στομάχι μου και μου φωνάζει: "Έλα αρχηγέ! Το γάμησες! Αρκετά!". Και τότε αναγκαστικά το ακούω το καμπανάκι, σηκώνω το βλέμμα λίγο προς τα πάνω και τολμώ να παραδεχτώ ότι μέσα σε όλο αυτό το κατρακύλισμα του Νοεμβρίου, υπάρχει μια ρανίδα φωτός, που νιώθω πλέον υποχρεωμένη να αναγνωρίσω την ύπαρξή της, μπας και γλιτώσω το έλκος. Και μπας και ξαναβρώ τη χαμένη μου χαρά.
Μερικές φορές, τα πράγματα είναι εκεί, μπροστά μου και απλά είμαι τόσο θολωμένη μέσα στον "drama queen" κόσμο μου, που δεν τα βλέπω.
Είπαμε Trade, εφικτούς και βραχυπρόθεσμους στόχους...
Για αρχή, θα ψάξω να βρω τη χαμένη μου χαρά...
Μονόδρομος...Θα κάνω ότι χρειαστεί για να την ξαναβρώ. Αυτό είναι το μόνο σίγουρο.

"Ίσως.."

2010-10-31T21:14:00.002+02:00

Θα μπορούσα ίσως να πω ότι αρχίζω σιγά σιγά να ξαναβρίσκω τις χαμένες ισορροπίες.
Αν και τη στιγμή εκείνη που νιώθω να σταθεροποιώ το σώμα μου πάνω στο σκοινί κάτι κάνει ένα φφοουυυ δυνατό και απρόσμενο και πάλι κλονίζομαι. Οι χορδές μου, ευαίσθητες όσο ποτέ, σε κάθε τέντωμα, σε κάθε άγγιγμα, ταλαντώνονται και βγάζουν ήχους πότε βαθείς και σταθερούς και πότε στακάτους και νευρικούς.
Κάπου, κάποια στιγμή, έχασα ένα κομμάτι σημαντικό της χαράς μου. Κι αυτό κάνει ώρες ώρες το μέσα μου να μουδιάζει και να μην αντιδρά όπως αναμένεται στα ερεθίσματα.
Από το κλειστό μου ρολό, παραμονεύει ο Νοέμβριος...
Κι αναρωτιέμαι, τι σκατά σκεφτόταν ο Σαρτρ, όταν έλεγε ότι η κόλαση είναι οι άλλοι...

"ΔΕ ΛΟΥΚ"

2010-10-25T12:21:00.005+03:00

Πρέπει να ομολογήσω ότι αυτό το Σαββατοκύριακο ήταν από τα χειρότερα των τελευταίων εβδομάδων. Θες η πανσέληνος, θες οι κωλοστριμούρες, από το κακό στο χειρότερο πήγαινε. Είχα όμως τουλάχιστον κάτι να περιμένω: την παράσταση "ΔΕ ΛΟΥΚ" την Κυριακή το βράδυ. Και πρέπει να ομολογήσω ότι..με αποζημίωσε για ολόκληρο το Σαββατοκύριακο.
Στο VOID του Γκαζιού, σε έναν industrial αλλά ζεστό χώρο, τρεις "αποκαλύψεις" και ένας πολύ δυνατός συνδυασμός σεναρίου - σκηνοθεσίας με έκαναν να γελάω σε όλη τη διάρκεια της παράστασης και να βγω αν μη τι άλλο χαρούμενη από εκεί μέσα!
Οι Ευαγγελία Καρακατσάνη, Ειρήνη Ψυχράμη και Δημήτρης Παπαδάκης κάτω από το άγρυπνο βλέμμα του σκηνοθέτη και σεναριογράφου Δημήτρη Δημόπουλου, πραγματικά "σολάρουν" με μια ασύλληπτη αυθεντικότητα, ενώ τα τραγούδια είναι απλά το απόλυτο ταξίδι στο χρόνο! Απλά προσοχή, γιατί αν τα τραγουδάτε, έχετε στάνταρ καρφωθεί για την ηλικία σας!! Κάποια από αυτά είναι εκείνα που οι εικοσάρηδες τα έχουν ακούσει μόνο από το YouTube (if you know what I mean!).

Τώρα τι να πει κανείς γι'αυτό το τραγούδι;
Όταν το άκουσα στην παράσταση ήταν λες και έβλεπα όλα μου τα 80's σε flashback!

Info & details:

"ΔΕ ΛΟΥΚ" Official Site - www.δε-λουκ.gr
To ΔΕ ΛΟΥΚ στο Facebook
Το ΔΕ ΛΟΥΚ στο Αθηνόραμα

"Learning the numbers"

2010-10-13T10:58:00.005+03:00

Στο μάθημα για τους αριθμούς, η δασκάλα άδραξε την ευκαιρία για να κάνει επανάληψη στα χρώματα. Δείχοντας την εικόνα με τα πολύχρωμα μολύβια ρώτησε:
"What colour is this pencil?"
"Black" απάντησε η μικρή Αρετή.
"This one?"
"White"
"And this?"
"Purple"
"Well done! Tell me now, how many pencils can you see?"
"Red!" απάντησε η μικρή.
Και μετά σου λένε ότι τα παιδιά δεν έχουν αίσθηση του παραλογισμού...

"Well?"

2010-10-11T12:39:00.002+03:00

Για πες μου λοιπόν...Επιλέγουμε με ποιους θα διασταυρώσουμε τους δρόμους μας, ή κάποιοι δρόμοι, σε κάποια δεδομένη χρονική στιγμή θα διασταυρωθούν ότι και να κάνεις;

* Mε αφορμή την ταινία "A life less ordinary"

"Το κομμάτι που λείπει"

2010-10-08T10:41:00.004+03:00

Καταμεσής του καλοκαιριού, βίαια μου ξερίζωσαν ένα κομμάτι μου. Ένα κομμάτι ζωτικό, ζωντανό, που ήταν σε μεγάλο βαθμό υπεύθυνο για τη χαρά μου. Έχουν περάσει σχεδόν τρεις μήνες από τότε και ακόμα εκεί μέσα υπάρχει κάτι που το νιώθω μουδιασμένο. Σα να έχω χάσει τη χαρά μου. Και ξαφνικά εκεί που δεν το περιμένω και νομίζω πως έχω βρει ξανά τις ισορροπίες...κάνει ένα γκζντουπ ηχηρό και σκούρο μπλε το μέσα μου και πέφτει σ'ένα ατελείωτο σκότος. Και ψάχνω να βρω το κομμάτι που λείπει εκεί έξω. Και ποτέ κανένα κομμάτι από αυτά που βρίσκω δεν ταιριάζει ακριβώς για να καλύψει το κενό από εκείνο το συγκεκριμένο κομμάτι που λείπει.
Είδα σήμερα εδώ μια ιστορία που με τράνταξε ολόκληρη και μου θύμισε κάτι που είχα ξεχασμένο και σκονισμένο σε κάποιο ντουλάπι του είναι μου: Ψιτ!...Αρχηγέ..! Το κομμάτι που λείπει μη το ψάχνεις εκεί έξω! Απλούστατα γιατί δεν υπάρχει...Μέσα σου είναι. Και μόλις το βρεις, θα αρχίσει να λειαίνει σιγά σιγά τις γωνίες του, να πέφτει και να ξανασηκώνεται, να κουτρουβαλάει και εντέλει να κυλάει, να κυλάει, μέχρι να βρει τη θέση του στο κενό...

* Με ένα ευχαριστώ στη Douli για την έμπνευση και το βιντεάκι *

"The Gav award"

2010-10-06T11:56:00.002+03:00

Τον Αύγουστο του 2006, κι ενώ περνούσα ένα αρκετά δύσκολο και μοναχικό καλοκαίρι, ένας πολύ καλός μου φίλος (α, ρε Alx!) μου είπε: "Ρε συ, εσύ είσαι γεννημένη μπλόγκερ και δεν το ξέρεις!" Εννοείται πως έβαλα τα γέλια! Δεν είχα ιδέα για το πώς λειτουργεί όλο αυτό. Είπα όμως να του δώσω μια ευκαιρία του μπλόγκεως. Στην αρχή ήταν μόνο τα κείμενα. Μετά μπήκαν και οι εικόνες, η μουσική. Και μετά έγινε κάτι θαυμαστό: ήρθαν οι άνθρωποι. Πάντα αναφέρομαι με νοσταλγία σε εκείνη την εποχή των πρώτων ποστ, γιατί πραγματικά υπήρχε εδώ μέσα μια μοναδική παρέα που λειτουργούσε με κάθε δυνατό τρόπο: προκαλούσε το γέλιο, το δάκρυ, μερικές φορές μετατρεπόταν σε υποστηρικτικό δίκτυο, group therapy, ότι μπορείς να φανταστείς! Και είχαμε όλοι ένα κοινό: το γράψιμο λειτουργούσε ως καταφύγιο.
Πέρασαν τέσσερα και κάτι χρόνια από εκείνη την καλοκαιρινή ημέρα του Αυγούστου. Τον καιρό που μεσολάβησε πολλοί σταμάτησαν να γράφουν, αποσύρθηκαν από εδώ μέσα. Κι εγώ πέρασα περιόδους απουσίας, αλλά πάντα εδώ γυρνούσα. Εδώ είναι άλλωστε το λιμάνι μου.
Την προγούμενη Κυριακή, στις 3/10, στις 3 το μεσημέρι, τούτος εδώ ο τόπος δέχτηκε ένα ανέλπιστο δώρο: ένα βραβείο από ένα φίλο.
Με τον Γαβ γνωριζόμαστε χρόνια. Και μας συνδέουν πολλά. Όταν διάβασα το ποστ της απονομής γέμισα από γέλιο, συγκίνηση και έκπληξη...για όλα. Αυτό εδώ λοιπόν το ποστ είναι το δικό μου ευχαριστώ.
Από την απονομή - ψυχογράφημα κρατάω αυτό:
"Έχω την εντύπωση ότι όποιος γνωρίζει την Tradescadia μόνο ως 'ηλεκτρονική' προσωπικότητα, θα νομίζει ότι οι αναρτήσεις γράφονται λίγο πριν ολοκληρωθεί η κατάποση μιάς χούφτας με πολύχρωμα ψυχοχαπάκια. Οποία θλίψις και οποία κατάθλιψις!

Και όμως, μέσα σε όλο αυτό το πεισιθανάτιο και ημιπένθιμο μωβ φόντο, στο τέλος βρίσκεις μιά φράση που σου λέει "διάολε, κι αυτό θα περάσει, πού θα πάει, στο χέρι του είναι;"

"Ενηλικίωση"

2010-10-05T10:41:00.003+03:00

Έχω ένα μούδιασμα εδώ αριστερά από προχτές το μεσημέρι.
Ο αιφνίδιος θάνατος ήταν ανέκαθεν από τα σκληρότερα στην αντιμετώπισή τους γεγονότα.
Από μικρή οι γονείς μου είχαν την τάση να με κρατούν μακριά από εκείνα που θεωρητικά θα με "τραυμάτιζαν" - το θάνατο, την αρρώστια... Αυτό βέβαια είχε ως αποτέλεσμα να εξελιχθώ σε μια ενήλικα ανίκανη να "αντέξει" το βάρος τέτοιων περιστάσεων. Δεν έχω ζυμωθεί αρκετά. Είναι σα να ξεκίνησα μόλις πριν από μερικά χρόνια να έρχομαι σε επαφή με όλο αυτό. From scratch. Και με διαλύει. Ακόμα κι όταν εκείνος που υποφέρει ή "φεύγει" δεν είναι και απολύτως κοντινός μου άνθρωπος.
Ναι βρε, ξέρω, είμαι μεγάλο παιδί πια και πρέπει να το ξεπεράσω. Απλά μερικές φορές η ενηλικίωση σ'εκείνα που δυσκολεύουν είναι ένας απόλυτα μοναχικός και δύσκολος δρόμος...

"Παιχνίδια του μυαλού"

2010-09-22T12:40:00.003+03:00

"Όταν δεν αντέχω σκέφτομαι ότι πίνουμε μαζί καφέ". Το έλαβα πριν από λίγο στο κινητό. Χωρίς σημεία στίξης με κεφαλαία γράμματα. Η πλάκα ξέρεις ποια είναι; Ότι λίγα λεπτά πριν, το μυαλό μου ήταν εκεί, σε σας. Και στα παιδιά. Και πάλι αναρωτιόμουν. Οι γνωστές φλασιές. Είχαμε την ώρα μας μέχρι πέρσι. Κοινό κενό. Κι αν δεν υπήρχε το φτιάχναμε. Και είτε κατεβαίναμε στον "τάφο του Ινδού" (κοινώς καπνιστήριο), είτε κλεινόμασταν σε ένα από τα δυο Yaris και κάναμε το δικό μας group therapy. Απαραίτητο και λυτρωτικό όσο τίποτα. Και γελούσαμε και τσαντιζόμασταν και βρίζαμε τους μαλάκες από πάνω που δε μας άφηναν να κάνουμε το όνειρό μας αλήθεια. Γιατί ποτέ δεν κατάλαβαν και ούτε και πρόκειται. Είμαι πλέον σίγουρη γι'αυτό. Και όταν ξαναμπαίναμε μέσα, ήμασταν πάντα λίγο πιο χαμογελαστές και λίγο πιο ανάλαφρες και λίγο πιο έτοιμες για τα παιδιά μας. Με κλόνισε το μήνυμά σου. Γιατί δε φανταζόμουν ποτέ πόσο σκατά έχουν γίνει τα πράγματα εκεί και με χαλάει αυτό. Γιατί κι εμένα μου λείπεις. Γιατί τελευταία αυτά τα παιχνίδια του μυαλού μεταξύ φαντασίας και πραγματικότητας τα παίζω κι εγώ... Ήταν απλά ασύλληπτο το timing...
Μια φίλη αγαπημένη μου είπε το καλοκαίρι "Ξέρεις, μερικές φορές τα πράγματα είναι πολύ πιο δύσκολα γι'αυτούς που μένουν πίσω". Έχω αρχίσει να πιστεύω ότι είχε δίκιο...

"Μέσα σ'ένα όνειρο που τρίζει"

2010-09-17T10:37:00.004+03:00

Όταν την είδαν τα παιδιά στο διάδρομο, παρά το γεγονός ότι δεν ήταν εδώ και δυο χρόνια δασκάλα τους, τη φώναξαν με χαρά για να τη χαιρετήσουν. Εκείνος ήταν εκεί κοντά και παρακολουθούσε τη σκηνή. Της φώναξε επειδή παρεμπόδιζαν "την ησυχία και την τάξη" του σχολείου. Την επόμενη μέρα την κάλεσε στο γραφείο του. Για να της πει τα εξής αδιανόητα: "Έχετε πολλά καλά αλλά και ένα μεγάλο κακό: τον αυθορμητισμό σας. Όπου και να πάω, ακούω τη φωνή σας: στην τάξη, στο γραφείο των δασκάλων, παντού ακούγεται μόνο η δική σας φωνή. Ακούστε να δείτε, το σχολείο έχει κάποιους κανόνες. Εάν πιστεύετε ότι δεν μπορείτε να συμμορφωθείτε με αυτούς, θα αναγκαστώ να σας υποχρεώσω σε παραίτηση. Και επιτέλους, κόψτε τον ομφάλιο λώρο με τα παιδιά."
Σοκ και δέος. Σε ποιον τα είπε αυτά ξέρεις; Σε μια δασκάλα που εδώ και τόσα χρόνια δίνει την ψυχή της για το μπουρδέλο του. Σε μια μάνα που καληνύχτιζε τα παιδιά της και την έβρισκε το ξημέρωμα να ετοιμάζει έξτρα δουλειά για την τάξη. Σε έναν άνθρωπο που μπορεί να είναι ιδιοσυγκρασιακά ιδιαίτερος, αλλά υπήρξε πάντα μια εξαιρετική δασκάλα. Και αναρωτιέμαι: πότε έγινε μειονέκτημα ο αυθορμητισμός για ένα δάσκαλο; Πότε έγινε σφάλμα το να σε αγαπούν τα παιδιά σου ακόμα και όταν παύεις να είσαι η δασκάλα τους; Πότε έγινε φιλοδοξία ο δάσκαλος ρομπότ;
Ξέρεις τι της είπα; "Μη δώσεις σε κανέναν τη χαρά να σε δει με το κεφάλι σκυμμένο. Όσοι ξέρουν, αντιλαμβάνοται ποιοι έδωσαν και δίνουν την ψυχή τους εκεί μέσα. Άλλωστε, ποτέ δε δούλεψες γι'αυτούς. Πάντα για τους μαθητές σου δούλευες. Αυτό λοιπόν και θα συνεχίσεις να κάνεις."
Την προηγούμενη χρονιά είχα το γιο της μαθητή μου για πρώτη φορά. Ένα ασύλληπτο πρωτάκι. Όταν της ζήτησα να μου τον φιλήσει, ξέρεις τι μου είπε: "Του λείπεις πολύ φέτος. Και με ρωτάει γιατί δεν είσαι εκεί και δεν ξέρω τι να πω στο παιδί μου..."

"Πώς να κρυφτείς απ'τα παιδιά,
έτσι κι αλλιώς τα ξέρουν όλα..."

"Ζούμε μέσα σ'ένα όνειρο που τρίζει
σαν το ξύλινο ποδάρι της γιαγιάς μας..."

"Μεταπτώσεις"

2010-09-15T10:59:00.003+03:00

Σα να ήρθε το φθινόπωρο, ε; Λίγο η δροσούλα το βράδυ, λίγο οι πατούσες μου που παγώνουν, λίγο που ο Σεπτέμβριος είναι κιόλας στα μισά του... Μυστήριος πολύ ο φετινός Σεπτέμβριος. Όλα μου φαίνονται καινούρια. Και μέχρι να συνηθίσω, περνάω από χίλιες δυο μεταπτώσεις. Εκεί που λέω "τι ωραία και δημιουργικά που περνάνε πλέον τα πρωινά μου", ξαφνικά τραβάω μια φρίκη με το άδειο σπίτι και με τα τηλέφωνα που δε χτυπάνε και με το κεφάλι μου που χυλώνει από τον αυτισμό. Και έτσι κυλάει ο μήνας. Πάνω, κάτω. Πάνω, κάτω. Και σκάνε ξαφνικά εκεί που δεν το περιμένω στο μυαλό μου όλα εκείνα που είναι πια μακριά και σκοτεινιάζω. Κι έρχονται στο νου μου κάποιες φατσούλες συγκεκριμένες που έτρεχαν να με αγκαλιάσουν μόλις με έβλεπαν κι αναρωτιέμαι: "θα ρωτάνε άραγε πού είμαι; " Ματαιοδοξία; Όχι. Μου λείπουν στ'αλήθεια. Και πραγματικά δεν ξέρω πώς σκατά αναπληρώνεται αυτό το κενό. Δεν ξέρω...

Μ'ένα ευχαριστώ στη Douli, που μέσα από τα κείμενά της μου θύμισε ότι όλα όσα αξίζουν καταγραφής, είναι σημαντικό να καταγράφονται.

"Ένα μεγάλο φωτεινό καλοκαίρι"

2010-08-30T14:39:00.002+03:00

Μένουν ακριβώς δυο μέρες για την είσοδο του Σεπτεμβρίου. Πριν από ένα μήνα περίπου, η σκέψη και μόνο μου προκαλούσε θλίψη. Με παρέπεμπε κατευθείαν σε όλα εκείνα που έχασα στα μέσα του Ιουλίου. Η σημερινή μέρα, ενάμιση μήνα μετά, με βρίσκει γεμάτη προσμονή για όλα εκείνα τα καινούρια που με περιμένουν.
Κοιτάζω πίσω, στους καλοκαιρινούς μήνες που πέρασαν, και δε μπορώ παρά να χαμογελάσω πλατιά. Έρχονται στη μνήμη μου εικόνες και στιγμές γεμάτες γέλια, θάλασσα, φίλους, αγκαλιές, εκπλήξεις, χαρά, συγκινήσεις... Στιγμές γεμάτες με ανθρώπους που χρόνια αγαπώ και ανθρώπους που μπήκαν στη ζωή μου πρόσφατα για να την πλουτίσουν ακόμα περισσότερο με κάθε δυνατό τρόπο. Όταν χαίρομαι πολύ με κάτι, χτυπάω παλαμάκια. Μερικές φορές φωνάζω κι ένα μεγάλο γιούπιιιι! Μου το έμαθαν τα παιδιά αυτό όλα αυτά τα χρόνια. Δε φανταζόμουν πόσο μεγιστοποιεί αυτό τη χαρά. Η απλή αναγνώριση της σημασίας και της βαρύτητάς της. Η αναγνώριση της ουσίας της στιγμής. Κοιτάζω πίσω λοιπόν και βλέπω ένα μεγάάαάάλο φωτεινό καλοκαίρι που κάτι μου πήρε και κάτι μου έφερε. Και μ'έκανε κι εμένα να μοιάζω με εκείνο.
Την Τετάρτη λοιπόν, θα ξαναπάρω την τσάντα μου, που θα είναι λίγο διαφορετική από αυτή που έπαιρνα μέχρι τώρα και θα πάω στα παιδιά μου, που είναι λίγο διαφορετικά από αυτά που με συντρόφευαν μέχρι τώρα και θα κάνω ακριβώς αυτό που έκανα μέχρι τώρα - απλά σε ένα διαφορετικό πλαίσιο και μέσα από μια διαφορετική δίοδο - απλά με διαφορετικά εργαλεία.
Με την ίδια ακριβώς αγάπη και με μια σταλίτσα νοσταλγίας στο βάθος της καρδιάς μου για εκείνο που πέρασε...

"Ο ορίζοντας άνοιξε σαν αγκαλιά
και γω θα τρέξω σ' άγνωστα μέρη.
Όσα ο καιρός είναι να φέρει θα φέρει...
Ένα μεγάλο φωτεινό καλοκαίρι
πηδά στο δρόμο απ' των σπιτιών τις σκεπές
είναι παιδί και με τραβάει απ' το χέρι
κι οι σκόρπιες άκρες μου ενώνονται δες..."

* Μ'ενα τεράστιο ευχαριστώ για όλους εκεινους που έκαναν το φετινό καλοκαίρι άξιο ανάμνησης και καταγραφής. Και για σένα my Crash, γιατί όταν λες ότι όλα θα πάνε καλά, έχεις πάντα τη δύναμη να με κάνεις να το πιστεύω και να το κάνω πραγματικότητα...

"Absolutely 80's!"

2010-08-17T09:50:00.002+03:00

Υπάρχουν κάποια μέρη, που όταν πρωτοπατάς το πόδι σου σ'αυτά, νομίζεις ότι μπήκες στη μηχανή του χρόνου. Έτσι και χτες το βράδυ λοιπόν. Ένα μέρος που μύριζε τη μυρωδιά της πρώτης μας πίτσας, ένα μέρος absolutely 80's, γέμισε από τα γέλια και τις φωνές μας.
Και για μια ακόμα φορά χαμογέλασα, γιατί στ'αλήθεια, τα μοναχικά και μελαγχολικά γενέθλια του Αυγούστου των παιδικών μου χρόνων ανήκουν πια στο μακρινό παρελθόν...

"Trade, 35"

2010-08-16T16:48:00.003+03:00

Μεσημέρι μιας ιδιαίτερης Δευτέρας σε μια Αθήνα άδεια και ζεστή που όσο με πληγώνει, τόσο τη λατρεύω. Από το ηχείο στίχοι οικείοι με ταξιδεύουν και με κάνουν να χαμογελώ μπροστά στην οθόνη. Παγωμένος καφές, "απόγευμα σημαίνει", που λέει και το τραγούδι. Έξω από το παράθυρό μου η μουριά καταπράσινη μου θυμίζει ότι εδώ και μερικούς μήνες με φιλοξενεί ένα νέο σπιτικό και ένα δανεικό, φιλοξενούμενο κι αυτό, παπαγαλάκι τιβιβίζει για πρώτη φορά, λες και κατάλαβε τη μέρα.
Έχω βιώσει μονομιάς πάρα πολλές ανατροπές τον τελευταίο ελάχιστο καιρό. Και κάθε φορά που μια ανατροπή προκύπτει, στο μυαλό μου ζωγραφίζεται ένα συνννεφάκι που γράφει "Είδες; Τίποτα δεν είναι βέβαιο. Και μέχρι να το μάθεις, θα βιώνεις ξανά και ξανά ανατροπές." Είναι αλήθεια πως τις περισσότερες φορές, εκ των υστέρων πάντα, καταλάβαινα τι εξυπηρετούσε η κάθε ανατροπή. Και πάντα υπήρχε λόγος. Και σχεδόν πάντα ήταν για καλύτερα.
Μέσα όμως σε όλες αυτές τις ανατροπές, υπήρχε πάντα μία σταθερά: οι άνθρωποι που έχω δίπλα μου. Εκείνοι που έδιναν το παρόν μ'ένα απροσδόκητο τηλεφώνημα, με ένα πακέτο-έκπληξη ή μια κάρτα από κάποια παραλία στο ταχυδρομικό μου κουτί, με μια κουβέντα που τα έκανε όλα να φαντάζουν απλά, μ'ένα βιντεάκι που με έκανε να κλαίω από τα γέλια... Και σκέφτομαι σήμερα, τη γενέθλια τούτη ημέρα, ότι αυτή η σταθερά τα κάνει όλα αλλιώτικα: πιο ανθρώπινα, πιο εφικτά και πιο χαρούμενα.
Πέντε χρόνια πριν, σαν σήμερα, νόμιζα ότι εκείνο ήταν το "peak". Σήμερα, πέντε χρόνια μετά, νιώθω ότι δεν υπάρχει "peak". Κάθε λεπτό, κάθε στιγμή που κάθεται στην πλάτη και στην ψυχή μου με κάνει διαφορετική, πιο δυνατή, με εξελίσσει. Άρα έχει λόγο ύπαρξης. Κι είναι τόσο όμορφο αυτό...

"Λύπη μαζί, λύπη μισή. Χαρά μαζί, χαρά διπλή."

"Beloved August"

2010-08-11T12:00:00.004+03:00

Δε θα μπορούσε νά'ναι πιο απρόβλεπτο αυτό το καλοκαίρι. Είναι νομίζω πρώτη φορά εδώ και χρόνια, που έχει φτάσει ο Αύγουστος και δεν έχω προλάβει να παραλύσω από την ανία και τη μοναξιά. Οι εναλλαγές είναι τόσο ξαφνικές και γρήγορες που με προλαβαίνουν. Ένα μεγάλο φωτεινό καλοκαίρι - έτσι μου φάνταζε στο ξεκίνημά του. Είναι όντως μεγάλο. Με ποικίλους τρόπους. Και φωτεινό - σε πολλές του στιγμές. Και γεμάτο με εκπλήξεις - όχι πάντα ευχάριστες.
Για να μπορώ όμως το μήνα να τον ονοματίσω Αύγουστο και να είναι στ'αλήθεια ένας τέτοιος, δε μπορούν να λείπουν εκείνες οι στιγμές που εδώ αριστερά μουδιάζω ξαφνικά, ένα τσίμπημα ακαριαίο με καθηλώνει και όλο το αλάτι του κόσμου κυλάει από τα μάτια μου και κάνει παρέα στην υγρασία του φετινού καλοκαιριού.
Πάντα ο Αύγουστος σηματοδοτούσε μια λήξη. Ο δικός μου Αύγουστος. Άλλωστε ότι αγαπάω πολύ πάντα βρίσκει τον τρόπο να τσιμπήσει την καρδιά μου. "Μ'ένα τσιγάρο σα μεγάλη κιμωλία"...Σαν αυτή που δε θα ξαναλερώσει πια τα ακροδάχτυλά μου...

"Υπάρχουν χρυσόψαρα εδώ; Απάντησέ μου...Ή παραμένει πάντα μαύρος ο βυθός;"

"Life happens..."

2010-07-18T11:17:00.003+03:00

Όλα είναι ακόμα τόσο νωπά μέσα μου, που δυσκολεύομαι να τα βάλω σε λόγια και να τα οργανώσω σε νοήματα. Από το μεσημέρι της Παρασκευής βρίσκομαι σε κατάσταση σοκ. Με ένα απλό, σύντομο και καθόλου αναμενόμενο τηλεφώνημα ένας άνθρωπος κατάφερε να με κάνει να διαλυθώ σε χίλια δυο κομματάκια. "Η συνεργασία μας δε μπορεί να συνεχιστεί για οικονομικούς λόγους". Σιωπή. Ένιωσα σα να προσγειώθηκε στο κεφάλι μου μια τεραστίων διαστάσεων κοτρώνα και με φύτεψε μέσα σε ένα τσιμεντένι0 "κάτι" μέσα στο οποίο δε μπορούσα να πάρω ανάσα. Από την Παρασκευή το μεσημέρι προσπαθώ να σταματήσω τα δάκρυα που έχουν κάνει τα μάτια μου να είναι σα μπαλόνια και ψάχνω κάποιο τρόπο να θυμώσω. Έστω και λίγο... Ξέρεις τι με συντρίβει; Όχι τα πρακτικά, θα βρω τρόπο. Αυτό το ξέρω. Με συντρίβει η σκέψη ότι μου πήραν μακριά εκείνο το κομμάτι της ζωής μου, στο οποίο είχα δώσει όλη μου την ψυχή και στο οποίο είχα αφιερωθεί άσχετα με τις όποιες συνθήκες: τα παιδιά μου...

"Σουρεάλ"

2010-03-06T08:35:00.004+02:00

Κάπου μέσα στη γκρίζα πόλη ο Πωλ Ελυάρ ψιθυρίζει:
"Υπάρχει ένας άλλος κόσμος, αλλά είναι μέσα σε αυτόν εδώ."
Ο ουρανός σήμερα έχει ένα πανέμορφο και φωτεινό μπλε χρώμα
και το φως λούζει τα πάντα.
Τα σύννεφα αν και υποδηλώνουν αισθητά την παρουσία τους
δε φαίνονται απειλητικά.
Ο άλλος κόσμος που πάντα υπάρχει είναι εκείνο το παραμύθι
που ποτέ δεν ξέρεις πώς θα τελειώσει.
Το βλέμμα που φωνάζει πιο πολύ από κάθε φωνή.
Είναι τα όνειρα που σου χαϊδεύουν το μάγουλο και σε ξυπνούν το πρωί.
Κι αυτός ο κόσμος είναι μέσα σε αυτόν εδώ.
Και συνυπάρχουν. Άλλοτε ονειρικά κι άλλοτε βίαια.
Κι ο ένας φροντίζει τον άλλο μυστικά, για να μπορούν απλά
να συνυπάρχουν.
Και μη με ρωτήσεις τι θέλει να πει ο ποιητής.
Έτσι απλά άλλη μια μέρα ξημερώνει...

"Άνοιξη;"

2010-03-04T22:52:00.002+02:00

Κάτι έχει αλλάξει αυτές τις μέρες στον αέρα.
Πέρα από τις αμυγδαλιές που σκάνε μπροστά στα μάτια μου
ροζ και λευκές πινελιές μέσα στο γκρι.
Είναι κι η μέρα που μεγάλωσε και μεγαλώνει κι άλλο
και αρώματα περίεργα τις αισθήσεις μου αγγίζουν.
Σα γιασεμί, σα νυχτολούλουδο...
Κι εκεί που απογειωμένη γελάω τρανταχτά και λάμπουν
τα μάτια μου από χαρά, ξαφνικά...ζντουπ...προσγειώνομαι
με προσγείωση ανώμαλη και θυμώνω, ή θλίβομαι, ή απλά
νιώθω ένα οξύ τσίμπημα εδώ αριστερά και μετά...
ολόκληρη μουδιάζω.
Δε τη συμπαθώ και πάρα πολύ την άνοιξη.
Ειδικά όταν το χειμώνα δεν τον έχω καθόλου χορτάσει...

"Life happens..."

2010-02-21T22:19:00.002+02:00

Έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 41 ετών από ένα μαλακισμένο ιατρικό λάθος και αφήνοντας πίσω του σοκ και θλίψη. Η πιο δύσκολη στιγμή είναι εκείνη η γαμωστιγμή που έχεις στην αγκαλιά σου αυτόν που βιώνει την απώλεια και οι λέξεις σου φαίνονται χωρίς καμιά υπόσταση, χωρίς καμία ουσία. Μάλλον γιατί εκείνη τη στιγμή στ'αλήθεια δεν έχουν.
Πώς μου'ρθε και σου ψιθύρισα "αν φύγω πρώτη" και είδα στο βλέμμα σου τον τρόμο. Ναι. Τρόμο προκαλεί η σκέψη της απώλειας. Ακόμα και η σκέψη. Φαντάσου η ίδια η απώλεια...
"Δε βρίσκω εύκολα Έλληνες την Κυριακή", είπε με σοβαρότητα το ζάκι στο Ρεξ που ζητούσε ψιλά για να κοιμηθεί το βράδυ. Δεν μπόρεσα παρά να αναρωτηθώ εάν αυτό το σχόλιο παρέπεμπε σε μια κάποια φυλετική διάκριση και αναρωτήθηκα ποιος από τους δυο αλήθεια θεωρείται από τους Ελληνάρες πιο μειονοτικός και απεχθής: ο ναρκομανής ή ο Κογκολέζος;
Στο λεωφορείο απέναντι και δίπλα και πίσω μας όλα τα χρώματα της Γης. Έχει γίνει στ'αλήθεια ένα τεράστιο πολύχρωμο ψηφιδωτό η πόλη μου. Απέναντί μας ο Μαροκινός σε σπαστά ελληνικά και αμέσως μετά ο Κενυάτης σε αφρικανικά αγγλικά προσπαθούν να εξηγήσουν στον Γκανέζο πώς να πάει στην πλατεία Αμερικής. Τους χαζεύω χαμογελώντας. Δε θα μπορούσαν παρά να βοηθήσουν ο ένας τον άλλο...
Η μέρα φτάνει στο τέλος της. Σήμερα με θυμήθηκε και ο παλιός μου φίλος, το στομάχι και έκανε φυσικά αισθητή την παρουσία του... Νομίζω δε μου κάνει και πολύ εντύπωση μετά από τη σημερινή μέρα.
Κι έτσι, μ'ένα ζεστό πράσινο τσάι και δυο λόγια εδώ...η ζωή συμβαίνει. Απλά και ξεκάθαρα.

"Freedom"

2010-02-21T00:09:00.002+02:00

Όταν επιστρέφω στο σπίτι και βυθίζω το πρόσωπό μου στο λαιμό σου
οι ανάσες μου είναι τόσο βαθιές γιατί προσπαθώ να αναπληρώσω όλες τις
ώρες της ημέρας που δε σε είχα κοντά μου.
Κι όταν κάνουμε τις δικές μας ανοησίες και γελάω κελαριστά
έτσι όπως παλιά δε μπορούσα, νιώθω ότι απογειώνομαι
σε έναν καταγάλανο και δροσερό ουρανό.
Αλλά οι πιο θαυμαστές στιγμές είναι όταν νιώθω ότι μαζί σου
είμαι απολύτως ελεύθερη να είμαι...εγώ.
Χωρίς συμβάσεις και χωρίς προσχήματα.
Απλά και αληθινά.
Και τότε ξέρω βαθιά μέσα μου ότι είμαι
ακριβώς εκεί που διάλεξα.
Σ'ευχαριστώ. Για όλα.

"Sad child..."

2010-02-16T21:39:00.002+02:00

Στάθηκα σήμερα δίπλα σε ένα εξάχρονο αγόρι, που όλη του η ζωγραφιά ήταν χρωματισμένη με μαύρο. Μόνο μαύρο. Τον ρώτησα: "Γιατί την έκανες όλη μαύρη τη ζωγραφιά; Πώς έτσι;".
Μου απάντησε: "Ήθελα να βάλω και λίγο σκούρο μπλε, αλλά ήταν χαλασμένο και γι'αυτό την έκανα όλη μαύρη". Προβληματισμένη τον ρώτησα: "Μήπως είσαι λίγο στεναχωρημένος σήμερα;". Μόλις έβαλα το ερωτηματικό στην ερώτησή μου, τα μάτια του σπινθήρισαν. Αναγνώριση της αλήθειας. Κοίταξε λίγο κάτω, μετά κοίταξε εμένα κατευθείαν στα μάτια και μου είπε: " Κοίτα...Η μαμά μερικές φορές μου φωνάζει όταν κανω αταξίες. Αλλά εγώ δεν το κάνω επίτηδες. Κάποιες φορές, ναι, το παραδέχομαι. Αλλά όχι πάντα. Εκείνη νομίζει ότι πάντα το κάνω επίτηδες και μου φωνάζει." Στεναχωρήθηκα. Του είπα σχεδόν ψιθυριστά: "Κοίτα, μερικές φορές οι μεγάλοι φωνάζουμε χωρίς να υπάρχει στ'αλήθεια λόγος. Είμαι σίγουρη ότι η μαμά καταλαβαίνει ότι δεν το κάνεις επίτηδες, απλά μερικές φορές παρασύρεται και γι'αυτό σου φωνάζει". Με κοίταξε κατευθείαν στα μάτια και μου είπε χαμηλόφωνα: "Μη στεναχωριέσαι...Μου αρέσουν ούτως ή άλλως τα σκούρα χρώματα..."
Έφυγα άφωνη...Νομίζω ότι ήταν η πιο έντονη συναισθηματικά εμπειρία που έχω ζήσει μέχρι τώρα με παιδί. Έξι χρονών και πλήρης ενσυναίσθησης...Θαυμαστό... Και τόσο σπάνιο...

"Otus scops"

2010-02-15T10:50:00.004+02:00

Έξω από το παράθυρό μου λάμπει ένας υπέροχος ήλιος.
Το σπίτι από το πρωί μυρίζει φρεσκοψημένα κουλουράκια και γαλλική κρεμμυδόσουπα.
Ούτε σήμερα κατάφερα να χουζουρέψω...
Μα τι είναι αυτό που με ξυπνάει τελευταία και δε μ'αφήνει
στον ύπνο να ξαναγυρίσω; Μα...εμένα; Που με τον ύπνο έχω σχέση σχεδόν συντροφική;
Αγνοώ και αναρωτιέμαι...Βρε λες;
Ας είναι...
Ή μήπως έφταιγε το όνειρο το χθεσινό;
Ήτανε λέει ένας γκιώνης πάνω σ'έναν ελέφαντα και λέγαν ιστορίες ο ένας στον άλλο...
Μυστήριο πράγμα το υποσυνείδητο του ανθρώπου.
Ειδικά όταν από εικόνες και αισθήσεις παραμυθιού συνοδεύεται...

"Ένα εκατομμύριο αστέρια"

2010-02-14T18:43:00.005+02:00

"Δε βλέπει κανείς πολύ καλά παρά μονάχα με την καρδιά. Ότι είναι σημαντικό, δεν το βλέπουν τα μάτια."*

Τέλος της ημέρας. Καφές ζεστός, το ρολόι κάπου ξεχασμένο από την Παρασκευή το απόγευμα και στο μυαλό μου ζωντανές οι στιγμές του σήμερα.

"Αυτό που τόσο πολύ μου κάνει εντύπωση με τούτο το παιδί, είναι πόσο μένει πιστό σ' ένα λουλούδι, είναι η εικόνα ενός τριαντάφυλλου που λάμπει μέσα του, σαν το φως μιας λάμπας, ακόμη κι όταν κοιμάται..."*

Είχα διαβάσει το Μικρό Πρίγκιπα δυο τρεις φορές στο παρελθόν. Κάθε φορά με διαφορετικό τρόπο και από διαφορετική έκδοση. Σήμερα νομίζω ότι με άγγιξε περισσότερο από ποτέ.

"Αν αγαπάς ένα λουλούδι που βρίσκεται σε κάποιο αστέρι, είναι γλυκό τη νύχτα να κοιτάζεις τον ουρανό. Όλα τ' αστέρια τότε είναι ανθισμένα.
Οι άνθρωποι έχουν αστέρια που δεν είναι τα ίδια. Για κείνους που ταξιδεύουν, τ' αστέρια είναι οδηγοί. Για άλλους δεν είναι παρά μικρά φώτα. Για άλλους, τους σοφούς, είναι προβλήματα. Για τον μπίζνεσμαν μου, ήταν από χρυσάφι. Μα όλα τούτα τ' αστέρια σωπαίνουν. Εσύ, θα έχεις αστέρια που κανείς άλλος δεν τα έχει ...

- Τι θέλεις να πεις;

- Αφού εγώ θα 'μαι σ' ένα απ' αυτά, κι αφού θα γελάω σ' ένα απ' αυτά, τότε για σένα θα είναι σαν να γελούν όλα τ' αστέρια. Θα έχεις εσύ αστέρια που ξέρουν να γελάνε!

Και γέλασε πάλι.

- Κι όταν θα 'χεις παρηγορηθεί (πάντα παρηγοριέται κανείς ), θα είσαι ευχαριστημένος που μ' έχεις γνωρίσει.

Θα είσαι πάντα φίλος μου. Πάντα θα θέλεις να γελάς με μένα. Και θ' ανοίγεις καμιά φορά το παράθυρο, έτσι, για την ευχαρίστηση... Και οι φίλοι σου θα σε κοιτάζουν κατάπληκτοι να γελάς, κοιτάζοντας τον ουρανό. Τότε, εσύ θα τους λες: «Ναι, τ' αστέρια με κάνουν πάντα να γελάω!» και θα σε περνάνε για τρελό. Σου σκάρωσα ένα πολύ πονηρό παιχνίδι ... Και γέλασε ξανά."*

Ήταν πάνω σ'ένα τεράστιο πολύχρωμο θόλο σήμερα το παραμύθι και με πήρε στην αγκαλιά του. Κι εκείνη η συνομιλία του Μικρού Πρίγκιπα με την αλεπού...
Να κάθεσαι δίπλα μου, είπε η αλεπού, αλλά όχι πολύ κοντά από την αρχή. Σιγά σιγά, μέρα με τη μέρα θα με πλησιάζεις και στο τέλος, μετά από καιρό θα μου έχεις γίνει απαραίτητος. Και δε θα μπορώ να ζήσω χωρίς εσένα. Κι όταν ο Μικρός Πρίγκιπας έφυγε από τη Γη, η αλεπού του είπε: "Δε πειράζει που φεύγεις. Κοίτα αυτό το χωράφι. Πριν σε γνωρίσω μου ήταν αδιάφορο. Τώρα λατρεύω να το κοιτάζω γιατί έχει το ίδιο χρώμα με τα μαλλιά σου!"

Συνειρμοί, σκέψεις, ένα χαμόγελο αχνό να ζωγραφίζει το πρόσωπό μου και η μαγεία της διάστασης που δίνει η στιγμή στην ερμηνεία...

*Αποσπάσματα από το "Μικρό Πρίγκιπα" του Antoine de Saint-Exupery

"Sadly..."

2010-02-09T20:40:00.003+02:00

Όταν βιώνω μια απροσδόκητη θλίψη για την οποία ευθύνομαι κατά κύριο λόγο εγώ, νιώθω ένα οξύ τσίμπημα στο διάφραγμα, το οποίο γνωρίζω με μαθηματική ακρίβεια σε τι θα εξελιχθεί. Και ως γνήσια drama queen που είμαι, κάνω τις στάλες τις βροχής ένα με εκείνες των ματιών μου και βυθίζομαι για λίγο στο σκοτάδι. Και θυμάμαι ξανά εκείνες τις μικρές χορδές μέσα μου που παίζουν μουσικές με το παραμικρό άγγιγμα και θυμώνω. Με μένα. Που αφήνομαι εκτεθειμένη στα ερεθίσματα. Και μετά τόσο απλά όσο μπήκα, βγαίνω από το σκοτάδι και συνεχίζω να ζω όπως και πριν...
Μόνο που ακόμα δε μπορώ να μην ανταποκρίνομαι στο κάλεσμά του...Είναι πολύ οικείο μου μάλλον... Γι'αυτό.

"Joy"

2010-02-07T21:55:00.002+02:00

Με τον απόηχο του απογευματινού γέλιου ακόμα να μου χαϊδεύει τ'αυτιά
αποχαιρετώ άλλη μια εβδομάδα που φτάνει στο τέλος της
χωρίς τη μελαγχολία της Κυριακής
απλά γνωρίζοντας ότι για να έρθει η Παρασκευή ξανά
πρέπει από τη Δευτέρα πρώτα να περάσω...
Η μέρα μεγαλώνει σιγά σιγά και μου κλείνει το μάτι
ψιθυρίζοντάς μου στο αυτί ότι τα δύσκολα πέρασαν
κι οι σκοτεινιές είναι πια μακριά.
Κι αναπολώ τη μέρα που έφυγε
κι έχω ακόμα ζωντανές τις μουσικές τις πρωινές
που να χαμογελώ με κάνουν
και τη μυρωδιά του σοκολατένιου γλυκού
που κάνει το σπίτι να μυρίζει μανούλα,
τον πρωινό σου ψίθυρό στο αυτί μου
πριν φύγεις το πρωί,
"το ξέρεις μ'αρέσεις"
και μια ΙΟΝ αμυγδάλου άθικτη στο γραφείο.
Ξέρεις, αυτή που μας φέρνει ευτυχία.
Κλείνω το μάτι πονηρά
σε όλα εκείνα που με κάνουν να χαμογελώ
και αποχαιρετώ άλλη μια όμορφη μέρα...

"200 καταγραφές"

2010-01-25T22:30:00.004+02:00

"Ζερβίνα λοιπόν, κέντια, τραδεσκάντια, φίκος, φοίνικας, πλήκτρανθος, σεφφλέρα, χέντερα, τολμία..." Έχουν περάσει πάνω από δώδεκα χρόνια από τότε που διάβασα αυτή τη φράση στους "Πολίτες της σιωπής" της Νένης Ευθυμιάδη. Και από την πρώτη στιγμή εκείνη η λέξη "τραδεσκάντια", κάτι μου έκανε.
Όταν πολλά χρόνια μετά έβαλα πλώρη για τούτο εδώ το λιμάνι, αυτό το όνομα διάλεξα, το οποίο προέκυψε ως Tradescadia. Trade. Η υποφαινόμενη.
Όταν είδα ότι αυτή η καταγραφή θα είναι η διακοσιοστή, σκέφτηκα να την κάνω γιορτινή. Εδώ και κάτι μήνες, με κάθε αφορμή κάνω γιορτή. Γιατί έχω καταλάβει ότι η ζωή είναι πραγματικά πολύ μικρή για να μην απολαμβάνεις την κάθε της στιγμή.
Και εδώ μέσα πραγματικά, τα τελευταία τρισίμιση χρόνια, από τότε που γεννήθηκε τούτος ο τόπος, έχω κάνει πολλές γιορτές. Και όχι μόνο...Έχω κλάψει και έχω θυμώσει. Έχω γελάσει και έχω πονέσει. Έχω στεναχωρηθεί και έχω μάθει. Έχω εξελιχθεί και έχω μεγαλώσει. Και όταν χωρίς καμία σκοπιμότητα, ο τόπος αυτός έγινε και κανάλι επικοινωνίας, πραγματικά το απόλαυσα. Όμορφα ήταν...Αλλά και τώρα που σκορπίσαμε, πάλι όμορφα είναι. Γιατί αυτό εδώ είμαι εγώ. Και πολλές φορές, πάω πίσω σε κάτι που έχω καταγράψει και θυμάμαι και γελάω ή συγκινούμαι. Εδω μέσα είναι κάθε σημαντική στιγμή των τελευταίων ετών, πλαισιωμένη με μουσικές και εικόνες και κουβέντες και αυτό είναι πραγματικά πολύτιμο.
Γι'αυτό λοιπόν, χωρίς σήμερα να είναι μια ιδιαίτερη μέρα, την κάνω εγώ. Μια που υπάρχουν τόσα να με γεμίζουν με χαρά, να κάνουν τα μάτια μου να λαμπυρίζουν, να με κάνουν να τραγουδάω δυνατά οδηγώντας μέσα στο κρύο και να γελάω τρανταχτά...
200 καταγραφές. 200 στιγμές παντοτινές και αειθαλείς. Διαχρονικές.
Και ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όσους πέρασαν από δω, και σε όσους συνεχίζουν να περνάνε και σε όσους έγιναν αφορμή καταγραφής και σε όσους είναι κοντά μου στα καλά και στα άσχημα με μια αγκαλιά και μια κουβέντα και μου κρατάνε το χέρι δυνατά.

Και αυτό για αύριο που είναι 26...my Crash...

"Ήρθες ξαφνικά σαν βροχή , στα γλυκά σου χείλη κρασί
Κι είχες το ασημένιο κλειδί, είδες την ψυχή μου εσύ.
Κλείσε τα μάτια κοιμήσου ομορφιά μου
Άκου για σένα χτυπά η καρδιά μου
Και τα όνειρά μας ας γίνουν καράβια
Που αγέρωχα σχίζουν τα μαύρα σκοτάδια..."

"Χίλιοι δυο λόγοι"

2010-01-23T23:04:00.003+02:00

Υπάρχουν χίλιοι δυο λόγοι για να θυμώσω, να στεναχωρηθώ, να αναστατωθώ, να πέσω. Κι όμως...σταματώ για λίγο και αναλογίζομαι: "Τι είναι αυτό που πραγματικά με αφορά;"
Και απαντώ στον εαυτό μου: μια βραδιά με φίλους αγαπημένους που δονείται από τρανταχτά γέλια, μια σοκοφρέτα για να γλυκάνω τις δύσκολες ώρες, το σπίτι που όταν μπαίνεις μυρίζει φρεσκομαγειρεμένο φαγητό, μια φιλική κουβέντα που σε ηρεμεί λίγο πριν καταρρεύσεις, οι άνθρωποι που είναι παρόντες όχι μόνο στα εύκολα, μια βόλτα στην πόλη Σάββατο πρωί...και το χέρι σου μέσα στο χέρι μου να αψηφά την παγωνιά. Αυτά με αφορούν, σκέφτομαι, και γελάω τρανταχτά χωρίς να υπάρχει απαραίτητα κάποιος σημαντικός λόγος. Έτσι, για τη στιγμή τη μαγική...Που περνά και μου χαϊδεύει την ψυχή...

"Σε κοιτάζω με παράθυρο ανοιχτό
Και τις λέξεις σου σαν στίχος κατοικώ
Σ' αγκαλιάζω και μπορώ σε μια θάλασσα το κύμα σου να βρω"

"Χρυσόσκονη"

2010-01-17T12:01:00.003+02:00

Είναι κάποιες στιγμές
που ενώ νομίζεις πως δεν υπάρχουν πια τα παραμύθια,
εκείνα που σου έλεγε η γιαγιά πριν κοιμηθείς την Κυριακή το μεσημέρι,
εμφανίζεται η ίδια η μαγεία και
με μια φωνή, με ένα βλέμμα, με δυο λόγια λυρικά
σε πασπαλίζει με χρυσόσκονη και τότε...
γίνονται όλα ξανά παραμύθι.
Έρχεται το χαμόγελο όλο και πιο συχνά και χρωματίζει
τα μάτια σου,
κι εκείνο το πετάρισμα κάτω αριστερά
που σαν ταμπούρλο σε κάνει να μελωδείς
κι όλα ξανά από την αρχή γεννιούνται
λες κι έμεινες για πάντα παιδί...
Να λαμπυρίζεις πασπαλισμένη με χρυσόσκονη.

"Όλη μου η ζωή συνένοχη και πώς γουστάρω"

"Αγάπη"

2010-01-10T11:36:00.004+02:00

Καφές, πίτσες, τσιγάρα, λόγια πάνω σε καναπέδες. Τους δικούς μας και των άλλων. Γέλια, δάκρυα, αγωνίες, φάτσες θεατρικές, χειρονομίες, βλέμματα, υπονοούμενα. Φίλοι. Γέλια. Συγκινήσεις. Έχουμε την τύχη να έχουμε ένα υπόβαθρο κοινό και αυτό όταν εκδηλώνεται, είναι μαγικό. Και χθες το βράδυ, σε μια βραδιά πολλών ταχυτήτων, κοιτάζοντας νύχτα το ταβάνι, θυμόμασταν όλες εκείνες τις κασσέτες που μας έβαζαν να ακούμε στο αυτοκίνητο όταν ήμασταν παιδιά και τραγουδούσαμε κι εμείς, σαν τότε:
"Να παίζει το τρανζίστορ τ'αμερικάνικα, κι εσύ περνάς στους δρόμους
με το μπουφάν στους ώμους, και τα πουκαμισάκια τα κοντομάνικα"*.
Είναι πολύ μυστήριες και θαυμαστές οι στιγμές που πλημμυρίζεις από αγάπη...

*Μουσική: Γιώργος Χατζηνάσιος, Στίχοι: Μιχάλης Μπουρμπούλης, Πρώτη εκτέλεση: Μαρινέλλα

"Η φυλακή δεν είναι αληθινή ψυχή μου..."

"Ξαφνικά;"

2010-01-09T14:37:00.003+02:00

Μερικές φορές συμβαίνουν πράγματα μπροστά στα μάτια μου, τα βιώνω, τα αναγνωρίζω, αλλά επειδή δεν μου αρέσουν, είτε γιατί πονάνε, είτε γιατί πληγώνουν σε βαθμό που δεν το αντέχω, τα αγνοώ. Αγνοώ την αλήθεια όσων διαδραματίζονται μπροστά μου. Γιατί θέλω να ισχύει η δική μου ρομαντική, θετική, ιδανική πλευρά των πραγμάτων. Και μετά, έρχονται απλά τα γεγονότα να διαψεύσουν τη ρομαντική μου διάθεση και να μου θυμίσουν ότι η ελπίδα βεβαίως και πεθαίνει πάντα τελευταία...αλλά πεθαίνει. Και τότε δύο τινά λαμβάνουν χώρα: ή πονάω, ή θυμώνω. Όταν θυμώνω, θυμώνω κυρίως με τον εαυτό μου που δεν "έβλεπε" - τα σημάδια, τις ενδείξεις, την αλήθεια. Όταν πονάω όμως, πονάω για όλους όσους εμπλέκονται. Ήθελα τόσο πολύ να λειτουργήσει, που δεν ήθελα να ξέρω όλα όσα δεν πήγαιναν καλά. Και τώρα η αλήθεια έσκασε σαν χύτρα ταχύτητας μπροστά μου και είναι όλα τόσο δύσκολα. Και τα λόγια δε φτάνουν ποτέ.

Χθες, στο λιγοστό φως του δωματίου, ακολουθούσα με το δάχτυλό μου τις γραμμές του προσώπου σου και γέμιζα με αγάπη. Σα μαγική εικόνα ήταν. Λες και στο φόντο έβλεπα σε ταινία στιγμές στιγμές. Και τα λόγια δε φτάνουν ποτέ...

Photo: "Pier" by soulofautumn87 in Deviantart

"Καλή χρονιά και φωτεινή!"

2010-01-06T20:36:00.003+02:00

"Ξεστολίζοντας"

2010-01-06T20:07:00.003+02:00

Το ξεστόλισμα του δέντρου ήταν πάντα μια διαδικασία πολύ εσωτερική. Αναλόγως με τη χρονιά μπορούσε να είναι ανώδυνη ή επώδυνη. Μα ποτέ αδιάφορη. Ξεστολίζοντας σήμερα το δέντρο, προσπαθούσα να θυμηθώ κάτι αξιόλογο από τη χρονιά που πέρασε. Αν εξαιρέσω τα ταξίδια και το τελευταίο μαρτυρικό δίμηνο, τίποτα δε μου ερχόταν στο μυαλό. "Περίεργο...", σκέφτηκα. "Είναι δυνατόν; Μα τίποτα;" Πήγα λοιπόν στην πηγή. Στις καταγραφές. Εδώ θα έβρισκα σίγουρα όλα εκείνα που δεν είχα καταγράψει στο μυαλό μου. Διάβαζα, διάβαζα. Δε μου πήρε και πολλή ώρα, μια που οι περισσότεροι μήνες του 09 δεν είχαν πάνω από τρεις αναρτήσεις. Και σκοτείνιασα... Τι χρονιά... Πόσο σκοτεινή, κενή και πονετική. Διαβάζοντας μου φάνηκε πολύ λογικό και αναμενόμενο το ότι το τέλος της χρονιάς αυτής σημαδεύτηκε από μια εσωτερική και σωματική έκρηξη. Πώς να μην...
Είναι θαυμαστό το πώς ο ίδιος μας ο εαυτός βρίσκει πολλές φορές τον τρόπο να μας αφυπνίζει. Άλλοτε με απλούς και άλλοτε με πιο σύνθετους τρόπους. Μου είπε ένας φίλος πρόσφατα "Από εδώ και πέρα, για κάθε τι κακό που θα τελειώνει, θα κάνεις πάρτυ". Αλήθεια είναι. Γύρισε για τα καλά ο διακόπτης. Και βρίσκω χαρά στην κάθε στιγμή. Αφού πολλοί αναλογίζονται αν συνεχίζω να παίρνω τίποτα χημείες! Ακόμα κι εσύ αναρωτιέσαι αν μου συμβαίνει κάτι που είμαι χαρούμενη και δε γκρινιάζω πια. Είναι που γύρισε ο διακόπτης. Για τα καλά...

"It's amazing...With a blink of an eye you suddenly see the light. It's amazing...When the moment arrives, you know that you'll be allright. LIFE'S A JOURNEY, NOT A DESTINATION AND I JUST CAN'T TELL WHAT TOMORROW BRINGS." Amazing - Aerosmith

"Οι φεγγαροψημένες παντόφλες στο Vinyl Microstore"

2009-12-12T10:09:00.002+02:00

Πάτα πάνω για να δεις

Εννοείται ότι θα είμαστε ΟΛΟΙ εκεί! Πάντα ήθελα να αποκτήσω φαβορίτες αλα Κόκκοτα!

"Αλλάζοντας προοπτική"|

2009-11-08T11:12:00.004+02:00

Όταν στα τέλη του Αυγούστου επέστρεφα από τις διακοπές, δε φανταζόμουν τι μου επεφύλασσαν οι δύο επόμενοι μήνες. Είναι γνωστό άλλωστε πως η ζωή έχει πάντα περισσότερη φαντασία από εμάς. Ενώ λοιπόν ατένιζα το Σεπτέμβριο με την πιο αισιόδοξη διάθεση να είναι καλύτερος από τον περσινό, το σώμα μου είχε εντελώς άλλη άποψη. Το να μπαίνεις στην ψυχολογία του αρρώστου είναι πολύ χειρότερο από την ίδια την αρρώστια. Πέρασαν δυο μήνες με ασύλληπτες ενοχλήσεις, μπαράζ εξετάσεων και άπειρα δισκία χημικών. Δεν ξέρω εάν έχω ξανακαταπιεί τόσα χάπια μαζεμένα στη ζωή μου. Και αναρωτιόμουν: "Μα ήταν ανάγκη, τώρα που είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου να είμαι ήρεμη και χαρούμενη, το σώμα μου να μη με αφήνει;".
Βέβαια, υπάρχει και μια μικρή λεπτομέρεια που αγνοούσα: το σώμα δε ξεχνά αυτά στα οποία το έχεις υποβάλλει. Και κάποια στιγμή αντιδρά. Και το δικό μου αντέδρασε. Με χρονοκαθυστέρηση...αλλά αντέδρασε. Και μέσα σε όλα αυτά ήρθαν και φώτισαν πολλά "σκοτεινά σημεία" μέσα μου. Τώρα που τα συμπτώματα έχουν φύγει και έχω βγει από την ψυχολογία του αρρώστου και νιώθω πάλι υγιής, τα αντιμετωπίζω όλα διαφορετικά. Μου αρκεί που είμαι καλά. Αλήθεια. Και δε γκρινιάζω πια για όλα αυτά που με ενοχλούν. Ξέρω πια ότι υπάρχουν κάποια πράγματα που δε μπορώ να τα αλλάξω και δυστυχώς αναγκάστηκα να αποδεχτώ ότι δε μπορώ να σώσω τον κόσμο. Σίγουρα κάνω ότι καλύτερο μπορώ, αλλά ξέρω πια ότι δεν εξαρτώνται όλα από τη δική μου προσπάθεια.
Και μέσα σε όλο αυτό, εκείνο που μου έδωσε δύναμη να βγω από εκεί μέσα ήταν οι λιγοστοί εκείνοι άνθρωποι που μου κρατούσαν το χέρι κυριολεκτικά και μεταφορικά αυτούς τους δύο μήνες. Με κάθε δυνατό τρόπο. Ακόμα κι αν κάποιοι από αυτούς περνούσαν το δικό τους Γολγοθά. Ένα μεγάλο ευχαριστώ που ήσαστε εκεί.
Μου έγραψες πρόσφατα σε μια καρτούλα ότι όλα θα πάνε καλά. Με σένα δίπλα μου είμαι σίγουρη γι'αυτό. Σ'ευχαριστώ αγαπημένε μου. Για όλα...

"Φεγγαροψημένες Παντόφλες"

2009-10-10T19:37:00.005+03:00

Τον τελευταίο μήνα διανύω μια από τις πιο ψυχεδελικές περιόδους όσον αφορά τη σχέση μου με το σκεύος της ψυχής μου, κοινώς το σώμα μου. Έχει βαλθεί να με πείσει ότι όχι μόνο κατέχει κεντρικό ρόλο στη ζωή μου αλλά απαιτεί να ασχολούμαι διαρκώς μαζί του με διάφορα και ποικίλα τεχνάσματα που κάθε φορά εφευρίσκει: πόνους, ενοχλήσεις, δυσλειτουργίες και άλλα διάφορα που μεταφράζονται σε κάτι σαν: "Είμαι εδώ και θα φροντίσω να μην το ξεχάσεις ποτέ ξανά!".
Αυτό βέβαια έχει σαν αποτέλεσμα να απέχω από κάθε είδος καταχρήσεις, κάποιες από τις οποίες είναι αρκετά απολαυστικές και ομολογουμένως μου λείπουν, και να κινδυνεύω να γίνω διατροφο-φρικ, το οποίο πρέπει να ομολογήσω ότι δεν μου πάει και πολύ ιδιοσυγκρασιακά (ως χρόνια λάτρης του καφέ, των γλυκών και του τζανκ...).
Μέσα σε όλο αυτό το ψυχεδελικό που περνάω, έπεσε στα χέρια μου το άνωθεν ανάγνωσμα για να ολοκληρώσει το κλίμα που βιώνω αυτό τον καιρό. Βρέθηκα σε μια πλειάδα ασυναρτησίας, νοημάτων χωρίς καμιά σύνδεση, εικόνες βγαλμένες από κάποιο ταξίδι με μυρωδάτα μανιτάρια και άλλα "ξεκάρφωτα οικολογικά παραισθησιογόνα". Παρέα με την ηρωίδα Ζιζού, τη λαχανιασμένη καβουρίνα, λαχάνιασα για να καταλάβω τι θέλει να πει ο "ποιητής" Γ. Ε. Πάρκου, αλλά πρέπει να ομολογήσω ότι το ανάγνωσμα είναι αντάξιο του τίτλου του: παντελώς ασυνάρτητο!
Αν σας προκαλεί την περιέργεια ένα οδοιπορικό εκεί που "οι λέξεις κοιτιούνται σαν ηλίθιες μη γνωρίζοντας τι πρέπει να πούνε και χαροπαλεύουν μέσα στα πλοία, μέσα στις βουνοκορφές, στις συντεταγμένες διαστημόπλοιων και πίσω από τις μεταξοσκωληκοφωλιές"...κοπιάστε!

"Φεγγαροψημένες παντόφλες & ξεκάρφωτα οικολογικά παραισθησιογόνα"
Γ.Ε. Πάρκου, Εκδόσεις ΦΑΡΦΟΥΛΑΣ

"Κρακοβία δια χειρός"

2009-09-04T12:01:00.009+03:00

"Μια βραδιά χωρίς κερί"

2009-08-19T10:12:00.003+03:00

Δευτέρα βράδυ. Σε μια αυλή. Μια βραδιά γεμάτη χαμόγελα και γέλια.
Κοίταζα και σκεφτόμουν: Είναι εδώ οι πιο αγαπημένοι και κοντινοί μου φίλοι. Είναι όλοι εδώ. Δεν υπάρχει ούτε μισός παραπάνω που θα ήθελα να είναι εδώ απόψε. Και ένιωθα να γεμίζω με αγάπη και πληρότητα για όλους και από όλους εκείνους τους λίγους και ξεχωριστούς που χρόνια και χρόνια τώρα περπατάμε, τρέχουμε, αναλογιζόμαστε, απορούμε, παρηγορούμε, γελάμε, αναλύουμε, χαιρόμαστε, μοιραζόμαστε, εξελισσόμαστε...ΜΑΖΙ!
Ένα μεγάλο ευχαριστώ λοιπόν για μια υπέροχη βραδιά που δε θα ξεχάσω!

"Cause friends will be friends
till the end"

"Trade, 34"

2009-08-16T20:55:00.002+03:00

Σήμερα δάκρυσα τέσσερις φορές.
Η πρώτη ήταν όταν στην Οδύσσεια της Γώγου διάβασα το κείμενο όπου έγραφε για τον πατέρα της. Και το πόσο πολύ την χτυπούσε.
Η δεύτερη ήταν όταν άκουσα από το τηλέφωνο τη Φωτεινή μου Σπηλιά να μου εύχεται από μακριά και να με πλυμμηρίζει αγάπη.
Η τρίτη ήταν όταν ένιωσα ότι δεν μπορώ να κάνω τίποτα για φίλη αγαπημένη που πονάει πολύ.
Η τέταρτη ήταν από χαρά όταν άκουσα στον τηλεφωνητή μια παλιά γραφομηχανή που με τη φωνή της "τακ τακ", γράφει ακόμα χνάρια στη ζωή μου.
Το πρωί γελούσα δυνατά στη θάλασσα μεσα στην αγκαλιά σου και λέγαμε αστεία και κάναμε του κόσμου τις χαζομάρες.
Με τους φίλους σαχλαμάριζα στο τηλέφωνο ότι κλείνω τα 24 φέτος.
Και λέγαμε ότι το σπυράκι στο μάγουλο είναι της παρατεταμένης εφηβείας.
Και εξακολουθώ να δακρύζω με κάποια πράγματα τόσο εύκολα όσο στα 4 μου.
Η ζωή μου όλη μέσα σε μια γενέθλια μέρα.
Αν δεν είναι αυτό η ζωή, τότε τι;
Οι χαρές, οι λύπες, οι συγκινήσεις, τα γέλια, οι φίλοι, οι εμπειρίες... Τα γυρίσματα της ρόδας.
Κι εσύ. Που είσαι εκεί και μου κρατάς το χέρι όσο η ρόδα γυρίζει, γυρίζει, γυρίζει...

"Ουπέκα"

2009-08-10T09:47:00.003+03:00

Ουπέκα. Στο βουδισμό σημαίνει αταραξία απέναντι στις συνεχείς και απρόσμενες αλλαγές των πάντων. Έμβιων και μη. Σημαίνει να μπορείς να ζεις με τη γνώση ότι όλα είναι ρευστά και ότι η απόλυτη σιγουριά δεν υπάρχει πουθενά. Ίσως μόνο στο γεγονός ότι κάποια στιγμή θα πεθάνουμε. Και φυσικά η ζωή έχει τόση φαντασία, που φροντίζει με κάθε δυνατό τρόπο να θυμίζει ότι η ανατροπή είναι μέρος της καθημερινότητας.
Έχω παλέψει πολύ με την ανατροπή και την αβεβαιότητα τα τελευταία χρόνια. Και με κάθε μέρα που περνάει εκπαιδεύομαι στην αποδοχή της ρευστότητας. Μερικές φορές αληθινά εκπλήττω τον ίδιο μου τον εαυτό. Θαυμάζω την ηρεμία με την οποία αντιμετωπίζω τις ανατροπές. Άλλες φορές πάλι ξεσηκώνεται ο ανήλικος εσωτερικός εαυτός μου και τρομάζει και φοβάται και αγχώνεται και τρέμει για όλα όσα μπορούν να πάνε στραβά. Και μου θυμίζει ότι έχω δρόμο ακόμα μπροστά μου.
Το θαυμαστό ξέρεις ποιο είναι; Ότι όταν το μάγουλό μου αγγίζει το στέρνο σου και ακούω -τουκ τουκ- τους χτύπους της καρδιάς σου να χαϊδεύουν το αυτί μου, όλοι μου οι εφιάλτες χάνονται, εξαϋλώνονται, κάνουν ένα "πουφ" και ξεφουσκώνουν. Και τότε ξέρω ότι όλα θα πάνε καλά...

"It's amazing...With a blink of an eye you suddenly see the light. It's amazing...When the moment arrives, you know that you'll be allright. LIFE'S A JOURNEY, NOT A DESTINATION AND I JUST CAN'T TELL WHAT TOMORROW BRINGS." Amazing - Aerosmith

"Το αυγό που έγινε αρνί"

2009-07-19T12:40:00.003+03:00

Είναι μέρες που όλο σκέφτομαι να κάτσω να γράψω αυτή την ιστορία. Είναι από αυτές που από τη μία δε γίνονται, και από την άλλη είναι η μετουσίωση της ελπίδας σε πραγματικότητα. Μόνο εσύ θα μπορούσες να το κάνεις αυτό. Να αναγνωρίσεις τη ζωή μόλις πέρασε από δίπλα σου και να την αρπάξεις από τα μαλλιά φωνάζοντάς της "Έλα δω εσύ!". Δεν είναι τυχαίο που ακόμα και άσχετοι χαμογελούν και ανοίγουν λίγο περισσότερο τα μάτια σε ένδειξη θαυμασμού σκεφτόμενοι εσένα.
Από την άλλη, αναλογιζόμενη το αυγό που γνωρίζω εδώ και τόόόσα χρόνια, μάλλον δε θα μπορούσες να είχες κάνει κάτι διαφορετικά. Πάντα τολμούσες, ρίσκαρες, έτρωγες τα μούτρα σου και φτου κι από την αρχή. Πάντα σε θαύμαζα γι'αυτό. Ήταν ένα χαρακτηριστικό που εγώ δεν τό'χα - ως γνήσιο control freak και κοτάρα στα μεγάλα ρίσκα.

Η αλήθεια είναι πως δε σε έχω ξαναδεί τόσο χαρούμενη και τόσο ήρεμη και τόσο φωτεινή. Ακόμα και με τις δυσκολίες, και με τα ζόρια και με όλα. Ξέρεις μάλλον. Γι'αυτό.
Θυμάμαι σαν χτες που καθόμασταν στον σοκολατί καναπέ με τους καφέδες και τα τσιγάρα και μου έλεγες τις αγωνίες σου για το βήμα που επρόκειτο να κάνεις. Και ξέρεις τι; Είναι πολύ περίεργο, αλλά τώρα που είσαι εκεί, σε νιώθω ακόμα πιο κοντά. Περίεργο δεν είναι; Πώς μερικές φορές η απόσταση μας φέρνει πιο κοντά...
Και θέλω να σε ακούω και να σου γράφω και ανυπονομώ μέχρι την επόμενη φορά που θα σε δω και θα κάτσουμε πάλι με τις ώρες να πίνουμε καφέδες και να γελάμε με τις παλιές φωτογραφίες και με όλους εκείνους τους γνωστούς που παντα συναντάς στα πιο απίθανα μέρη. Ο μικρόκοσμός σου ε;
Σου στέλνω πάντα τις πιο μεγάλες και δυναμωτικές μου αγκαλιές. Αρνί...

"Μικρό Ουγκαντέζικο Αυτοκίνητο"

2009-07-19T12:13:00.003+03:00

Έχει περάσει μια εβδομάδα από την επιστροφή στην πόλη. Τελικά μόνο μακριά από εδώ χαλαρώνω και ξεκουράζεται το μέσα μου στ'αλήθεια. Το μυαλό μπαίνει σε mode "διακοπές" και κατεβάζει όλους τους διακόπτες. Δεν υπάρχουν ούτε εκκρεμότητες εκεί, ούτε ενοχές για όλα όσα δεν έχουν γίνει ακόμη, ούτε τίποτα. Μόνο η θάλασσα και το ατελείωτο λιώσιμο. Τα βιβλία και η ξεκούραση της ψυχής. Όμορφα είναι.
Και τώρα πίσω στη βάση. Προσπαθώ να αναπληρώσω το κενό εννέα ολόκληρων μηνών απουσίας. Οι καφέδες δε διαρκούν λιγότερο από τέσσερις ώρες. Και λέμε και λέμε...Και πώς γίνεται και πάντα καταλήγουμε στα βαθιά...Είναι μάλλον που όσο είσαι σε mode "αποδίδω", είναι τόσα τα καθημερινά που πλημμυρίζουν το μυαλό, ώστε πού να πάει πιο βαθιά...Εύκολο είναι; Και σαν μικρό παιδί χαίρομαι τις κουβέντες και την ανεμελιά και τις τεράστιες αγκαλιές και τα γέλια που τόσο μου είχαν λείψει. Και γεμίζω την ψυχή μου με φως. Για να φωτίζει και τη νύχτα. Σαν εκείνα τα φαναράκια που βάζουν στους κήπους, με τους συσσωρευτές φωτός από πάνω. Έτσι κι εγώ...Καβατζώνω φως και για τις δύσκολες μέρες!

"Reloading"

2009-06-27T14:42:00.003+03:00

Όμορφα είναι. Χαλαρώνω. Ξαναγεμίζω. Κάνω όλα όσα είχαν μπει στον πάγο εδώ και τόσους μήνες. Βλέπω φίλους, γελάω δυνατά στο μπαλκόνι τα βράδια, κοιτάζω το φεγγάρι στον καλοκαιρινό ουρανό (καλά, πού ήταν τόσο καιρό;). Οδηγώ με δυνατές μουσικές και χαμογελάω στο άκουσμα εκείνου του τραγουδιού που δεν περίμενα ποτέ να ακούσω. Χαίρομαι. Κοιμάμαι. Ξεκουράζομαι. Μέσα κι έξω. Με ξαναβρίσκω. Κι εσένα. Όμορφα είναι...

"Ιστορίες που μας λέει ο παλαβός φίλος μας στη βεράντα"

2009-06-14T13:06:00.002+03:00

Ώρες ώρες κοιτάζω πίσω στους τελευταίους εννιά μήνες και αναρωτιέμαι πώς έφτασα ως εδώ. Το μόνο σίγουρο είναι ότι νιώθω με κάθε κύτταρό μου τα αποτελέσματα. Εξουθένωση κάθε είδους μου θυμίζει καθημερινά ότι κάθε επιλογή έχει και τις συνέπειες της. Κουράστηκα. Τα μάτια μου να σκανάρουν, τα αυτιά μου να ακούν, η ψυχή μου να συγκρατείται, το σώμα μου να αποδίδει και να εκδηλώνει πάσης φύσεως αντιδράσεις στις πιέσεις που υπόκειται. Το μυαλό μου να σκέφτεται και να βρίσκει διαρκώς νέες εκκρεμότητες προς κάλυψη. Άδειασα. Από ένα σημείο και μετά δεν έβρισκα χαρά σε τίποτα. Ένα μούδιασμα μόνο και αντιδράσεις ρομποτικές στα πάντα. Μηχανικές. Αυτοματοποιημένες. Χαρά σε τίποτα.
Τις τελευταίες δύο μέρες νιώθω το μέσα μου σιγά σιγά και δειλά να ανασηκώνει το κεφάλι προς τον ήλιο και να κοιτά πάνω, ψηλά στον ουρανό. Και καταφέρνω να γελάσω βροντερά δυο τρεις φορές και λάμπουν λίγο τα μάτια μου και σκέφτομαι "εντάξει...είναι ακόμα ζωντανό εκεί μέσα...". Με ξαναβρίσκω. Αργά, σιγά, σιωπηλά. Ξαναγεμίζω σταγόνα σταγόνα όλη τη χαμένη ενέργεια, τις χαμένες αισθήσεις, τη συγκίνηση για όσα αξίζουν...
Σιγά. Αργά. Βγαίνω από την παραφροσύνη του παραλογισμού και με αγκαλιάζω...

"Μην το πεις πουθενά"

2009-06-07T10:33:00.002+03:00

Σσσσσ!! Μεταξύ μας ε;

"A door at the end"

2009-05-31T12:50:00.002+03:00

Οι μέρες λίγο πριν το τέλος είναι πάντα οι πιο δύσκολες. Δεν περνάνε με τίποτα οι ρημαδιασμένες. Είναι σα να έχεις κορακιάσει από τη δίψα, να έχει στεγνώσει ο λαιμός και να βλέπεις την πηγή μπροστά σου και να περπατάς, να περπατάς με τεράστιους δρασκελισμούς και η απόσταση μεταξύ σας να μειώνεται μόνο χιλιοστά. Ξυπνάω το πρωί και σου λέω "γράψε μου ένα σημείωμα ότι είμαι άρρωστη και δε θα πάω σήμερα. Εσύ δεν είσαι ο κηδεμόνας μου τώρα που έφυγα από το σπίτι;". Αλλά δυστυχώς δεν παίζει έτσι πια το έργο, όπως όταν ήμαστε πιτσιρίκια. Που σκάγανε κάτι χαρτάκια στο δάσκαλο "Ο Κωστάκης δε διάβασε γιατί είχαμε πάει επίσκεψη χτες το βράδυ" και άλλα τέτοια κουλά. Δεν παίζει! Ξεφυσάω και κάνω υπομονή. Έχω την αίσθηση ότι μόλις τελειώσει αυτή η φρενίτιδα, θα πέσω σε κώμα για ένα μήνα, μπας και καταφέρω να κάνω reboot. Το μυαλό μου δε, είναι σε κατάσταση tilt, που έλεγε κι ένας φίλος. Όπως στο φλιπεράκι όταν κουνάς πολύ το μηχάνημα για να πας τη μπάλα εκεί που θες, που σου μπλοκάρει και αρχίζει να αναβοσβήνει και να φωνάζει TILT! TILT! Ε, κάπως έτσι...
Το ξέρω, λιγο έχει μείνει, αλλά είναι τετοιο το άδειασμα που δε βλέπω την ώρα να ξαναγεμίσω. Εικόνες, μυρωδιές, κουβέντες, σκέψεις, χαμόγελα, ηρεμία...Να προλαβαίνω να σκέφτομαι και να νιώθω. Αυτό μου έχει λείψει περισσότερο...Λίγο έμεινε...Ουφ...Breathe in, breathe out. Breathe in, breathe out...

"Δευτερομαγιά"

2009-05-02T14:15:00.000+03:00

"Τα θέλω μου στην αγκαλιά"

2009-04-16T09:46:00.004+03:00

"Ένα όχι είναι ένα όχι. Δεν κρέμεται η ζωή σου από αυτό. Μόνο αν εσύ αποφασίσεις να μην έχεις καμία σχέση με τον εαυτό σου και τον απορρίψεις παντελώς κινδυνεύεις να τον βλάψεις ανεπανόρθωτα. Όποιος άλλος κι αν σου πει όχι, κάποια στιγμή θα γίνει παρελθόν και ο πόνος και οι πληγές θα περάσουν."

Ευγενία Γεωργαντά - Ταξίδι στο συναίσθημα (Εκδ. Άσπρη Λέξη)

Έξω στο δρόμο μοσχοβολάει ο τόπος από τα άνθη της νερατζιάς. Ίδιο γιασεμί. Κλείνω τα μάτια και παίρνω ανάσα βαθιά, να γεμίσει το μέσα μου από το άρωμα το μαγικό που απογειώνει. Η πόλη αδειάζει σιγά σιγά. Το βράδυ αργά έχει τόσες άδειες θέσεις για παρκάρισμα, που κάνεις πάρτυ. Δυναμώνω την ένταση στο ράδιο του αυτοκινήτου και τραγουδάω δυνατά. Είχα να πιάσω τιμόνι πέντε μέρες. Καθόλου δε με χάλασε.
Ένα τραγούδι κι ένα βιβλίο χτες βράδυ έκαναν πολλά να βγάλουν νόημα. Και έφεραν το θέλω μου στο προσκήνιο. Τόσο εμφανώς που δε μπορώ πια να το αμελήσω. Αυτή τη λέξη τη μαγική και τόσο απλή που τόσα χρόνια πριν την είχα ζουλήξει τόσο βαθιά μέσα μου από φόβο και ανασφάλεια. Κι έκανα σα να μην υπάρχει για χρόνια πολλά. Δε ζητούσα. Δε διεκδικούσα. Αφηνόμουν στα θέλω των άλλων και τσαλαπατούσα την αλήθεια μου. Μέχρι να αντικρίσω το χρώμα του πάτου. Και μετά συναγερμός και φτου κι απ'την αρχή.
Είναι πολύ μυστήρια ξέρεις η ανθρώπινη ψυχή. Καταγράφει δια παντός και δεν ξεχνά ποτέ τα οικεία της. Τα οικεία της σενάρια, τους γνωστούς της τρόπους να λειτουργεί, τα μπλοκαρίσματά της. Και βρίσκει πάντα τρόπο να τα αναπαράγει. Με φοβερή επιτυχία μάλιστα. Έτσι την πάτησα κι εγώ. Ξεχάστηκα πάλι. Ενοχοποίησα τα θέλω μου, χωρίς κανένα λόγο αυτή τη φορά. Αυτόματα. Γιατί έτσι είχα μάθει χρόνια τώρα τον εαυτό μου να λειτουργεί. Και τώρα αφυπνίστηκα. Όχι, όχι. Δεν έχω πιάσει πάτο αυτή τη φορά. Ίσα ίσα που απογειώνομαι. Αλλά, να...σιχάθηκα τον εαυτό μου να δυσφορεί ενώ εγώ η ίδια τον φέρνω στο σημείο αυτό της μη διεκδίκησης.
Παίρνω λοιπόν τα θέλω μου στην αγκαλιά και σα νεογέννητα τα προστατεύω και τα ζεσταίνω με την ανάσα μου. Να μη ξαναμπούν στο σκοτεινό ντουλάπι. Να μη ξαναξεχαστούν και μου παγώσουν. Και η ενοχή...Κι αυτή το χάιδεμά της θέλει. Για να πάψει να εμφανίζεται μαζί με κάθε θέλω. Αρκετή παρέα έκαναν όλα αυτά τα χρόνια. Ας βρει άλλους φίλους πια. Γιατί πολύ με κούρασε. Αλήθεια...

Έρχονται πάνω μου του Παύλου τα φαντάσματα
σαν χορωδία παιδική μου τραγουδάνε
"δεν έχεις τίποτα να πεις που δεν το είπαμε
κανείς δεν έχει να σου πει πολλά, λυπάμαι".

Στίχοι: Μάνος Ξυδούς - Μουσική: Τόλης Φασόης

"Time Out"

2009-04-15T14:24:00.003+03:00

Ξυπνάω ήρεμη. Έχω ξεχάσει πώς είναι να οδηγώ στην Αθήνα σε ώρα αιχμής. Έχω πάνω από ένα 24ωρο να σιχτιρίσω. Βλέπω ταινίες. Διαβάζω βιβλία. Κάνω δουλειές στο σπίτι και δε με χαλάει. Χαμογελάω εύκολα. Πιο εύκολα. Οι ώρες αποκτούν υπόσταση. Δεν περνούν σα να μην έχουν λόγο ύπαρξης. Συναντώ φίλους αγαπημένους και δε με νοιάζουν οι ώρες που περνούν. Με ξαναβρίσκω. Σιγά σιγά. Δύσκολο είναι να σταματήσω τη ρόδα του μυαλού να γυρίζει, ακόμα κι αν έχω αφήσει ήσυχα τα πετάλια εδώ και μέρες. Θα γίνει κι αυτό...Θα κοπάσουν κι οι ρόδες...Με ξαναβρίσκω...Όμορφα είναι.

"Καρδιοχτύπι"

2009-04-14T15:07:00.003+03:00

Μπαίνω στον τόπο τούτο μετά από καιρό και νιώθω την καρδιά μου να χτυπάει γοργά και δυνατά μέσα στο στέρνο. Αυτός ο τόπος ήταν πάντα εγώ. Με πονάει πολλές φορές η απουσία. Και η δική μου. Και των άλλων που δεν είναι η κόλασή μου, όπως ισχυρίζεται ο Σαρτρ. Η καρδιά μου χτυπάει δυνατά και μου φωνάζει με εκείνο τον ψίθυρο που κάνει όλο μου το είναι να δονείται ¨θα τα καταφέρεις". Είναι που το θέλω πολύ να βρω το δρόμο που οδηγεί στην αληθινή ισορροπία. Και θα τον βρω. Γιατί τολμώ να κοιτάξω μέσα μου με αλήθεια. Ό,τι κι αν αυτό συνεπάγεται...Καρδιοχτυπώ. Από ενθουσιασμό, προσμονή και συγκίνηση. Για το μεγαλείο της ανθρώπινης θέλησης.

"Ο Δημήτρης Δημόπουλος στο Nixon"

2009-03-03T19:18:00.003+02:00

Είναι γεγονός ότι δεν περνάω και την πιο ήρεμη περίοδο της ζωής μου. Είναι επίσης γεγονός ότι ο χρόνος ώρες ώρες φέτος είναι σαν να μην υπάρχει. Δεν καταλαβαίνω για πότε ξημερώνει η Δευτέρα και για πότε βραδιάζει Παρασκευή. Κακό αυτό. Σημαίνει ότι μάλλον ο χρόνος δεν κάνει τις απαραίτητες "παύσεις" που να του δίνουν λόγο ύπαρξης. Παρ'όλα αυτά, χτες το βράδυ στο Nixon, ο χρόνος απέκτησε και υπόσταση και νόημα και λόγο ύπαρξης. Μια που η Καθαρά Δευτέρα ήταν η μόνη Δευτέρα που δε θα χρειαζόταν να γυρίσω σπίτι με τους λύκους και τις αρκούδες, αποφάσισα ότι it's now or never και πήγα να τιμήσω με την παρουσία μου το φίλο Δημήτρη (κατά κόσμον Djimdjim). Ήταν το λιγότερο που μπορούσα να κάνω, αν σκεφτεί κανείς ότι πέρα από φίλος είναι και ο μόνος εγγεγραμμένος αναγνώστης τούτου του βλογ που ψυχορραγεί ανάμεσα στην υπάρξη και την ανυπαρξία.
To cut a long story short, ο Δημήτρης κάνει ένα υπέροχο πρόγραμμα, όπου επί 70 ολόκληρα λεπτά κρατάς το στομάχι σου από τα γέλια με εξαιρετικό και λίαν έξυπνο χιούμορ. Το μυστικό του σταντ απ κατ'εμέ είναι να καταφέρεις να κάνεις τον κόσμο να ακούσει πράγματα που του είναι τόσο γνωστά που δεν χρειάζονται εξηγήσεις. Ο Δημήτρης αυτό, το έχει καταφέρει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο!
Και για όλους τους παραπάνω διόλου αμελητέους λόγους, σας προτείνω ανεπιφύλακτα να ΜΗ ΤΟ ΧΑΣΕΤΕ!!!

Δημήτρη καλή συνέχεια και σ'ευχαριστούμε για μια βραδιά όπου ο χρόνος απέκτησε λόγο ύπαρξης!!!

Υ.Γ. Μετά και από το χθεσινό, νομίζω δεν πρόκειται να ξεχάσω ποτέ τι σημαίνει circum navigation!!

"Εκκρεμώ"

2009-03-01T10:49:00.002+02:00

Ένας ήλιος πανέμορφος και παγωμένος. Τα σημάδια από το μήνα που ευτυχώς τελείωσε. Στιγμές που χρωματίζουν την ασπρόμαυρη καθημερινότητα και την κάνουν να υπάρχει. Το μυαλό μου που δεν έχει διακόπτη να πατήσω ένα "off" να σταματήσει έστω για λίγο να με τρέχει. Οι μουσικές που μου θυμίζουν ότι είμαι ζωντανή. Οι φευγαλέες εικόνες που με κάνουν να νιώθω λες και μπήκα σε κινηματογραφικό σετ. Τα δάκρυα που δε σκαλώνουν πια στην κόχη του ματιού αλλα χωρίς κανένα πρόσχημα κυλάνε στα μάγουλα και τα ζεσταίνουν. Αλήθεια, τα δάκρυα είναι αλμυρά για να θυμίζουν την απεραντοσύνη της θάλασσας; Ψάχνω να βρω χαραμάδες ζωής μέσα σε όλη αυτή τη φρενίτιδα, μπας και σώσω το μέσα μου. Αναζητώ λίγα λεπτά τη μέρα να κάνω ένα χάδι στην ψυχή, αλλά το μυαλό δε μου χαρίζεται πάντα. Με τρέχει. Ακόμα και τώρα, στο γαμημένο το διάλειμμα, έρχεται και με σκουντάει και μου φωνάζει "άντε, σήκω, εκκρεμότητα". Εκκρεμώ. Και μάταια ψάχνω το διακόπτη που κάνει το χρόνο να σταματά...

"Πότε θα μεγαλώσει η μέρα;"

2009-01-11T21:36:00.003+02:00

Με τις εικόνες ακόμα νωπές στα μάτια μου πάνω, προσπαθώ να πείσω τον εαυτό μου ότι τελείωσε το διάλειμμα και τα κεφάλια είναι ήδη μέσα. Η απουσία του δέντρου από το σαλόνι με ενοχλεί αρκετά. Μέχρι και σήμερα το πρωί νόμιζα ότι ήταν ακόμη εκεί. Ξαφνιάστηκα που ξαφνικά συνειδητοποίησα ότι εγώ η ίδια είχα ξεστολίσει μόλις χτες το πρωί. Το κρύο με κρατάει πολύ εύκολα στο σπίτι. Χουχούλιασμα, καναπές, βιβλίο. Δε με νοιάζει. Μου έλειψε το σπίτι αυτές τις μέρες. Πιάνω τον εαυτό μου κάθε στιγμή να σχεδιάζει νέες περιπέτειες, βόλτες, μουσικές, όλες εκείνες τις μικρές παύσεις που δίνουν νόημα στο χρόνο. Δε θέλω το 09 να περάσει με μέρες άνευ νοήματος. Ούτε μια χαμένη μέρα. Υπόσχομαι...

"Trade - Crash - Barcelona"

2009-01-07T13:49:00.005+02:00

Colom - Casa Batllo - FCB - Gaudi - Fundacio Joan Miro - Hola! - Churros y xocolata caliente - L'Aquarium -Hahalitsa - La Pedrera - Museu Nacional d'Art de Catalunya - Museu d'Art Contemporani de Barcelona - Museu de l'Erotica -El Raval - Sagrada Familia - Flamenco - La Rambla - La catedral - Crema Catalana - Museu Picasso - Vale! - Parc Guell - Barcelonetta - Montjuic - Bari Gotic - Museu de la Xocolata - Sardana - Adeu...

Βλέπω ξανά τις εικόνες και χαμογελώ. Είναι λες και λείπαμε έναν ολόκληρο μήνα. Όταν σταματά η ρουτίνα, ο χρόνος αποκτά άλλη διάσταση. Ίσως την αληθινή του. Εκείνη που είναι ουσιαστική και έχει λόγο ύπαρξης. Είναι τότε που γελάμε με το παραμικρό και η ένταση εξαφανίζεται από τα μούτρα, τότε που σου είναι πανεύκολο να χαρείς με το παραμικρό, να αγκαλιάσεις, να χαμογελάσεις, να χορέψεις, να ερωτευτείς ξανά από την αρχή. Όμορφες στιγμές. Στιγμές. Καλή Χρονιά! Με πολλές πολλές στιγμές που να κάνουν το χρόνο να έχει λόγο ύπαρξης!

"Λίγο πριν φύγει..."

2008-12-26T20:02:00.002+02:00

Λίγο πριν φύγει το 08, πήρα επιτέλους μια ανάσα. Ξύπνησα χωρίς ξυπνητήρι, πήγα μια βόλτα χωρίς το ρολόι να μου σφίγγει τον καρπό, δε με πήρε ο ύπνος στον καναπέ, είδα φίλους αγαπημένους που πολύ μου είχαν λείψει, συνειδητοποίησα ότι ο Οκτώβριος του 08 έμεινε έξω από το χρονοντούλαπο, χωρίς ούτε ένα ποστ. Είναι λίγο μουδιασμένα φέτος τα Χριστούγεννα. Λίγο πιο σκοτεινά και σιωπηλά. Υπάρχει μια σκιά πίσω από όλα. Βάζω τα λαμπάκια στην πρίζα και χαζεύω τα χρώματα που μου χαϊδεύουν τα μάτια. Δεν είχα κουράγιο ούτε κάρτα να σου γράψω φέτος. Είναι αυτό που λέγαμε χτες. Υπάρχει ένα τίμημα για όλα, ένα κόστος. Γι'αυτό κι εγώ, μέσα από το παραμελημένο μου λιμάνι, θα σου κάνω μια μεγάλη αγκαλιά και θα σου ψιθυρίσω πως με κάθε μέρα που περνάει, με κάθε μήνα και με κάθε χρονιά, καταλαβαίνω όλο και περισσότερο πόσο πολύ νόημα έχει το ότι διαλέξαμε να είμαστε μαζί. Χρόνια Πολλά κι ευχαριστώ! Για τις στιγμές που πέρασαν και για όλες εκείνες που θα έρθουν!

"Bye bye now..."

2008-11-30T21:45:00.002+02:00

Η εβδομάδα που πέρασε έκανε ασύλλπητα αισθητή την παρουσία της. Κύλησε αργά και βασανιστικά. Είχα αρχίσει να φτιάχνω στο μυαλό μου τη λίστα με τίτλο: δέκα στοιχεία που σου δείχνουν ότι "κάηκες", ή επί το ελληνικότερον "how to find out that you are close to burnout". Ξυπνούσα κουρασμένη. Κακό σημάδι αυτό. Σημαίνει ότι ο βραδινός ύπνος δεν αρκεί πια για το γέμισμα της μπαταρίας. Δεν ήταν τυχαίο βέβαια. Υπήρξα αλαζόνας, οφείλω να το ομολογήσω. Λύσσαξα να κοκορεύομαι ότι " ο φετινός Νοέμβριος πέρασε και δεν ακούμπησε. Επιτέλους ξορκίστηκε το κακό των τελευταίων δεκαεννέα ετών που όλα τα κακά της μοίρας μου το Νοέμβριο περίμεναν για να λάβουν χώρα".
Σήμερα το μεσημέρι βρέθηκα με μια ακίδα καρφωμένη στο δάχτυλό μου. Όχι κάτι τραγικό, αλλά αρκετό και για να πονέσω και για να σιχτιρίσω και για να αφιερώσω τα απαιτούμενα δάκρυα στο μήνα που φεύγει. Οκ, you made your point...Bye bye now!

"Σαν κυριακάτικος καφές"

2008-11-23T15:17:00.003+02:00

Δε θα μπορούσα να ζητήσω για καλύτερο σκηνικό τούτη την Κυριακή. Έξω γκρι, η ακινησία της παγωνιάς, το σπίτι άδειο. Το πάπλωμα που δε με αφήνει να σηκωθώ. Χουζούρι χωρίς ενοχές. Οι δουλειές θα με περιμένουν, δεν πάνε πουθενά άλλωστε χωρίς εμένα! Έχω μια διάθεση χαρά γεμάτη και παιχνιδιάρικη. Και η ησυχία του σπιτιού δε με ενοχλεί. Μου έχουν λείψει οι στιγμές αυτές. Όμορφα είναι. Σκέφτομαι τον απογευματινό καφέ στον καναπέ, αγκαλιά με το καινούριο μου βιβλίο και το πουλόβερ που θα φορέσω αύριο. Χαμογελώ. Είμαι χαρούμενη.

"Φλίπερ"

2008-11-09T11:17:00.002+02:00

Οι μέρες περνάνε με ρυθμό ασύλληπτο. Και οι μήνες το ίδιο. Κοιτάζω πίσω στη μέρα που ξεκίνησε το τρεχαλητό και μου φαίνεται χτες. Στιγμές. Στιγμούλες. Χαμόγελα. Πληρότητα. Απόγνωση. Μερικές φορές όταν το αυτοκίνητο σταματά, κλείνω τα μάτια και φωνάζω ένα μακρόσυρτο Αααααα. Να φύγει η ένταση από μέσα. Από όλους εκείνους με τους οποίους αλληλεπιδρώ κάθε μέρα. Όλη μέρα. Όταν γύρισε το ρολόι σε νύχτα δε με πείραξε. Πρώτη φορά. Ούτως ή άλλως βράδυ γυρνούσα και με το καλοκαιρινό. Οι καλές στιγμές είναι περισσότερες από τις δύσκολες. Αδιάφορες δεν υπάρχουν. Μ'αρέσει αυτό. Ίσως βιώνω την πιο συνειδητή επιλογή που έκανα ποτέ. Γι'αυτό μόνο το σώμα μου αγγίζει η κούραση. Την ψυχή μου όυτε από μακριά. Ούτε με τ'ακροδάχτυλα. Κι όταν χτυπάω tilt, σαν φλιπεράκι φτύνω τη μπάλα και ξαναρχίζω απ΄την αρχή. Θα τους το φάω εγώ το κέρμα αυτή τη φορά!

"TO EN"

2008-09-16T20:00:00.004+03:00

Σα χτες θυμάμαι να κάθομαι εκεί, στη μοκέτα της Αραχώβης και να ξεκινάμε μαζί εκείνο το ταξίδι. Δεν το ξεκινήσαμε ακριβώς μαζί, απλά συναντήθηκαν κάποια στιγμή οι δρόμοι μας. Και δεν ήταν η πρώτη φορά. Σήμερα, άνοιξε μπροστά μου τα μάτια του εκείνο που τόσο καιρό έτρεφες μέσα σου για να δει το φως. Και σήμερα κατάλαβα γιατί είχε ανάγκη την αποκλειστικότητά σου. Δε θα μπορούσε να γίνει χωρίς αυτήν.

Καλοτάξιδο νά'ναι και γεμάτο ματιές που με χάδια επίγνωσης θα το γεμίσουν. Είχα καιρό να επισκεφτώ και σένα. Αναγνωρίζεις τη φωνή μου από τα δάκρυα που κυλάνε στα μάτια σου. Με νιώθεις. Εδώ ήμουν πάντα. Δεν έφυγα ποτέ. Το ξέρεις. Ζ.

"Αντίο Δουλτσινέα"

2008-09-02T21:08:00.003+03:00

Πάντα σε φώναζα Δουλτσινέα. Γιατί ήσουν στ'αλήθεια αυτό: μια αληθινή δέσποινα. Ήρεμη, γεμάτη πραότητα, ήπια. Ήπια σε βαθμό που όσοι δε σε γνώριζαν μπορεί και να σε έλεγαν υποτονική. Δεν ήσουν. Ήρεμη δύναμη. Αυτό. Είχα σταματήσει πια να σου τηλεφωνώ σε γιορτές και γενέθλια. Δεν ήθελες. Σου θύμιζα όλα εκείνα που μάλλον προσπαθούσες να ξεχάσεις. Έσβησα και τις υπενθυμίσεις από το κινητό για να μην μπω στον πειρασμό και σε στεναχωρήσω. Πέρναγες από το μυαλό μου που και που. Ερχόσουν σε καμιά κουβέντα. Έχω χρόνια να δω το πρόσωπό σου. Να σου πω την αλήθεια, η τελευταία εικόνα που θυμάμαι είναι εκείνο το καλοκαίρι στη Σκόπελο, πάνε κοντά δέκα χρόνια, που γιορτάσαμε μαζί τα γενέθλιά μου, μια μέρα πριν φύγετε από το νησί. Και ένα σκηνικό από εκείνο το γάμο που είχες βάψει μαύρα, κατάμαυρα τα μαλλιά σου και είχες αγχωθεί που σου είχε βάψει η μπογιά το αυτί.

Έξι το απόγευμα χτύπησε το τηλέφωνο. Και ο αγαπημένος μου φίλος και τότε αγαπημένος σου, μου μήνυσε ότι η βροχή της Δευτέρας σε πήρε μαζί της. Δε θα σου πω ότι έχει χωρέσει στο μυαλό μου. Δεν έχει. Ήσουν ούτως ή άλλως ένας άγγελος. Δεν ήταν ανάγκη να πας τόσο κοντά στα σύννεφα.

Δεν ξέρω ποιος σκατά τα κανονίζει αυτά. Αλλά είναι πολύ άδικο...

"Πώς καταλαβαίνω ότι το καλοκαίρι τελείωσε"

2008-08-31T10:35:00.003+03:00

Αν και το σαββατοκύριακο είμαι στη θάλασσα, αδυνατώ να μη σκέφτομαι τι θα γίνει "από Δευτέρα". Ξανακούω μετά από δύο μήνες τη φράση "Θα βρούμε να παρκάρουμε;". Δεν είναι πια κάθε μέρα ήσυχα σαν Κυριακή. Τα μαγαζιά είναι όλα ανοιχτά. Δεν μπορώ να κάνω φλικ φλοκ ή πικνικ στην Πανεπιστημίου. Οι οδηγοί κορνάρουν (αλλά αυτό μάλλον δε σταμάτησε ποτέ). Συννεφιάζει. Βρέχει. Βγαίνω έξω και λεω την ατάκα "Ωραίο δροσό έχει". Φοράω κλειστό αθλητικό μπας και σκάσει καμιά καταιγίδα. Μπορώ να κυκλοφορώ στο κέντρο χωρίς να γίνομαι μούσκεμα από τη ζέστη. Γίνομαι από τη βροχή. Αναρωτιέμαι πώς θα καταφέρω αύριο να ξυπνήσω με το ρημαδιασμένο το ξυπνητήρι και μου σκάει αναδρομικά όλο το PVS (βλ. Post Vacation Syndrome) του καλοκαιριού, μόνο που δυστυχώς δεν προλαβαίνω να το διαχειριστώ. Προγραμματίζω τις διακοπές των Χριστουγέννων. Αρχίζω να ακούω την επιεικώς απαράδεκτη ατάκα "Άντε βρε! Καλό χειμώνα τώρα!". Θέλω να παρατείνω τη σημερινή μέρα όσο γίνεται περισσότερο, μπας και κρατήσει το ρημαδιασμένο το καλοκαιράκι λίγες ώρες ακόμα. Ουφ! Μα καθόλου δε θέλω όμως να ξημερώσει ο Σεπτέμβρης. Αλλά αυτό νομίζω ότι είναι σαφές...

"Where the fuck is Stockholm?"

2008-08-28T00:09:00.004+03:00

Με τις εικόνες ζωντανές ακόμα να χαϊδεύουν τα μάτια μου, τους ήχους να βουίζουν στα αυτιά μου και τις μυρωδιές να μου γαργαλάνε τη μύτη. Στην πόλη με τα αμέτρητα νησιά και τις άπειρες γέφυρες. Είναι από τις φορές που λυπάμαι που οι φωτογραφίες δεν μπορούν να αποτυπώσουν και τις τρεις διαστάσεις. Με ρώτησες πριν φύγουμε τι μου έμεινε. Λοιπόν...για πάμε:

Η βόλτα στο Αρχιπέλαγος - Το τραπεζάκι με τις καρέκλες λίγο πάνω από τη θάλασσα - Η Άκα και οι κουκουβάγιες στο Swansen - Η οροφή-καρίνα του Δημαρχείου και οι βίκινγκς που κάθονταν τη νύχτα κάτω από το αναποδογυρισμένο σκάφος και ενοχλούσαν τη νύχτα με τις κουβέντες τους - Το παρκονήσι - Ο πιο σουρεάλ ελληνοκρητικοσέρβικος διάλογος (Δε γίνονται αυτά τα πράγματα!) - Τα ασύλληπτα γέλια στη Gamla Stan - Η βόλτα μου την Τρίτη χωρίς βοήθεια και χωρίς αλεξίπτωτο - Το Moderna Museet που δεν είδαμε - Τα τρισδιάστατα σύννεφα - Το λυκόφως όταν είχε πέσει η νύχτα - Οι άνθρωποι.

Βουκεφάλα μου, ένα τεράστιο ευχαριστώ για την πρόσκληση και για όλες τις υπέροχες στιγμές. Τεράστια αγκαλιά και να ξέρεις ότι το χέρι σού το κρατάω ακόμα κι όταν δεν είμαι εκεί...

"8/26"

2008-08-21T11:15:00.004+03:00

Χωρίς καμία εισαγωγή. 8 στις 26. Για το πρωινό φιλί πριν φύγεις, όταν ακόμα κοιμάμαι. Γιατί με κάνεις να γελάω με τις πιο απίθανες σαχλαμάρες. Γιατί όταν πανικοβάλλομαι και το μυαλό μου μπλέκεται στους πιο ασύλληπτους λαβυρίνθους, εσύ σαν μίτος της Αριάδνης μου τα ξεμπλέκεις όλα και φαίνονται απλά. Για τις στιγμές της σπίθας που σαν να ακούω τις ψυχές μας να ψιθυρίζουν και να κλείνουν η μια στην άλλη το μάτι συνωμοτικά. Γιατί με ακούς. Γιατί πολλές φορές σου είναι τόσο εύκολο και απλό να σκεφτείς εμένα πρώτα. Γιατί επεδίωκες πάντα την αυτονομία μου και όχι την εξάρτησή μου. Γιατί μαζί μεγαλώνουμε όμορφα. Γιατί από την αρχή δεν προσπάθησες να με κάνεις κάτι διαφορετικό από αυτό που είμαι. Με ρώτησες γιατί. Για όλα αυτά. Με όλη τη δύναμη της ψυχής μου.

"Trade, 33"

2008-08-16T11:02:00.002+03:00

Μαζί με την πανσέληνο του Αυγούστου,

μ'ένα τεράστιο χαμόγελο στα χείλη

για όλα όσα έχω και όλα όσα χαίρομαι.

Με την ψυχή γεμάτη χαρά και πληρότητα

για κάθε στιγμή που περνάει και χάνεται.

Για τους λίγους και αληθινούς αγαπημένους,

για τις τεράστιες αγκαλιές.

Για τη μερέντα που σαν παιδί γλύφω ακομα κρυφά από το βάζο

και για τα μάτια μου, που μπορούν σαν παιδικά ακόμα να γελούν

από χαρά και να δακρύζουν από συγκίνηση.

Για όλα αυτά, με τόση χαρά υποδέχομαι άλλη μια χρονιά στην πλάτη!